ሐዋርያው ጳውሎስ የመንፈስን ፍሬዎች ከዘረዘረ በኋላ፣ “እንደነዚህ ያሉትን የሚከለክል ሕግ የለም” በማለት አስደናቂ የሆነ መለኮታዊ ማጠቃለያ ይሰጣል (ገላትያ 5፥23)። ይህ ማለት ፍቅርን፣ ደስታን፣ ሰላምን፣ ትዕግሥትንና ሌሎችንም የመንፈስ ፍሬዎች በሕይወታቸው የሚያፈሩ ሰዎች፣ ከሕግ ፍርድና ኩነኔ ሙሉ በሙሉ ነፃ ናቸው ማለት ነው። የትኛውም መለኮታዊም ሆነ ሰብዓዊ ሕግ እነዚህን በጎ ምግባራት አይቃወምም።
በታሪካዊ አውድ የሙሴ ሕግ የተሰጠው ክፋትን ለመገደብ፣ ኃጢአትን ለማጋለጥና በደለኞችን ለመቅጣት ነበር። ሕግ አትግደል፣ አትስረቅ፣ አታመንዝር በማለት ክፉ ድርጊቶችን ይከለክላል እንጂ፣ መልካም ለሚያደርጉ ሰዎች እንቅፋት አይሆንም። የገላትያ የሐሰት አስተማሪዎች ሰዎችን በሕግ ቀንበር ሥር ለማስገባት ሲሞክሩ፣ ጳውሎስ ግን የመንፈስ ፍሬ የሚያፈራ ሰው ከሕግ በላይ በሆነ የጸጋ ሕይወት ውስጥ እንደሚኖር አረጋገጠላቸው።
በሥነ-መለኮታዊ ትንታኔ፣ የሕግ ዓላማ ፍትሕን ማምጣት ነው። አማኞች በመንፈስ ቅዱስ ሲመሩ የሕግን የጽድቅ ጥያቄ በተፈጥሮ ይፈጽሙታል (ሮሜ 8፥4)። ሕግ ኃጢአተኞችን ሲኮንን፣ የመንፈስ ፍሬ ግን እግዚአብሔርን የሚያስደስት በመሆኑ በሕግ ፊት ነቀፋ የለበትም። ጻድቅ ሰው በውጫዊ ሕግ ሳይሆን በውስጣዊው የመንፈስ ምሪት ስለሚኖር፣ ሕጉ በእርሱ ላይ ምንም ዓይነት ሥልጣን የለውም።
የዚህ ቃል ውጥረት በሕግ አጠባበቅና በመንፈስ ምሪት መካከል ያለውን ሰፊ ልዩነት በማሳየት ላይ ነው። በራስ ጥረት ሕግን ለመፈጸም የሚሞክር ሰው ሁልጊዜ በውድቀትና በፍርሃት ውስጥ ሲኖር፣ መንፈስ ቅዱስን የታመነ ግን ሕግን የሚፈጽመው በፍቅር እንጂ በፍርሃት አይደለም። ስለዚህ የመንፈስ ፍሬ ሕግን ከመሻር ይልቅ የሕግን ትልቁን ዓላማ ማለትም ፍቅርን ዕውን ያደርጋል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የነፃነት አዋጅ ነው። ሕይወታችንን በእግዚአብሔር መንፈስ ስንመራ፣ ማንም የሚኮንነን ሕግ የለም። በክርስቶስ ኢየሱስ ያገኘነው ነፃነት ሕግ አልባ እንድንሆን ሳይሆን፣ ከመንፈስ በሚመነጭ መልካም ምግባር ሕግን በልበ ሙሉነት እንድንፈጽም የሚያደርግ ነው። በፍቅርና በቅድስና የምንመላለስ ከሆነ፣ የኩነኔ ሕግ በእኛ ላይ አያልፍም።
በማጠቃለያው፣ ሕግ የተሠራው ለኃጢአተኞች እንጂ ለጻድቃን አይደለም (1 ጢሞቴዎስ 1፥9)። ስለዚህ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የጽድቅን ፍሬ እያፈራን፣ ያለምንም ፍርሃት በነፃነትና በእግዚአብሔር አብነት ልንኖር ተጠርተናል፤ እንደነዚህ ያሉትን የሚከለክል ምንም ዓይነት ሕግ የለምና።