ያዕቆብ አማኞች ውጫዊ ተግባራቸውን (እጃቸውን) እንዲያነጹ ካዘዘ በኋላ፣ ወደ ጥልቅ ውስጣዊ ማንነታቸው በመግባት "እናንተ ሁለት ሐሳብ ያላችሁ፥ ልባችሁን አጥሩ" በማለት የችግሩን ሥር ይመታል (ያዕቆብ 4፡8)። "ሁለት ሐሳብ ያለው" ማለት በአንድ በኩል እግዚአብሔርን እወዳለሁ እያለ፣ በሌላ በኩል ደግሞ የዓለምን ሥርዓትና ኃጢአትን አጥብቆ የያዘ፣ በመንፈሳዊ ታማኝነቱ የተከፋፈለ ሰው ነው። "ልብን ማጥራት" ማለት ደግሞ ይህንን የተከፋፈለ ሐሳብ አስወግዶ ፍቅርን ለእግዚአብሔር ብቻ ማድረግ ማለት ነው።
በአይሁድ አስተሳሰብ "ልብ" የሰው ልጅ ስሜት፣ ፈቃድ፣ አእምሮና የውሳኔ ማዕከል ነው። ውጫዊ የሆነውን የእጅ ሥራ ለማስተካከል፣ በመጀመሪያ የድርጊቱ ምንጭ የሆነው ልብ መስተካከል አለበት። ፈሪሳውያን ጽዋውን ከውጭ ያጥቡ ነበር፣ ውስጡ ግን በክፋት የተሞላ ነበር (ማቴዎስ 23፡25)። ያዕቆብ እውነተኛ ንስሐ ከውስጥ ወደ ውጭ የሚመጣ መሆኑን ለማስረዳት፣ የእጅን መንጻት ከልብ መጥራት ጋር አያይዞታል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ሁለት ሐሳብ መያዝ መንፈሳዊ ታማኝነትን ማጉደል ነው። እግዚአብሔር ቀናተኛ አምላክ ስለሆነ የተከፋፈለ ልብን አይቀበልም። ልብን ማጥራት ማለት ራስን ለእግዚአብሔር ብቻ መለየት፣ ለቃሉ ሙሉ በሙሉ መገዛትና የውስጥ ሞቲቭን (መነሻ ሐሳብን) ቅን ማድረግ ነው። ይህ በሰው ጉልበት የሚደረግ ሳይሆን፣ በመንፈስ ቅዱስ ኃይልና በእግዚአብሔር ቃል አማካኝነት የሚከናወን ውስጣዊ ተሃድሶ ነው።
ብዙ ሰዎች በቤተ ክርስቲያን ውስጥ እግዚአብሔርን እያመለኩ፣ በልባቸው ግን የዓለምን ክብር፣ ገንዘብና ዝና ጣዖት አድርገው ያስቀምጣሉ። ይህ ውስጣዊ መከፋፈል የሰላም ማጣትና የመንፈሳዊ ድርቀት ዋነኛ መንስኤ ነው። እግዚአብሔርን በከፊል መውደድ አይቻልም፤ ወይ ሙሉ በሙሉ የጌታ መሆን፣ ወይም የዓለም መሆን ነው። ልብን ማጥራት ማለት ይህንን ግማሽ በግማሽ የሆነ ሕይወት በንስሐ ትቶ ጌታን የሕይወት ብቸኛ ዙፋን ላይ ማስቀመጥ ነው።
ይህን ማድረግ ስንጀምር፣ መንፈስ ቅዱስ ውስጣችንን ያበራዋል፣ የተደበቀውን ኃጢአታችንን ያሳየናል። በክርስቶስ ኢየሱስ የፈሰሰው ደም እጃችንን ከክፉ ሥራችን ብቻ ሳይሆን፣ ሕሊናችንንም ከክፉ ሐሳብ ያነጻዋል (ዕብራውያን 10፡22)። ልቡ የጠራ ሰው ጸሎቱ ኃይል አለው፣ አምልኮውም በእግዚአብሔር ፊት ያማረ ይሆናል።
ቃሉ ለእኛም የተከፋፈለውን ልባችንን ሰብስበን በፍጹም ነፍሳችን ጌታን እንድንከተል ያሳስበናል፤ እውነተኛ አምልኮ ንጹሕ ከሆነ የልብ መነሻ የሚመነጭ መሆኑንም ያስተምረናል። "አቤቱ፥ ንጹሕ ልብን ፍጠርልኝ፥ የቀናውንም መንፈስ በውስጤ አድስ" እንደሚለው ቃሉ (መዝሙር 51፡10)፣ እኛም ዘወትር ልባችንን ለእርሱ ብቻ ልንለይ ይገባናል።