የእግዚአብሔር ቃል “ስለዚህ የቆመ የሚመስለው እንዳይወድቅ ይጠንቀቅ” በማለት መንፈሳዊ ትዕቢትን የሚኮንን እና ንቃትን የሚያሳስብ ጥልቅ መመሪያ ይሰጠናል (1 ቆሮንቶስ 10፡12)። “የቆመ የሚመስለው” ማለት በእምነቱ ጠንካራ እንደሆነ፣ ፈተናን ሁሉ እንዳሸነፈ፣ እና ወደ ኃጢአት ፈጽሞ እንደማይወድቅ በራሱ የሚተማመን ሰውን የሚያመለክት ሲሆን፤ “እንዳይወድቅ” የሚለው ቃል ደግሞ ወደ ከባድ መንፈሳዊ ክስረትና ኃጢአት መግባት ማለት ነው።
ይህ ቃል የተነገረበት ታሪካዊ አውድ ሐዋርያው ጳውሎስ የእስራኤላውያንን የጥፋት ታሪክ ለቆሮንቶስ ሰዎች ካስታወሰ በኋላ ነው። እስራኤላውያን ታላላቅ ተአምራትን አይተው፣ ባህር ተሻግረው፣ መና በልተው እና ከመንፈሳዊው ዓለት ጠጥተው ነበር። ነገር ግን በዚህ መንፈሳዊ ልምምዳቸው ታብየው ስለ ጣዖት እና ስለ ዝሙት ሲዘነጉ በምድረ በዳ ወድቀው ቀርተዋል (1 ቆሮንቶስ 10፡1-5)። የቆሮንቶስ ሰዎችም በመንፈሳዊ ስጦታቸው ስለታበዩ ጳውሎስ ይህን ታሪክ እንደ ማስጠንቀቂያ ተጠቀመበት።
ከሥነ መለኮት አንጻር ይህ ማስጠንቀቂያ የሚያሳየው መዳን በእግዚአብሔር ጸጋ ቢሆንም የሰውን የዕለት ተዕለት ንቃት የሚጠይቅ መሆኑን ነው። ማንም ሰው በምድር ላይ እስካለ ድረስ ከፈተና ሙሉ በሙሉ ነጻ አይደለም። በራስ መታመንና “እኔ አልወድቅም” ማለት ለዲያብሎስ ፈተና ትልቁን በር መክፈት ነው። በመጽሐፍ ቅዱስም “ትዕቢት ውድቀትን፣ ኵራትም ጥፋትን ትቀድማለች” ተብሎ ተጽፏል (ምሳሌ 16፡18)።
የቆምንበት መሠረት የክርስቶስ ጸጋ እንጂ የራሳችን ጥንካሬ አለመሆኑን ማወቅ አለብን። ትናንትና ያሸነፍነው ፈተና ዛሬም በድጋሚ ሊመጣ ይችላል። ስለዚህ ጥንቃቄ ማለት ራስን በእግዚአብሔር ቃል መመርመር፣ ዘወትር በጸሎት መትጋት እና በህብረት ውስጥ ሆኖ ለጌታ መገዛት ማለት ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ወሳኝ ነው። መንፈሳዊ ልምምዳችን፣ የአገልግሎት ዘመናችን ብዛት ወይም መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዕውቀታችን ከኃጢአት ውድቀት ዋስትና ሊሆኑን አይችሉም። ሁልጊዜ እንደ ሕጻን በእግዚአብሔር ላይ በመደገፍ ራሳችንን በየዕለቱ ከክፉ ነገር ሁሉ መጠበቅ ይኖርብናል።
እውነተኛ መቆም የሚገኘው በራስ መታመንን ትቶ በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ በመደገፍ ውስጥ ነው። “ትልቁ መንፈሳዊ አደጋ ደካማነትን ማወቅ ሳይሆን፣ ራስን እንደ ብርቱ ቆጥሮ የጸጋውን ጥበቃ መዘንጋት ነው” እንደሚባለው ምንጊዜም ትሑታን ሆነን በጌታ ፊት ልንመላለስ ይገባል።