ስለ ክርስቲያናዊ ማንነት ቃሉ ሲያስተምር "ወይስ ሥጋችሁ ከእግዚአብሔር የተቀበላችሁት በእናንተ የሚኖረው የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ እንደ ሆነ አታውቁምን? በዋጋ ተገዝታችኋልና ለራሳችሁ አይደላችሁም" ይለናል (1 ቆሮንቶስ 6:19)። "የራሳችሁ አይደላችሁም" የሚለው ቃል አማኞች በገዛ ሕይወታቸው፣ አካላቸውና ውሳኔያቸው ላይ ፍጹም የሆነ የባለቤትነት መብት እንደሌላቸውና ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር የተሰጡ መሆናቸውን ያመለክታል።
በታሪካዊውና በሕግ አውድ፣ በጥንቷ ሮም የባሪያና የጌታ ግንኙነት እጅግ የተለመደ ነበር። አንድ ባሪያ በገንዘብ ከተገዛ በኋላ የራሱ የሆነ ምንም መብት አይኖረውም፤ አካሉም ሆነ ጉልበቱ የጌታው ንብረት ይሆናል። ጳውሎስ ይህንን የገበያ ሕግ መንፈሳዊ በማድረግ፣ አማኞች ከኃጢአት ባርነት በክርስቶስ ደም ስለተገዙ፣ አሁን አዲሱ ጌታቸው እግዚአብሔር እንደሆነና በራሳቸው ፈቃድ ለመኖር እንደማይችሉ በግልጽ አሳያቸው።
ይህንን የእግዚአብሔርን የባለቤትነት መብት ቃሉ በሌላ ስፍራም አጠናክሮ ያቀርበዋል። በሕይወት ብንኖር ለጌታ እንኖራለንና፣ ብንሞትም ለጌታ እንሞታለን፤ እንግዲህ በሕይወት ብንኖርም ብንሞትም የጌታ ነን ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ሮሜ 14:8)። ይህ ቃል የሕይወታችን እስትንፋስና ፍጻሜ በጌታ እጅ መሆኑን ያረጋግጣል።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት የዘመኑ ዓለም ከሚያስተምረው "የራሴ አካል ነው፣ የፈለግኩትን አደርግበታለሁ" ከሚለው የነጻነት ፍልስፍና ጋር በቀጥታ ሲጋጭ ይታያል። ሥጋ ራስን ለማስደሰት ሲፈልግ፣ መንፈስ ቅዱስ ግን የጌታን ፈቃድ እንድንፈጽም ያዘናል። የራሳችን አለመሆናችንን መቀበል የራስ ወዳድነትን ትዕቢት ሰቅሎ ፍጹም በሆነ መታዘዝ ሥር መውደቅን ይጠይቃል።
ቃሉ ለእኛም በምድራዊ ሕይወታችን የምናደርገውን ማንኛውንም ምርጫ እንድንመረምር ያደርገናል። በጊዜያችን፣ በገንዘባችን፣ በትምህርታችንም ሆነ በጋብቻችን ላይ ውሳኔ ስናደርግ እኛ የራሳችን ሳንሆን የጌታ መሆናችንን አስበን፣ ፈቃዱን ብቻ እንድንሻ ያሳስበናል።
በማጠቃለያው፣ የራሳችን አለመሆናችን ትልቁ ነጻነታችን ነው። "ሕይወቱን ለራሱ ያደረገ የሐሳብ ባሪያ ይሆናል፤ ነገር ግን ራሱን ለእግዚአብሔር የሰጠ ከምድራዊ እስራት ሁሉ ነጻ ይወጣል" እንደሚባለው፣ ለገዛን ጌታ ዘወትር በታማኝነት ልንገዛ ይገባናል።