“በዓለም ያሉትን የራሱን ወገኖች የወደዳቸውን ያህል እስከ መጨረሻ ወደዳቸው” (ዮሐ 13:1)። ይህ ቃል የክርስቶስን ፍቅር ጥልቀት፣ ስፋትና አለመለወጥ የሚገልጽ አስደናቂ አዋጅ ነው። “እስከ መጨረሻ” የሚለው ሃረግ የጊዜን ማብቂያ ብቻ ሳይሆን፣ የፍቅሩን ፍጹምነት፣ እስከ ሞት ድረስ የሆነውን ጽናትና ወሰን የለሽነት ያመለክታል።
ታሪካዊ አውዱ የሚያሳየው ጌታ ኢየሱስ ከደቀ መዛሙርቱ ጋር የመጨረሻውን የፋሲካ እራት እየበላ መሆኑን ነው። በዚህች ምሽት ይሁዳ አሳልፎ እንደሚሰጠው፣ ጴጥሮስ ሶስት ጊዜ እንደሚክደው፣ ሌሎቹም ደቀ መዛሙርት ጥለውት እንደሚሸሹ ጌታ በሚገባ ያውቅ ነበር። የሰው ልጅ ክህደትና ድካም ፊቱ ላይ ተደቅኖ ሳለ፣ የእርሱ ፍቅር ግን ፈጽሞ አልቀነሰም።
እዚህ ላይ ያለው መለኮታዊ ውጥረት በሰው ልጅ አለመታመንና በእግዚአብሔር ታማኝነት መካከል ያለው ርቀት ነው። የሰው ፍቅር ሁኔታዎችን ያገናዝባል፣ ክፍያንም ይጠብቃል። የክርስቶስ ፍቅር ግን ደቀ መዛሙርቱ በድክመት ውስጥ ሆነው እንኳን ክብሩን ዝቅ አድርጎ እግራቸውን እስከ ማጠብ ድረስ የተገለጠ ንጹህ ፍቅር ነው (ዮሐ 13:5)። ይህ ፍቅር በመስቀል ላይ ነፍሱን እስከመስጠት የደረሰ ነው።
“እስከ መጨረሻ” ማለቱ ፍቅሩ መቼም ቢሆን እንደማይቋረጥ ያረጋግጣል። ክርስቶስ የጀመረውን የማዳን ስራ ከዳር ሳያደርስ አያቆምም (ፊል 1:6)። ድክመታችንን እያወቀ፣ ውድቀታችንን እያየ፣ ኃጢአታችንን ተሸክሞ እስከ ጎልጎታ ድረስ በፍቅር ተጓዘ።
የእግዚአብሔር ፍቅር በሁኔታዎች ላይ የተመሰረተ አይደለም። ቃሉ ለእኛም ምንም እንኳን ብንደክምም ጌታ በፍጹም እንደማይተወንና ፍቅሩ ዘላለማዊ መሆኑን በማወቅ በእርሱ እቅፍ ውስጥ ሙሉ እረፍት እንድናገኝ ያስተምረናል።
የክርስቶስ ፍቅር ድንበር አያውቅም። “የሰው ፍቅር ሲያልቅ የክርስቶስ ፍቅር ግን አዲስ ምዕራፍ ይጀምራል” እንደሚባለው፣ እስከ መጨረሻው በሚወደን ጌታ ላይ እምነታችንን ልንጥል ይገባል።