ከሰውነት ውጭ የሆነ ኃጢአት ምንድን ነው (1 ቆሮንቶስ 6:18)?

ቅዱስ ቃሉ ስለ ቅድስና ሕይወት ጥብቅ ማሳሰቢያ ሲሰጥ "ከዝሙት ሽሹ፤ ሰው የሚያደርገው ኃጢአት ሁሉ ከሥጋ ውጭ ነው፤ ዝሙትን የሚሠራ ግን በገዛ ሥጋው ላይ ኃጢአትን ይሠራል" ይለናል (1 ቆሮንቶስ 6:18)። "ከሰውነት ውጭ የሆነ ኃጢአት" የሚለው ሐረግ ሌሎች ኃጢአቶች (እንደ ስርቆት፣ ውሸት ወይም ግድያ) በሌሎች ሰዎች ወይም በውጫዊ ነገሮች ላይ የሚፈጸሙ መሆናቸውን ሲያመለክት፣ ዝሙት ግን በቀጥታ የሰውን የራሱን አካል የሚያረክስና የሚያዋርድ ልዩ የኃጢአት ዓይነት መሆኑን ያሳያል።

በታሪካዊና በባህላዊ አውድ፣ በቆሮንቶስ ከተማ የአፍሮዳይት (የፍቅር ጣዖት) ቤተ መቅደስ የነበረ ሲሆን፣ ዝሙት እንደ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ይቆጠር ነበር። ግሪካውያን "ሥጋ ርኩስ ነው፣ ስለዚህ በሥጋ የሚሠራው ነገር መንፈስን አይጎዳም" የሚል የተሳሳተ ፍልስፍና ነበራቸው። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን አስተሳሰብ በማፍረስ፣ ዝሙት በውጭ የሚቀር ድርጊት ሳይሆን የሰውን ራስነትና የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ በቀጥታ የሚነካ የጥፋት መንገድ መሆኑን በነገረ መለኮታዊ ትንታኔ አስረዳቸው።

ይህንን የዝሙት አስከፊነት መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጥብቆ ይገልጸዋል። ከዘማዊት ጋር የሚተባበር አንድ ሥጋ እንዲሆን አታውቁምን? ሁለቱ አንድ ሥጋ ይሆናሉ ተብሎአልና ብሎ ቃሉ ይነግረናል (1 ቆሮንቶስ 6:16)። የሰው አካል ለክርስቶስ የተለየ ሆኖ ሳለ፣ ያንን የተለየ አካል ከኃጢአት ጋር ማዋሐድ በእግዚአብሔር ፊት እጅግ ከባድ የሆነ መንፈሳዊ ክህደት መሆኑን ያረጋግጣል።

የዚህ ጉዳይ ጥልቅ ውጥረት የሚፈጠረው የሰው ልጅ በተፈጥሮው ለሥጋዊ ፍላጎት በሚሰጠው ቅድሚያና መጽሐፍ ቅዱስ በሚጠይቀው ፍጹም ቅድስና መካከል ነው። ዝሙት ጊዜያዊ ሥጋዊ እርካታን የሚሰጥ ቢመስልም፣ በውስጥ ግን ጥልቅ የሆነ የመንፈስ መለያየትንና የሕሊና መቆሰልን ያመጣል። ኃጢአቱ በገዛ ሥጋ ላይ መሠራቱ ደግሞ፣ አማኙ የራሱ ጠላት እንዲሆንና መለኮታዊ ማደሪያውን እንዲያፈርስ ያደርገዋል።

ቃሉ ለእኛም ሥጋዊ ርኩሰትን አቅልለን እንዳናይና በከፍተኛ ጥንቃቄ እንድንመላለስ ታላቅ መመሪያ ይሰጠናል። በዘመናችን ቴክኖሎጂና ዘመናዊነት ኃጢአትን እጅግ ቀላል አድርገው በሚያቀርቡበት በዚህ ጊዜ፣ ሰውነታችን የእግዚአብሔር ንብረት መሆኑን አውቀን ከማንኛውም ዓይነት ዝሙት እንድንሸሽ ጥብቅ ኃላፊነት ይጥልብናል።

በመጨረሻም፣ የሰውነት ቅድስና የመንፈሳዊ ጤንነት መሠረት ነው። "በገዛ ሥጋው ላይ ኃጢአትን የሚሠራ፣ ራሱ በሚኖርበት ቤት ላይ እሳት እንደሚያቀጣጥል ሰው ነው" በሚለው እውነት ጸንተን፣ አካላችንን ዘወትር በንጽሕና ልንጠብቅ ይገባናል።