“ከክርስቶስ ጋር አንድ ትሆኑ ዘንድ የተጠመቃችሁ ሁሉ ክርስቶስን ለብሳችኋልና” የሚለው የጳውሎስ ቃል፣ የአንድን ክርስቲያን መንፈሳዊ ውህደት በጥልቀት የሚያስረዳ ነው (ገላትያ 3፥27)። ወደ ክርስቶስ መጠመቅ ማለት በውኃ ውስጥ ከመነከር ባለፈ፣ ከአሮጌው ማንነት ተለይቶ ሙሉ በሙሉ ከክርስቶስ ሕይወት፣ ሞትና ትንሣኤ ጋር መተባበርን ያመለክታል። ይህም “ክርስቶስን መልበስ” በሚለው ኃይለኛ ዘይቤ ተገልጿል።
በጥንቱ ሮማዊና ግሪካዊ ባህል፣ አንድ ወጣት ወደ ሙሉ አዋቂነት ሲሸጋገር የልጅነት ልብሱን አውልቆ የአዋቂዎችን መጎናጸፊያ (ቶጋ) ይለብስ ነበር። ይህ ተግባር የሁኔታንና የማንነትን መለወጥ በአደባባይ የሚያሳይ ነበር። ጳውሎስ ይህንን ባህላዊ ምሳሌ በመጠቀም፣ ክርስቲያኖችም በክርስቶስ ሲያምኑ አሮጌውንና ኃጢአተኛውን ማንነታቸውን አውልቀው፣ የክርስቶስን ጽድቅ እንደ አዲስ ልብስ መጎናጸፋቸውን ያስገነዝባል።
በሥነ-መለኮታዊ አተያይ፣ ከክርስቶስ ጋር አንድ መሆን የሚከናወነው በመንፈስ ቅዱስ አማካኝነት ነው። እኛ በክርስቶስ ስናምን፣ እርሱ ከኃጢአት ሞቶ እንደተነሳ፣ እኛም ለኃጢአት ሞተን ለአዲስ ሕይወት እንነሳለን (ሮሜ 6፥3-4)። ክርስቶስን መልበስ ማለት የራሳችንን ጽድቅ ወደ ጎን ትተን፣ እግዚአብሔር ሲያየን እኛን ሳይሆን በእኛ ላይ ያለውን የክርስቶስን ፍጹም ጽድቅ እንዲያይ ማድረግ ማለት ነው።
ይህ እውነት ከሕግ ሥራ ጋር ሲነጻጸር ትልቅ መንፈሳዊ ውጥረት ይፈጥራል። ሕግን መጠበቅ በራስ ጥረት መጽደቅን ሲጠይቅ፣ ክርስቶስን መልበስ ግን የእርሱን ማንነት በጸጋ መቀበል ነው። በክርስቶስ የተጠመቀ አማኝ፣ ማንነቱ ከክርስቶስ ማንነት ጋር በጥብቅ የተዋሐደ ስለሆነ፣ ከእግዚአብሔር ዘንድ የሚመጣውን በረከት ሁሉ ያለ አንዳች ክልከላ ይቀበላል። መንፈሳዊ አንድነቱ የማይነጣጠልና ዘላለማዊ ነው።
ቃሉ ለእኛም ማንነታችንን እንዴት መመልከት እንዳለብን ግልጽ አቅጣጫ ይሰጠናል። እኛ ደካሞች ብንሆንም የለበስነው ግን ኃያሉን ክርስቶስን ነው፤ በራሳችን ጻድቃን ባንሆንም የለበስነው ግን ፍጹሙን የእግዚአብሔርን ጽድቅ ነው። ስለዚህ ዘወትር የክርስቶስን ጠባይ፣ ፍቅርና ትሕትና በሕይወታችን እያንጸባረቅን መኖር አለብን (ቆላስይስ 3፥12-14)።
በማጠቃለያው፣ ወደ ክርስቶስ መጠመቅ ማለት የሕይወት ጌታ ከሆነው ከኢየሱስ ጋር ወደማይነጣጠል ኅብረት መግባት ማለት ነው። “እኔ ከክርስቶስ ጋር ተሰቅያለሁ፤ ከእንግዲህ ወዲህ እኔ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል” የሚለውን እውነት ዘወትር እያሰብን፣ በክርስቶስ ያገኘነውን አዲስ ማንነት አክብረን ልንጠብቅ ይገባል።