ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ምድራዊውንና ሰማያዊውን እርካታ ሲያነጻጽር "ከዚህ ውኃ የሚጠጣ ሁሉ እንደ ገና ይጠማል" በማለት የዓለምን ጊዜያዊነትና የሰውን ልጅ መሠረታዊ ጥማት የሚያሳይ ጥልቅ መለኮታዊ እውነት ተናገረ (ዮሐንስ 4፡13)። "እንደ ገና ይጠማል" የሚለው ሐረግ የሚያመለክተው፣ ማናቸውም ዓይነት ምድራዊ ደስታ፣ ቁሳዊ ሀብት ወይም የሥጋ እርካታ የሰውን ነፍስ ለዘላለም ለማርካት ፈጽሞ አቅም እንደሌለው ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ የያዕቆብ ጉድጓድ ለብዙ ዘመናት የእስራኤልንና የሳማርያን አባቶች ውኃ ሲያጠጣ የኖረ ታሪካዊ ሥፍራ ነው። የሳማርያ ሴት በየዕለቱ በዚህ ከባድ የቀትር ፀሐይ ውኃ ለመቅዳት ትመላለስ ነበር። ውኃ ትቀዳለች፣ ትጠጣለች፣ ነገር ግን በማግስቱ እንደገና ጠምቷት ትመለሳለች። ኢየሱስ ይህንን የዕለት ተዕለት አድካሚ ልምምድ ወስዶ የሰውን ልጅ ሥጋዊ ሕይወት ከንቱነትና ማብቂያ የሌለውን የነፍስ ረሃብ ለማብራራት ተጠቅሞበታል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የሰውን ልጅ የውስጥ ባዶነት ያሳያል። እግዚአብሔር የሰውን ነፍስ የፈጠረው በእርሱ ብቻ እንድትረካ አድርጎ ነው። የሰው ልጅ ይህንን የእግዚአብሔርን ሥፍራ በገንዘብ፣ በዝና፣ በሥጋዊ ፍቅር ወይም በስካር ሊሞላው ይሞክራል። ነገር ግን ይህ ሁሉ የምድራዊ ውኃ ዓይነት ነው፤ ለጊዜው ያረካ ይመስላል፣ ከዚያ ግን ይበልጥ የባሰ ጥማትን ያስከትላል።
በዚህ ታሪክ ውስጥ እጅግ አስገራሚ የህልውና ውጥረት እናያለን። ሴቲቱ በሕይወቷ አምስት ባሎችን አግብታ ነበር፤ አሁን ያላትም ትክክለኛ ባል አልነበረም። የፍቅርና የደኅንነት ጥማቷን በወንዶች ለማርካት በተደጋጋሚ ሞከረች፣ ነገር ግን ባገባች ቁጥር እንደገና ጠማት። የሰው ልጅ ነፍስ የቱንም ያህል ምድራዊ ስኬት ቢያገኝ፣ ከፈጣሪው ጋር እስካልተገናኘ ድረስ ፍጹም ሰላም ሊያገኝ አይችልም።
የምድራዊው ሕይወት ባሕሪ ጊዜያዊነት ነው። ማናቸውም የዓለም ደስታ እንደ ጨው ውኃ ነው፤ በጠጡት ቁጥር ጥማት ይጨምራል እንጂ አይቆርጥም። ኢየሱስ ይህንን እውነት የነገራት ምድራዊውን ውኃ ለማኮሰስ ሳይሆን፣ የነፍሷን እውነተኛ ረሃብ እንድትገነዘብና ከዚህ የማያልቅ የድካም አዙሪት እንድትወጣ ለማድረግ ነው። እውነተኛ እርካታ ያለው ከምድራዊው ጉድጓድ በላይ ነው።
ቃሉ ለእኛም የነፍሳችንን ጥማት በሚያልቀው የዓለም ደስታ ለማርካት ከመሞከር ይልቅ፣ ወደ አምላካችን እንድንመለስ ያሳስበናል። "ሕያው ውኃ ምንጭ የሆንሁትን እኔን ትተውኛል፥ ውኃንም ይይዙ ዘንድ የማይችሉትን የተቀደዱትን ጉድጓዶች ለራሳቸው ቆፍረዋል" እንደሚለው ቃሉ (ኤርምያስ 2፡13)፣ እኛም ምድራዊ ጉድጓዶችን ትተን ነፍሳችንን በእግዚአብሔር ጸጋ ዘወትር ልናረካ ይገባናል።