ኢየሱስ ክርስቶስ የማዕዘን ራስ ነው ማለት ምን ማለት ነው?

ሐዋርያው ጳውሎስ የቤተ ክርስቲያንን አሠራር በተመለከተ፣ "በሐዋርያትና በነቢያት መሠረት ላይ ታንጻችኋል፥ የማዕዘኑም ራስ ድንጋይ ክርስቶስ ኢየሱስ ነው" በማለት ታላቅ የእምነት ምሥጢር ይገልጣል (ኤፌሶን 2፡20)። "የማዕዘን ራስ" ወይም የማዕዘን ድንጋይ የሚለው ቃል በጥንቱ ዘመን የነበረውን የስነ-ሕንጻ ጥበብ መሠረት በማድረግ የተነገረ እጅግ ወሳኝ ስነ-መለኮታዊ አገላለጽ ነው።

በጥንታዊው ሕንጻ አሠራር፣ የማዕዘን ድንጋይ የሕንጻው መሠረት ሲጣል በመጀመሪያ የሚቀመጠውና እጅግ አስፈላጊው ድንጋይ ነው። ይህ ድንጋይ የሕንጻውን ሙሉ አቅጣጫ፣ ቀጥታ፣ ጥንካሬና ሚዛን ይወስናል። የሌሎቹ ድንጋዮች አቀማመጥ የሚለካውና የሚስተካከለው በዚህ በማዕዘኑ ድንጋይ መሠረት ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ ለቤተ ክርስቲያን እንዲህ ያለ ወሳኝ፣ አቅጣጫ ጠቋሚና ደጋፊ ኃይል ነው።

በነገረ መለኮት እይታ ይህ የማዕዘን ድንጋይ ሁለት የተለያዩ ግድግዳዎችን በአንድ ላይ የሚያገናኝ ነው። ጳውሎስ ይህንን ሲጽፍ፣ አስቀድሞ በጠላትነት ተለያይተው የነበሩትን አይሁድንና አሕዛብን እግዚአብሔር በክርስቶስ እንዴት አንድ አዲስ ሕንጻ እንዳደረጋቸው እያሳየ ነበር (ኤፌሶን 2፡14)። ክርስቶስ ሁለቱንም ወገኖች በማዕዘን ላይ እንዳለ ድንጋይ አገናኝቶ፣ የሰላም ማሰሪያ ሆኖ በመካከላቸው የነበረውን የጥላቻ ግድግዳ አፍርሷል።

ቤተ ክርስቲያን የክርስቶስን ራስነት ትታ በሌላ በማንኛውም የሰው ስም ወይም ትምህርት ላይ መቆም አትችልም። የማዕዘኑ ራስ ድንጋይ ከተነሳ ሕንጻው ሙሉ በሙሉ እንደሚፈርስ ሁሉ፣ ክርስቶስ የሌለበት ወይም ለክርስቶስ ወንጌል ቅድሚያ የማይሰጥ ማንኛውም ስብስብ የእግዚአብሔር ማደሪያ ሊሆን አይችልም። መላው ሕንጻ (አማኞች በሙሉ) እርስ በርሱ የሚገጣጠመውና ወደ ቅዱስ ቤተ መቅደስ የሚያድገው በክርስቶስ ላይ ሲደገፍ ብቻ ነው።

ቃሉ ለእኛም የሕይወታችንን መሠረትና አቅጣጫ እንድንመረምር ያሳስበናል። ዛሬ ሕይወታችንን እየመራን ያለነው በማን አቅጣጫ ነው? በዓለማዊ ፍልስፍና፣ በራሳችን ጥበብ፣ ወይስ በማዕዘኑ ራስ በክርስቶስ ላይ ተደግፈን? በክርስቶስ ላይ የተገነባ ሕይወት ምንም ዓይነት የኑሮ ማዕበል ቢመጣ አይናወጥም። የሕይወታችን መለኪያና ጠቋሚ እርሱ ብቻ ሊሆን ይገባል።

ክርስቶስ የተጣለ ቢመስልም የተመረጠ ራስ ነው። ቃሉ "ግንበኞች የናቁት ድንጋይ እርሱ የማዕዘን ራስ ሆነ" (1 ጴጥሮስ 2፡7) እንደሚል፣ ዓለም ቢክደውም እኛ ግን ሕይወታችንን በዚህ በማይናወጠው ዓለት ላይ ብቻ አንጸን በድል አድራጊነት ልንጓዝ ይገባናል።