ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ ሐዋርያው ጴጥሮስን “የዮና ልጅ ስምዖን ሆይ፥ በሰማያት ያለው አባቴ እንጂ ሥጋና ደም ይህን አልገለጠልህምና ብፁዕ ነህ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 16፡17)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱን “ሰዎች የሰውን ልጅ ማን ይሉታል?” ብሎ ከጠየቃቸው በኋላ፣ ጴጥሮስ “አንተ ክርስቶስ የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ነህ” ብሎ በመለሰበት ወቅት ነው (ማቴዎስ 16፡16)። እዚህ ላይ “ሥጋና ደም” የሚለው ሐረግ ሰብዓዊ አእምሮን፣ ምድራዊ ጥበብን እና የተፈጥሮን የዕውቀት ምንጭ ሲያመለክት፣ “አልገለጠልህም” የሚለው ቃል ደግሞ እውነተኛው የክርስቶስ ማንነት በሰውኛ ፍልስፍና የማይደረስበት መለኮታዊ ሚስጥር መሆኑን የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የደኅንነት እውቀት ከእግዚአብሔር ብቻ የሚሰጥ መለኮታዊ ስጦታ መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ የሃይማኖት መሪዎች መሲሑን የሚጠብቁት በራሳቸው የሕግ ትርጓሜ እና በሥጋዊ ጥበብ ላይ ተመሥርተው ነበር። ጻፎችና ፈሪሳውያን ክርስቶስን በምድራዊ መመዘኛ ሲለኩት፣ ከናዝሬት የመጣ ተራ አናጺ አድርገው በመቁጠር ሊቀበሉት አልቻሉም። ጴጥሮስ ግን ከተለመደው የአይሁድ ባህላዊ አስተሳሰብ እና የሰዎች ግምት ውጭ በመሆን፣ ኢየሱስን የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ብሎ መጥራቱ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነበር። ይህን ማለቱ የሰዎች ምሁራዊ ዕውቀት ወይም የረጅም ዘመን ሃይማኖታዊ ልምድ መለኮታዊውን እውነት ለመረዳት በቂ አለመሆናቸውን በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው የእግዚአብሔርን መገለጥ በመቀበል እና በሰውኛ ጥበብ መካከል ባለው ታላቅ ልዩነት ላይ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ መንፈሳዊውን ነገር በመንፈሳዊ ነገር ካልሆነ በቀር የፍጥረታዊ ሰው አእምሮ የእግዚአብሔርን መንፈስ ነገር ሊቀበል እንደማይችል አጥብቆ ያስተምረናል (1ኛ ቆሮንቶስ 2፡14)። ጴጥሮስ ኢየሱስን አውቆ የመሰከረው በራሱ ብልህነት፣ በትምህርት ደረጃው፣ ወይም ከሌሎች ሰዎች በሰማው ወሬ ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ የልቡን አይኖች ስላበራለት ብቻ ነው። ይህ እውነት የሚያሳየው ማንም ሰው ቢሆን እግዚአብሔር አብ ካልሳበው በቀር ወደ ክርስቶስ መምጣትም ሆነ ክርስቶስን በትክክል ማወቅ እንደማይችል ነው (ዮሐንስ 6፡44)። የእግዚአብሔር ልጅነት ሚስጥር የሚገለጠው በትሕትና ለሚፈልጉት እንጂ በራሳቸው ጥበብ ለሚመኩት አይደለም።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ክርስትና ምድራዊ ፍልስፍናን በሚሽርበት መለኮታዊ ኃይል ላይ ነው። ኢየሱስ ለጴጥሮስ “ብፁዕ ነህ” ሲለው፣ እውነተኛ ደስታና በረከት የሚገኘው ይህንን መለኮታዊ መገለጥ በመቀበል ውስጥ መሆኑን ማረጋገጡ ነው። በሰማያት ያለው አብ ይህንን ታላቅ ሚስጥር ለጴጥሮስ መግለጡ፣ ቤተ ክርስቲያን የምትገነባው በሰዎች ምድራዊ ጥበብ ላይ ሳይሆን፣ እግዚአብሔር በሚሰጠው የክርስቶስ ማንነት መገለጥ ላይ መሆኑን ያስገነዝባል (ማቴዎስ 16፡18)። በመሆኑም፣ የጴጥሮስ እምነት እና ምስክርነት የክርስትና መሠረት የሆነው፣ እምነቱ ከሰው ሳይሆን በቀጥታ ከእግዚአብሔር ስለመጣ ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ የእግዚአብሔርን ቃል ለመረዳትም ሆነ ክርስቶስን በሕይወታችን ለማወቅ በራሳችን ማስተዋል መደገፍ እንደሌለብን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ እውቀታችን በምድራዊ ጥበብ ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ መገለጥ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ የሰውን አስተሳሰብ እና ሥጋዊ መመዘኛ ወደ ጎን በመተው፣ መንፈስ ቅዱስ እውነቱን እንዲያስተምረን እና የልባችንን ዓይን እንዲያበራልን ዘወትር በጸሎት መጠበቅ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ትምህርት በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን በመንፈስ ቅዱስ ምሪት ላይ እንድንደገፍ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በራሳችን አእምሮ ከመመካት ይልቅ ለእግዚአብሔር መገለጥ ራስን ማስገዛት ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው የክርስቶስ ማንነት የሚታወቀው ሥጋና ደም በሚያቀርበው ምድራዊ ጥበብ ሳይሆን፣ ሰማያዊው አባት ለትሑታን ልብ በሚሰጠው መለኮታዊ የብርሃን መገለጥ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።