ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን አስደናቂ የፍቅር ምዕራፍ ሲያጠቃልል “እንዲህም ከሆነ እምነት ተስፋ ፍቅር እነዚህ ሦስቱ ጸንተው ይኖራሉ፤ ከእነዚህም የሚበልጠው ፍቅር ነው” ይላል (1 ቆሮንቶስ 13፡13)። “ጸንተው ይኖራሉ” ማለት እነዚህ ሦስት መንፈሳዊ ባሕርያት ጊዜያዊ ከሆኑት መንፈሳዊ ስጦታዎች (እንደ ልሳን እና ትንቢት) በተለየ መልኩ የክርስትና ሕይወት መሠረት ሆነው ምንጊዜም የማይነቃነቁና የማያልፉ የጸጋ ምሰሶዎች መሆናቸውን ያመለክታል።
በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ምእመናኑ ዋጋ ይሰጡ የነበረው ለሚታዩት እና ለሚያስደንቁት መንፈሳዊ ስጦታዎች ነበር። ጳውሎስ ግን የክርስቲያን ሕይወት ልኬት የሚታየው በስጦታዎቹ ሳይሆን በውስጣዊው የባሕርይ ለውጥ መሆኑን አብራራ። እምነት ከእግዚአብሔር ጋር ያገናኘናል፣ ተስፋ የወደፊቱን ያሳየናል፣ ፍቅር ደግሞ ሌሎችን እንድናገለግል ያደርገናል። እነዚህ ሦስቱ በማኅበረሰቡ ውስጥ ያለውን መከፋፈል የሚያስወግዱ ዘላለማዊ እሴቶች ናቸው።
ከሥነ መለኮት አንጻር ከእነዚህ ሦስቱ ፍቅር የሚበልጥበት ዋና ምክንያት ዘላለማዊነቱ ነው። እኛ ወደ ዘላለም መንግሥት ስንገባ እምነት ወደ ማየት ስለሚቀየር፣ ተስፋም ደግሞ እውን ሆኖ ስለሚጨበጥ አገልግሎታቸው ያበቃል። ፍቅር ግን እግዚአብሔር ራሱ ስለሆነ (1 ዮሐንስ 4፡8)፣ በሰማይም ሆነ በምድር ለዘላለም የሚቀጥል ብቸኛው መለኮታዊ ማንነት ነው።
የመንፈሳዊው ውጥረት ጊዜያዊ የሆኑትን ክንውኖች እያሳደዱ ዘላለማዊ የሆኑትን እሴቶች በመዘንጋት ላይ ነው። ብዙዎች ተአምራትን ይፈልጋሉ ነገር ግን እምነት፣ ተስፋ እና ፍቅር የተሞላበትን ሕይወት መኖር ይከብዳቸዋል። ጳውሎስ እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካው በምንሠራው ታላቅ ሥራ ሳይሆን በእነዚህ ሦስት የማይነቃነቁ መሠረቶች ላይ መቆም በመቻላችን መሆኑን ያስተምረናል።
ቃሉ ለእኛም የሕይወታችንን ትኩረት ወደ ትክክለኛው አቅጣጫ እንድናዞር ያደርገናል። በስጦታዎቻችን ከመመካት ይልቅ በእግዚአብሔር ላይ ያለንን እምነት በማሳደግ፣ ለክብሩ ቀን ያለንን ተስፋ በማለም እና ከሁሉ በሚበልጠው ፍቅር ለወንድሞቻችን በመገዛት ልንመላለስ ይገባል።
ፍቅር የሰማይ አየር እና የዘላለም መተንፈሻ ነው። “እምነት የሕይወት መሠረት ነው፣ ተስፋ የሕይወት ጣሪያ ነው፣ ነገር ግን ፍቅር ቤቱን የሚያሞቀው ዘላለማዊ እሳት ነው” እንደሚባለው ከሁሉ በሚበልጠው የፍቅር መንገድ ዘወትር ልንጓዝ ይገባል።