ሐዋርያው ጳውሎስ የእምነትን አመጣጥ ካብራራ በኋላ፣ የዚህ እምነት መሠረት የሆነውን የቃሉን ምንጭ ሲገልጽ፣ "መስማትም በእግዚአብሔር ቃል ነው" (በብዙ ትርጉሞች "በክርስቶስ ቃል ነው") ይላል (ሮሜ 10:17)። እዚህ ላይ "ቃል" የተባለው በግሪኩ "ሬማ" ሲሆን፣ አጠቃላይ ከሆነው ሐሳብ (ሎጎስ) ይልቅ፣ በተወሰነ ጊዜና ሁኔታ ለተወሰነ ሰው በግልጽ የተነገረውን ሕያውና ኃይለኛ አዋጅ ያመለክታል። ይህ ማለት ሰሚው እምነት እንዲያገኝ የሚሰበከው ቃል የሰው ፍልስፍና ወይም ተራ ታሪክ ሳይሆን፣ በቀጥታ ከክርስቶስ የወጣና ስለ ክርስቶስ የሚመሰክር መለኮታዊ ቃል መሆን አለበት።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ አይሁዳውያን የእግዚአብሔር ቃል (የነቢያት ንግግር) ታላቅ የፈጠራ ኃይል እንዳለው ያምኑ ነበር። እግዚአብሔር "ብርሃን ይሁን" ሲል በቃሉ ብርሃን እንደተፈጠረ ሁሉ (ዘፍ 1)፣ አሁንም የክርስቶስ ቃል ሲነገር አዲስ መንፈሳዊ ፍጥረት የመፍጠር ሥልጣን አለው። በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን የነበሩት ሐዋርያት ሲሰብኩ፣ የሚያወሩት የራሳቸውን ሐሳብ አልነበረም፤ "ስለዚህ ጌታ እንዲህ ይላል" በሚል መንፈሳዊ ሥልጣን፣ የክርስቶስን ሞትና ትንሣኤ በትክክል ለሕዝቡ ያውጁ ነበር።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ "የእግዚአብሔር ቃል" (የክርስቶስ ቃል) የመንፈስ ቅዱስ ማደሪያና መሣሪያ ነው። ቃሉ ባዶ ድምፅ ሳይሆን ሕያውና የሚሠራ ነው። ሐዋርያው ጴጥሮስ፣ "ዳግመኛ የተወለዳችሁት ከሚጠፋ ዘር አይደለም፣ በሕያውና ለዘላለም በሚኖር በእግዚአብሔር ቃል ከማይጠፋ ዘር ነው እንጂ" በማለት ያረጋግጣል (፩ ጴጥ 1:23)። እምነት የሚወለደው ሰባኪው ስለ ሥነ ምግባር ሲያስተምር ሳይሆን፣ የክርስቶስን መስቀል፣ ቤዛነትና ጸጋ አጥርቶ ሲያስተምር ነው። ክርስቶስን ማዕከል ያላደረገ ስብከት እውነተኛ አዳኝ እምነትን ሊያመነጭ አይችልም።
በዚህ ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ በዓለም ላይ ካሉ ብዙ ድምፆች መካከል የእግዚአብሔርን ቃል ለይቶ የማውጣቱ ጉዳይ ነው። ብዙ ሰዎች ሃይማኖታዊ ንግግሮችን ወይም አነቃቂ ስብከቶችን ይሰማሉ፣ ነገር ግን ሕይወታቸው አይለወጥም። ለምን? ምክንያቱም የሰሙት የሰውን ጥበብ እንጂ የክርስቶስን ቃል ስላልሆነ ነው። የእግዚአብሔር ቃል ኃጢአትን ይወቅሳል፣ የሰውን ልጅ አቅመ-ቢስነት ያጋልጣል፣ እንዲሁም ብቸኛውን አዳኝ ክርስቶስን ከፍ ያደርጋል። እምነትን የሚያጸናው ይህ ዓይነቱ ያልተበረዘ የወንጌል እውነት ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መንፈሳዊ ንቃት ይሰጠናል። በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በግል ሕይወታችን የምንመገበው ትምህርት መጽሐፍ ቅዱሳዊና ክርስቶስ-ተኮር መሆኑን መመርመር አለብን። ሰባኪዎችም ሆኑ መምህራን ማስተላለፍ ያለባቸው የራሳቸውን የሕይወት ተሞክሮ ወይም ሥነ ልቦናዊ ማባበያ ሳይሆን፣ የተጣራውን የእግዚአብሔርን ቃል ነው። እኛም ቃሉን ስናነብ ወይም ስንሰማ፣ ፊደሉን ብቻ ሳይሆን በስተጀርባው ያለውን የክርስቶስን ድምፅ በመንፈስ ቅዱስ አጋዥነት ለመስማት ልባችንን መክፈት ይኖርብናል።
በማጠቃለያ፣ መስማት በእግዚአብሔር ቃል ነው ማለቱ፣ የክርስቶስ ቃል የእምነት ብቸኛ መሠረት መሆኑን ያሳያል። "የእግዚአብሔር ቃል ዝም ብሎ ድምፅ ሳይሆን፣ የሰውን ልብ ፈጥሮ አዲስ ሕይወት የሚሰጥ መለኮታዊ እስትንፋስ ነው" እንደሚባለው፣ ቃሉ ሲነገር መንፈስ ቅዱስ አብሮ ይሠራል። ስለዚህ ክርስቲያኖች እምነታቸውን በሰው ጥበብ ላይ ሳይሆን፣ ሕያውና ለዘላለም በሚኖረው በክርስቶስ መለኮታዊ ቃል ላይ ብቻ ሊገነቡ ይገባቸዋል።