“ነገር ግን እግዚአብሔር በምሕረቱ ባለ ጠጋ ስለ ሆነ ከወደደን ከትልቅ ፍቅሩ የተነሣ…” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ የሰውን ልጅ እጅግ አሳዛኝ ታሪክ የሚቀይር አዲስ ምዕራፍ ይከፍታል (ኤፌሶን 2፥4)። “በምሕረቱ ባለ ጠጋ” ማለት የእግዚአብሔር ርኅራኄ፣ ይቅርታና ኃጢአተኞችን ከቅጣት ነፃ የማውጣት ችሎታ ወሰን የሌለው፣ የማያልቅና የተትረፈረፈ ነው ማለት ነው።
በታሪካዊና በባህላዊ መቼት፣ በጥንቱ ግሪኮ-ሮማውያን ዓለም አማልክት ተብለው የሚመለኩት ጣዖታት ጨካኞች፣ ስሜት አልባና በሰዎች መከራ የማይራሩ እንደሆኑ ይታመን ነበር። የምሕረት ጽንሰ-ሐሳብ በሮማውያን ዘንድ እንደ ድክመት ይቆጠር ነበር። ነገር ግን ጳውሎስ የገለጸው አምላክ፣ ከፍጡራኑ ጋር በጥልቅ የሚራራ፣ ለደካሞች የሚራራና ለወደቁት እጁን የሚዘረጋ፣ ወደር የለሽ የፍቅር አምላክ መሆኑን ነው።
በሥነ-መለኮታዊ ትንታኔ፣ ምሕረት ማለት የሚገባንን ቅጣት አለመስጠት ማለት ነው። እኛ ኃጢአተኞችና የቁጣ ልጆች ሆነን ሳለ፣ እግዚአብሔር በፍትሑ ሊያጠፋን ሲችል በምሕረቱ ታረገን። “ባለ ጠጋ” የሚለው ቃል ደግሞ ይህ ምሕረት ተመጥኖ የሚሰጥ ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ የኃጢአት ዕዳ ሁሉ ከፍሎ የሚተርፍ፣ ከውቅያኖስ የጠለቀ መለኮታዊ ሀብት መሆኑን ያረጋግጣል።
የዚህ እውነት ውጥረት እኛ በእግዚአብሔር ፊት በነበረን የሙትነት ሁኔታና እርሱ ባሳየን ፍቅር መሃል ይንጸባረቃል። እኛ ምንም የማንማርክ፣ በበደላችን የሞትንና የእርሱ ጠላቶች ነበርን። ነገር ግን የእግዚአብሔር ምሕረት የተገለጠው እኛ መልካም ሆነን ሳይሆን እርሱ በባሕርዩ ቸር በመሆኑ ነው። ይህም ምሕረት በክርስቶስ ኢየሱስ የመስቀል ላይ ሞት ሙሉ በሙሉ ተገልጿል።
ቃሉ ለእኛም በማንኛውም ዓይነት የኃጢአት ውድቀት ውስጥ ብንሆንም ተስፋ እንዳንቆርጥ ያበረታታናል። የእግዚአብሔር ምሕረት ከኃጢአታችን ይልቅ እጅግ ይበልጣል። ምንም እንኳ በራሳችን ብንደክም፣ አባታችን በምሕረቱ ባለጠጋ ስለሆነ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት በመቅረብ ይቅርታንና አዲስ ጅምርን ልናገኝ እንችላለን (ዕብራውያን 4፥16)።
በማጠቃለያው፣ የእግዚአብሔር ምሕረት የሕይወታችን መሠረት ነው። “እንደ ምሕረቱ ብዛት ዳግመኛ ለሕያው ተስፋ የወለደን… አምላክ ይመስገን” በሚለው መንፈሳዊ ደስታ ተሞልተን፣ እርሱ ያሳየንን ባለጠጋ ምሕረት ለሌሎችም እያካፈልን በምድር ላይ የፍቅሩ አምባሳደሮች ሆነን ልንመላለስ ይገባል (1 ጴጥሮስ 1፥3)።