ሐዋርያው ያዕቆብ የእግዚአብሔርን ታላቅ የምሕረት ጥሪ ሲያስተጋባ "ወደ እግዚአብሔር ቅረቡ ወደ እናንተም ይቀርባል" በማለት እጅግ አጽናኝ የሆነ የተስፋ ቃል ይሰጠናል (ያዕቆብ 4፡8)። "ወደ እግዚአብሔር መቅረብ" ማለት በቦታ መጓዝ ሳይሆን፣ በጸሎት፣ በንስሐ፣ ቃሉን በማንበብና እርሱን በናፈቀ ልብ መንፈሳዊ ኅብረትን ማድረግ ማለት ነው። ይህ ቃል በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ያለው ግንኙነት በፈቃደኝነት ላይ የተመሠረተ መሆኑን ያሳያል።
በብሉይ ኪዳን ታሪክ፣ መጋረጃው ሳይቀደድ በፊት ወደ እግዚአብሔር መቅረብ የሚችሉት ሊቃነ ካህናት ብቻ ነበሩ። ያውም በዓመት አንዴ በደም ይዘው ነበር የሚገቡት። ነገር ግን በክርስቶስ ኢየሱስ ሞትና ትንሣኤ መጋረጃው ከላይ እስከ ታች በመቀደዱ፣ ማንም አማኝ በማንኛውም ጊዜ ወደ እግዚአብሔር ጸጋ ዙፋን የመቅረብ ሙሉ መብት አግኝቷል (ዕብራውያን 10፡19)። ይህ መቅረብ እግዚአብሔር አስቀድሞ በክርስቶስ በኩል ባዘጋጀልን የጸጋ መንገድ ላይ መመላለስ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የእግዚአብሔርን ምላሽ ሰጪነት ያሳያል። እግዚአብሔር በሩቅ ሆኖ ዝም ብሎ የሚመለከት አምላክ አይደለም። አንድ ኃጢአተኛ ንስሐ ገብቶ አንድ እርምጃ ወደ እግዚአብሔር ሲራመድ፣ እግዚአብሔር በታላቅ ምሕረቱ ተነስቶ አሥር እርምጃ ወደ እርሱ ይሮጣል። ልክ በጠፋው ልጅ ታሪክ ውስጥ አባቱ ልጁን ገና ከሩቅ አይቶ ሮጦ እንዳቀፈውና እንደሳመው፣ እግዚአብሔርም ወደ እርሱ ለሚቀርቡ ሁሉ ፍቅሩን ያፈስሳል (ሉቃስ 15፡20)።
የሰው ልጅ በኃጢአት ሲወድቅ ተፈጥሮአዊ ዝንባሌው ከእግዚአብሔር መሸሽ ነው። አዳምና ሔዋን ኃጢአት በሠሩ ጊዜ ከእግዚአብሔር ፊት ተሸሸጉ። እኛም ዛሬ ድካም ሲበዛብን ከመጸለይ ይልቅ ከጌታ ኅብረት እንርቃለን። ነገር ግን ያዕቆብ የሚያስተምረን፣ በኃጢአት ብንወድቅም እንኳ መፍትሔው መሸሽ ሳይሆን ንስሐ ገብቶ ወደ እግዚአብሔር መቅረብ መሆኑን ነው። እርሱ ኃጢአታችንን ይቅር ብሎ እንደገና ሊያቅፈን ዘወትር የተዘጋጀ ነው።
ወደ እግዚአብሔር መቅረብ ራስን ለእርሱ አሳልፎ የመስጠት የዕለት ተዕለት ውሳኔ ነው። ጠዋት ስንነሳ በጸሎት ፊቱን ስንፈልግ፣ ቀኑን ሙሉ ቃሉን ስናሰላስል፣ መንፈስ ቅዱስ ሕልውናውን በሕይወታችን ውስጥ ይበልጥ እያሳየን ይመጣል። እኛ ጊዜያችንን፣ ጉልበታችንንና ልባችንን ለእርሱ ስንሰጥ፣ እርሱ ደግሞ ሰላሙን፣ ጸጋውንና ጥበቡን ያበዛልናል።
ቃሉ ለእኛም ከጌታ ጋር ያለንን የዕለት ተዕለት ኅብረት አጥብቀን እንድንይዝና በመንፈሳዊ ሕይወታችን እንዳንዝል ያሳስበናል፤ እኛ ፊቱን ስንፈልግ እርሱ ዘወትር እንደሚገኝልንም ያስተምረናል። "እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበል በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ በእምነት ወደ ጸጋው ዙፋን እንቅረብ" እንደሚለው ቃሉ (ዕብራውያን 4፡16)፣ እኛም ያለ ፍርሃት በፍቅር ወደ እርሱ ልንቀርብ ይገባናል።