ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እምነት አመጣጥና ባሕርይ ሲያስተምር፣ "እንግዲያስ እምነት ከመስማት ነው፣ መስማትም በእግዚአብሔር ቃል ነው" በማለት የማይናወጥ መንፈሳዊ መርህ ያስቀምጣል (ሮሜ 10:17)። "እምነት" (በግሪኩ ፒስቲስ) ማለት መታመን፣ ሙሉ በሙሉ መደገፍና በእርግጠኝነት መቀበል ሲሆን፣ "መስማት" ደግሞ የተነገረውን ቃል በአእምሮና በልብ ማስተዋልን ያመለክታል። እምነት ከመስማት ይመጣል ማለት፣ የሰው ልጅ በራሱ ፍልስፍና ወይም ውስጣዊ ስሜት እውነተኛ መለኮታዊ እምነትን ሊያመነጭ አይችልም፤ እምነት የሚወለደው ከውጭ በሚመጣ የእግዚአብሔር ቃል አዋጅ አማካኝነት ነው ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የነበረው ማኅበረሰብ በዋናነት በአፍ በሚተላለፍ ንግግር ላይ የተመሠረተ ነበር። መጻሕፍትና የብራና ጽሑፎች እጅግ ውድና ብርቅ ስለነበሩ፣ አብዛኛው ሰው መረጃ የሚያገኘው በአደባባይ ወይም በምኩራብ ከሚነበበውና ከሚሰበከው ቃል ነበር። ስለዚህ ጳውሎስ ይህን ሲጽፍ፣ የክርስትና እምነት ምስጢራዊ በሆነ አርምሞ ወይም ማሰላሰል የሚገኝ ሳይሆን፣ በአደባባይ በሚታወጀው የክርስቶስ ታሪክ (ኬሪግማ) ላይ የተመሠረተ መሆኑን እያሳየ ነው። መስማት የድነት በር መክፈቻ ነበር።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ ትምህርት የእምነትን ነገር-ተኮር መሆን ያረጋግጣል። እምነት ዝም ብሎ በባዶ አየር ላይ የሚደረግ የጭፍን ዘላይነት አይደለም። እምነት ርዕሰ ጉዳይ አለው፤ እርሱም የኢየሱስ ክርስቶስ ሞትና ትንሣኤ ነው። አንድ ሰው ይህንን ታሪካዊና መለኮታዊ እውነት ሳይሰማ፣ በምን ላይ እንደሚያምን ሊያውቅ አይችልም። ስለዚህ መስማት ለእምነት መወለድ ፍጹም ቅድመ ሁኔታ ነው። ቃሉ የዘር ባሕርይ አለው፤ ይህ ዘር በሰው ልብ ውስጥ ሲዘራና ማስተዋል ሲታከልበት፣ የሚያፈራው ፍሬ እምነት ይባላል።
በዚህ ሂደት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ መስማትና ታዛዥ መሆን ያላቸው ልዩነት ነው። ጳውሎስ በሮሜ 10:16 ላይ "ነገር ግን ሁሉም ለወንጌል አልታዘዙም" በማለት እስራኤላውያን ቃሉን ቢሰሙም እምነት እንዳላፈሩ ይገልጻል። ይህ የሚያሳየው 육ጋዊ (አካላዊ) መስማት ብቻውን በቂ አለመሆኑን ነው። ጆሮ ድምፅን ሊቀበል ይችላል፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ልብን ከፍቶ ቃሉን ከእምነት ጋር ካላዋሐደው፣ ያ የተሰማው ቃል ለፍርድ እንጂ ለድነት አይጠቅምም (ዕብ 4:2)። መስማት ወደ መታዘዝ ማደግ አለበት።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሕይወት መመሪያ ይሰጠናል። መንፈሳዊ ሕይወታችን እንዲያድግና እምነታችን እንዲጠነክር ከፈለግን፣ ለቃሉ ስብከትና ንባብ ራሳችንን በስፋት ማጋለጥ አለብን። ዛሬ ዓለም በብዙ የውሸትና የፍርሃት ድምፆች ተሞልታለች። ጆሯችንን ለዓለም ዜናና ለከንቱ ወሬ ክፍት ካደረግን፣ ፍርሃትና ጥርጣሬ በውስጣችን ይሞላል። በተቃራኒው ግን ልባችንን ለእግዚአብሔር ቃል ትምህርትና ስብከት ስንሰጥ፣ እምነታችን እያደገና እየጎለመሰ ይሄዳል። እምነታችን የሚመገበው በምንሰማው ነገር ልክ ነው።
በማጠቃለያ፣ እምነት ከመስማት ይመጣል ማለቱ የእግዚአብሔር ቃል የሕይወት ምንጭ መሆኑን ያሳያል። "እውነተኛ እምነት የሚወለደው መለኮታዊውን ቃል በጥሞና በማዳመጥ ማኅፀን ውስጥ ነው" እንደሚባለው፣ ያለ ቃል እምነት የለም፣ ያለ እምነት ደግሞ መዳን የለም። ስለዚህ እያንዳንዱ ክርስቲያን የእግዚአብሔርን ቃል ለመስማትና ለማጥናት ዘወትር የጓጓና የተጋ እንዲሆን መንፈሳዊ ጥሪ ቀርቦለታል።