ሐዋርያው ያዕቆብ የእግዚአብሔርን ታላቅ የፈጣሪነት ማንነት ሲገልጽ "በጎ ስጦታ ሁሉ… ከብርሃናት አባት ይወርዳሉ" በማለት ይጽፋል (ያዕቆብ 1:17)። "የብርሃናት አባት" የሚለው መጠሪያ፣ እግዚአብሔር በሰማይ ለምናያቸው ግዑዝ ብርሃናት (እንደ ፀሐይ፣ ጨረቃና ከዋክብት) ፈጣሪ መሆኑን፣ እንዲሁም ለመንፈሳዊ ብርሃን፣ ለእውነትና ለቅድስና ብቸኛ ምንጭ መሆኑን የሚያሳይ እጅግ ጥልቅ መለኮታዊ ስም ነው።
በታሪካዊውና ባህላዊው የጥንት ዓለም፣ አሕዛብ ፀሐይን፣ ጨረቃንና ከዋክብትን እንደ አማልክት ያመልኩአቸው ነበር። የሰዎች ዕጣ ፈንታም በነዚህ ከዋክብት እንቅስቃሴ ይወሰናል ብለው የሚያምኑ አጉል እምነቶች ነበሩ። ያዕቆብ ይህንን የሐሰት አምልኮ በመስበር፣ እነዚህ ብርሃናት አምላክ ሳይሆኑ፣ እውነተኛው አምላክ የፈጠራቸው ፍጥረታት መሆናቸውን አወጀ። አምልኮ የሚገባው ለብርሃናቱ ሳይሆን ለብርሃናቱ አባት ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ "አባት" የሚለው ቃል ፈጣሪ ወይም አስገኚ ማለት ነው። እግዚአብሔር የተፈጥሮ ብርሃንን ብቻ ሳይሆን፣ ሰውን ከኃጢአት ጨለማ የሚያወጣውን መንፈሳዊ ብርሃን የፈጠረ አባት ነው። እርሱ ራሱ ብርሃን በመሆኑ፣ ከእርሱ የሚወጣው ስጦታ ሁሉ ብርሃናማ፣ ግልጽና ሕይወትን የሚያለመልም ነው። የእግዚአብሔር ብርሃንነት የጽድቁ፣ የእውነቱና የንጽሕናው መገለጫ ነው።
ይህንን የፈጣሪነት እውነት የዘፍጥረት መጽሐፍ ሲመሰክር፣ እግዚአብሔርም ብርሃን ይሁን አለ፣ ብርሃንም ሆነ፤… እግዚአብሔርም ሁለት ታላላቅ ብርሃናትን አደረገ በማለት ያስተምራል (ዘፍጥረት 1:3፣ 16)። ሐዋርያው ዮሐንስም ስለ እግዚአብሔር መንፈሳዊ ብርሃንነት ሲጽፍ፣ እግዚአብሔር ብርሃን ነው ጨለማም በእርሱ ዘንድ ከቶ የለም በማለት ፍጹም ቅድስናውን አበክሮ ያረጋግጣል (1ኛ ዮሐንስ 1:5)።
ቃሉ ለእኛም የምናመልከውን አምላክ ታላቅነት ይበልጥ እንድናውቅ ያደርገናል። በሕይወታችን የቱንም ያህል የጨለማ ጊዜ ቢገጥመን፣ አባታችን የብርሃናት አባት ስለሆነ መንገዳችንን ሊያበራልን ይችላል። በኮከብ ቆጠራና በጨለማ ኃይላት ከማመን ተቆጥበን፣ ብርሃን ሁሉ በሚፈልቅበት በፈጣሪያችን ላይ ብቻ ሙሉ እምነታችንን ልንጥል ይገባል።
ጨለማ የብርሃናትን አባት ሊያሸንፈው አይችልም። "የፀሐይና የከዋክብት ፈጣሪ የሆነው አምላክ፣ የልባችንንም ጨለማ በእውነቱ ብርሃን ሊያበራው ታማኝ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ዘወትር ብርሃን ወደ ሆነው አምላካችን በመቅረብ በእውነት ጎዳና ልንመላለስ ይገባል።