ጳውሎስ መጥፎ ጠባዮችን እንድናስወግድ ካዘዘ በኋላ፣ አዎንታዊ የሆኑትን ባሕርያት ሲያስተምር፣ “እርስ በርሳችሁ ቸሮችና ርኅሩኆች ሁኑ፣ እግዚአብሔርም ደግሞ በክርስቶስ ይቅር እንዳላችሁ ይቅር ተባባሉ” ይላል (ኤፌሶን 4፥32)። “ቸሮች” የሚለው ቃል በግሪክኛው “ክሬስቶስ” ሲሆን፣ ትርጉሙም ደግ፣ አሳቢ፣ ለሌሎች የሚጠቅምና በጎ አድራጊ መሆን ማለት ነው። ቸርነት ማለት የሰዎችን ሕይወት ለማቅለል የሚደረግ የተግባር ፍቅር ነው።
በታሪካዊና በባህላዊ መቼት በጥንቱ ዓለም ውስጥ፣ ቸርነትና ደግነት ለደካሞች የሚሰጥ የሞኝነት ምልክት ተደርገው ይታዩ ነበር። የሮማውያን ሥልጣኔ ኃይልንና ብርታትን ያከብር ስለነበር፣ ራስን ዝቅ አድርጎ ለሌሎች ቸር መሆን የተለመደ አልነበረም። ክርስትና ግን ይህንን የዓለምን ሥርዓት በመገልበጥ፣ እውነተኛ መንፈሳዊ ጥንካሬ የሚለካው ለሌሎች በምናሳየው ደግነትና አሳቢነት መሆኑን አወጀ።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ፣ ቸርነት የእግዚአብሔር ዋነኛ ባሕርይ ነው። እኛ ኃጢአተኞች ሆነን ሳለ እግዚአብሔር በክርስቶስ ኢየሱስ በኩል ያሳየን ቸርነት እጅግ ታላቅ ነው (ሮሜ 2፥4)። ስለዚህ ክርስቲያኖች እርስ በርሳቸው ቸሮች መሆን ያለባቸው፣ ይህ የዳኑበት ጸጋ በውስጣቸው ስለሚሠራ ነው። የእግዚአብሔርን ቸርነት የቀመሰ ሰው፣ ያንን ቸርነት ለወንድሞቹና ለእህቶቹ ማካፈል መንፈሳዊ ግዴታው ነው።
ይህ እውነት ሰዎችን በክፋትና በጭካኔ ከሚያስተናግደው የሥጋ ተፈጥሮ ጋር ከፍተኛ ውጥረት ይፈጥራል። ሥጋችን “ላደረገልኝ ብቻ አደርጋለሁ” የሚል የጥቅም ስሌት ሲኖረው፣ የክርስቶስ ቸርነት ግን ለማይገባቸው ሰዎች ጭምር ደግነትን ማሳየትን ይጠይቃል። ተበድሎ እያሉ፣ ክፋትን በበጎነት ማሸነፍና ለክፉ አድራጊዎች ሳይቀር ቸር መሆን በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ብቻ የሚገኝ ልዕልና ነው።
ቃሉ ለእኛም በቤተ ክርስቲያን፣ በሥራ ቦታና በቤተሰብ ውስጥ የፍቅር አምባሳደሮች እንድንሆን ጥሪ ያቀርብልናል። ቸርነት በትንንሽ የዕለት ተዕለት ተግባራት ይገለጻል፤ የታመሙትን በመጠየቅ፣ የተቸገሩትን በመርዳትና የሰዎችን ሸክም በማቃለል ይተረጎማል። ይህንን ስናደርግ የማይታየውን እግዚአብሔርን ለዓለም እያሳየን ነው።
በማጠቃለያው፣ ቸርነት የክርስቶስን ልብ ማንጸባረቅ ነው። “ፍቅር ይታገሣል፣ ቸርነትንም ያደርጋል” በሚለው ቃል መሠረት፣ እግዚአብሔር ለእኛ ያሳየንን ወሰን የሌለው ቸርነት እኛም እርስ በርሳችን በመለማመድ የክርስቶስ ሕያው ምስክሮች ልንሆን ይገባል (1 ቆሮንቶስ 13፥4)።