ጳውሎስ በመልእክቱ ላይ ስለ መንፈሳዊ ጉዞ ውስብስብነት ሲያብራራ “እናመነታለን እንጂ ተስፋ አንቆርጥም” በማለት የክርስቲያንን የውስጥ ትግል በግልጽ ያሳያል (2 ቆሮንቶስ 4፡8)። “እናመነታለን” የሚለው ቃል ግራ መጋባትን፣ ቀጣዩን እርምጃ አለማወቅን እና በሁኔታዎች መደናገርን የሚያመለክት ሲሆን፤ “ተስፋ አንቆርጥም” የሚለው ቃል ደግሞ በዚያ ግራ መጋባት ውስጥም ሆኖ በእግዚአብሔር ላይ ያለውን ፍጹም መታመን እና መውጫ መንገድ እንዳለ ማመንን ይገልጻል።
በታሪካዊው አውድ የሐዋርያው ጳውሎስ የአገልግሎት ጉዞ የተስተካከለ አልነበረም። አንዳንድ ጊዜ መንገዶች ይዘጋሉ፣ ያመኑት ሰዎች ይክዳሉ፣ የጠበቀው ውጤት አይመጣም ነበር። በጥንቱ የጉዞ ባህል ኮምፓስ በሌለበት፣ በመንገድ ላይ አቅጣጫ ጠፍቶባቸው የሚደናገሩ መንገደኞች ነበሩ። ጳውሎስ ይህንን ባህላዊ እውነታ በመንፈሳዊው ጉዞ ላይ በመተግበር፣ አገልጋዮች የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደሆነ የማይረዱበት የጨለማ ጊዜ እንደሚገጥማቸው በሐቀኝነት ተናግሯል።
ሥነ መለኮታዊ ክብደቱ የሚያተኩረው በእግዚአብሔር ጥበብ እና በሰው ልጅ አእምሮ ውስንነት ላይ ነው። እኛ የሁሉን አዋቂው አምላክን መንገድ ሁልጊዜ ላንረዳው እንችላለን፤ አሰራሩም ግራ ሊያጋባን ይችላል (ኢሳይያስ 55፡8)። ማመነታት የኃጢአት ውጤት ሳይሆን የሰው ልጅ የተፈጥሮ ውስንነት ነው። ነገር ግን ተስፋ አለመቁረጥ የጌታን በጎ ባሕርይ፣ ታማኝነት እና ፍቅር ማወቅ የሚያመጣው የጸጋ ውጤት ነው።
እዚህ ላይ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በሁኔታዎች መደናገር እና በእምነት ጸንቶ በመቆም መካከል ያለው ፍልሚያ ነው። የሰው ልጅ አእምሮ መልስ ሲያጣ ወደ ተስፋ መቁረጥ ይገፋፋል፤ ነገር ግን እምነት “ምንም እንኳን ሁኔታዎች ባይገቡኝም፣ ሁኔታዎቹን የሚቆጣጠረውን አምላክ ግን አውቀዋለሁ” ብሎ ይቆማል። ይህ ግራ መጋባትን ወደ ጸሎት የሚቀይር ድንቅ መንፈሳዊ ልምምድ ነው።
ቃሉ ለእኛም ጸሎታችን ቶሎ ሳይመለስ ሲቀር፣ የሕይወት አቅጣጫችን ሲጠፋብን ወይም ያልጠበቅነው ችግር ሲመጣብን ወደ ፍጹም ተስፋ መቁረጥ እንዳንገባ ይረዳናል። ማመነታት እና መልስ ማጣት የክርስትና ጉዞ አካል መሆናቸውን አውቀን፣ በጨለማ ውስጥም ቢሆን እጃችንን ከያዘው ጌታ ጋር ጉዟችንን መቀጠል አለብን።
እምነት ማለት ሁሉንም ነገር መረዳት ማለት አይደለም። “መንገዱ ጠፍቶን በግራ መጋባት ውስጥ ስንቆም፣ መንገዱ ራሱ የሆነው ክርስቶስ አዲሱን አቅጣጫ እስኪያሳየን ድረስ በተስፋ መጠበቅ ታላቅ እምነት ነው” የሚለውን እውነት መያዝ ይኖርብናል።