እነዚህ ሁሉ አምነው ሞቱ ሲባል ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 11፡13)?

የዕብራውያን ጸሐፊ የአብርሃምን፣ የይስሐቅንና የያዕቆብን የእምነት ጉዞ ከዘረዘረ በኋላ "እነዚህ ሁሉ የተሰጣቸውን የተስፋ ቃል ሳያገኙ በሩቅ አይተውትና ተሳልመውት በምድርም እንግዶችና መጻተኞች እንዲሆኑ ታምነው አምነው ሞቱ" በማለት የጽናት ምስክርነታቸውን ያውጃል (ዕብራውያን 11፡13)። "አምነው ሞቱ" ማለት እግዚአብሔር የገባላቸውን የምድር ርስትና የዘር መብዛት ተስፋ በዓይናቸው በሙላት ሳያዩ፣ ነገር ግን እግዚአብሔር ታማኝ መሆኑን እስከ ሕይወታቸው ፍጻሜ ድረስ አምነው አረፉ ማለት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ እነዚህ አባቶች የተጠሩት ከታላላቅ ከተሞችና ከምቾት ሕይወት ነበር። እግዚአብሔር አብርሃምን ታላቅ ሕዝብ አደርግሃለሁ፣ ይህችንም ምድር እሰጥሃለሁ ብሎት ነበር። ነገር ግን ዕድሜ ልካቸውን በድንኳን እየኖሩ፣ አንዲት ስንዝር መሬት እንኳ የራሳቸው ሳትሆን (ከመቃብር ሥፍራ በቀር) በከነዓን ምድር እንደ እንግዳ አሳለፉ። በዚያ ባህል መሬት አልባ መሆን እንደ ውርደት ቢቆጠርም፥ እነርሱ ግን ከምድራዊው ርስት ይልቅ ሰማያዊውን እያዩ በታማኝነት በመቆም ታላቅ መንፈሳዊ ባህልን አቆዩ።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር የእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ተስፋ ከሰው ልጅ የዕድሜ ጣሪያ በላይ መሆኑን ይህ ታሪክ ያረጋግጣል። ቃል ኪዳኑ ዘላለማዊ ስለሆነ በአንድ ትውልድ ብቻ አይፈጸምም። እነርሱ ተስፋውን በሩቅ አይተው "ተሳለሙት" (ተቀበሉት) ሲል፥ የኪዳኑን ሕጋዊነት አምነው ለቀጣዩ ትውልድ አደራውን አስተላለፉ ማለት ነው። በምድር ላይ እንግዶች መሆናቸውን ማመናቸው፥ እውነተኛው ዜግነታቸው በሰማይ መሆኑን ሕጋዊ በሆነ መንገድ ማረጋገጣቸው ነው።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ጥቅስ ውጥረት "በማየት" እና "በእምነት" መካከል ያለው ርቀት ነው። የሰው ልጅ ያመነውን ነገር ወዲያውኑ በእጁ መጨበጥ ይፈልጋል። እነዚህ አባቶች ግን የጠበቁትን ነገር በሥጋ ሳያገኙ መሞታቸው የእምነታቸውን ጥልቀት ያሳያል። እግዚአብሔርን ያመኑት ስለሚሰጣቸው ቁሳዊ ነገር ሳይሆን፥ እርሱ ራሱ ታማኝ አምላክ ስለሆነ ነው። መሞታቸው የእምነታቸው መቋረጥ ሳይሆን፥ ወደ ተሻለው ሰማያዊ አገር የተሸጋገሩበት የድል በር ነው።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው የሕይወቱን ስኬት የሚለካው ባገኘው ምድራዊ ውጤት ነው። አንድ ሰው የጸለየው ነገር ሳይመለስለት ሲሞት እንደ ተሸናፊ ሊቆጠር ይችላል። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ እነዚህን ሰዎች "የእምነት ጀግኖች" ይላቸዋል። እውነተኛ እምነት የዛሬን ምቾት በማጣት ውስጥ የነገውን የእግዚአብሔርን ክብር ማየት መቻል ነው። ምድራዊው ሕይወት አጭር ቢሆንም፥ ያመኑት አምላክ ግን የዘላለም ነው።

ቃሉ ለእኛም ጸሎታችንና ተስፋችን ወዲያውኑ ባይፈጸም እንኳ እግዚአብሔርን ከማመን ወደ ኋላ እንዳንል ብርታት ይሰጠናል። ዛሬ ያላየነውን ተስፋ ነገ ትውልድ ያየዋል። "እውነተኛ እምነት ዛፍ ተክሎ ጥላውን ለትውልድ ማስተላለፍ ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በምድር ላይ እንግዶች መሆናችንን አውቀን ሰማያዊውን አገር በመናፈቅ እስከ ሞት ድረስ በእምነት ልንጸና ይገባል።