ጌታችን ኢየሱስ ስለሚመጣው መከራ ካስጠነቀቀ በኋላ "እስከ ሞት ድረስ የታመንህ ሁን የሕይወትንም አክሊል እሰጥሃለሁ" የሚል ታላቅ መለኮታዊ ትእዛዝና የተስፋ ቃል ይሰጣል (ራእይ 2፡10)። "እስከ ሞት ድረስ ታማኝ መሆን" ማለት የክርስቶስን አዳኝነትና ጌትነት በምቾት ጊዜ ብቻ ሳይሆን፣ ሕይወትን አሳልፎ እስከ መስጠት በሚጠይቅ ፈተና ውስጥም ቢሆን አቋምን ፈጽሞ አለመቀየርና መታዘዝን ያመለክታል።
በታሪካዊ አውድ የሰምርኔስ ክርስቲያኖች በከባድ ሞት አደጋ ውስጥ ነበሩ። ከጥቂት ዓመታት በኋላ የዚህች ቤተ ክርስቲያን መሪ የነበረው ፖሊካርፕ ክርስቶስን ካድ ተብሎ ሲጠየቅ "ለሰማንያ ስድስት ዓመታት አገልግዬው አንዳች አልበደለኝም፤ ታዲያ ያዳነኝን ንጉሤን እንዴት እክዳለሁ?" በማለት በእሳት ተቃጥሎ ሰማእት መሆኑ በታሪክ ተመዝግቧል። ታማኝነት ማለት ሕይወትን ለማትረፍ ሲሉ እውነትን ከማጣመም፣ ሞትን የሙጥኝ ማለት ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ የክርስቲያን ታማኝነት መሠረቱ የክርስቶስ ራሱ ታማኝነት ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ እኛ እስከ መስቀል ሞት ድረስ የታመነ ሆነ። ስለዚህም ክርስቲያኖች እስከ ሞት ድረስ ታማኝ የሚሆኑት የዘላለም ሕይወት የክርስቶስ ስጦታ መሆኑን ስላወቁና፣ ምድራዊ ሞት መጨረሻ ሳይሆን ወደ ሰማያዊ ክብር መሸጋገሪያ በር መሆኑን በማመን ነው። ለዚህም ነው ሽልማቱ የሕይወት አክሊል የሆነው።
በዚህ ውስጥ ትልቅ የሰውነት ውጥረት አለ። የሰው ልጅ በተፈጥሮው ሕይወቱን ማዳንና ከሞት መሸሽ ይፈልጋል። ነገር ግን ክርስትና የሚጠይቀው ራስን የመካድና መስቀልን የመሸከም ሕይወት ነው። ጌታ "ነፍሱን ሊያድን የሚወድ ሁሉ ያጠፋታል" እንዳለው (ማቴዎስ 16፡25)፣ ጊዜያዊውን ሕይወት ለማዳን ሲሉ እምነትን መካድ የዘላለም ሞትን ያመጣል። እስከ ሞት መታመን ግን ጊዜያዊውን ትቶ ዘላለማዊውን መያዝ ነው።
ምንም እንኳ ሞት አስፈሪ ቢመስልም፣ መንፈስ ቅዱስ በሚሰጠው ጸጋ ክርስቲያኖች ሞትን በድል ይሻገራሉ። ታማኝነት የሚለካው በችግር ጊዜ በምናሳየው ጽናት ነው። አማኞች በሕይወታቸው መጨረሻ ላይ ቆመው ጌታቸውን ሲያከብሩ፣ ለዓለም ታላቅ የወንጌል ምስክርነት ይሆናል። ሰማእትነት መሸነፍ ሳይሆን መንፈሳዊ ድል አድራጊነት ነው።
ቃሉ ለእኛም ምድራዊ ሕይወታችንን ከጌታችን እውነት በላይ ሳንወድ፣ በማንኛውም የሕይወት ፈተና ውስጥ እስከ መጨረሻው እስትንፋሳችን ታማኞች እንድንሆን ያሳስበናል። "እነርሱም ከበጉ ደም የተነሣ ከምስክርነታቸውም ቃል የተነሣ ድል ነሡት፥ ነፍሳቸውንም እስከ ሞት ድረስ አልወደዱም" እንደሚለው ቃሉ (ራእይ 12፡11)፣ እኛም የክርስቶስን ስም አክብረን የሕይወትን አክሊል ለመቀበል ልንጸና ይገባናል።