"በትሕትና ሁሉና በየዋህነት በትዕግሥትም፤ እርስ በርሳችሁ በፍቅር ታገሡ" (ኤፌ 4፡2)። ይህ መሠረታዊ ቃል በክርስቲያናዊ ህብረት ውስጥ እጅግ አስፈላጊ የሆነውን የትዕግስትና የመቻቻል መርህ በጥልቀት የሚያብራራ ነው። መቻቻል (ወይም መታገስ) የሚለው ቃል በግሪኩ አነጋገር \’አኔኮማይ\’ ሲሆን፣ የሰዎችን ድክመት፣ ስህተትና አስቸጋሪ ባህሪ በፍቅርና በሰፊ ልቦና መሸከምን፣ እንዲሁም አጸፋን ከመመለስና ከመበቀል መቆጠብን ያመለክታል። ይህ ቃል ሸክምን አብሮ ማውጣትን እንጂ ችላ ማለትን አያሳይም።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ስናየው፣ በመጀመሪያው መቶ ዘመን በኤፌሶን የነበረችው ቤተ ክርስቲያን ከተለያዩ ዳራዎች በመጡ ሰዎች የተዋቀረች ነበረች። አይሁዳውያንና አሕዛብ፣ ባሪያዎችና ጌቶች፣ እንዲሁም የተለያየ ማህበራዊ ደረጃ ያላቸው ሰዎች በአንድ የክርስቶስ አካል ውስጥ ተሰብስበው ነበር። ይህ ጥልቅ የሆነ የባህል፣ የአስተዳደግና የልምድ ልዩነት በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በቀላሉ ግጭትና አለመግባባት ሊፈጥር ስለሚችል፣ ጳውሎስ ይህንን ማህበራዊ ልዩነት ለማስተናገድና ሰላምን ለማስፈን መቻቻል የግድ መሆኑን አጥብቆ አስተምሯል።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት በሰዎች ተፈጥሯዊ ትዕቢትና በመንፈስ ቅዱስ ትህትና መካከል ያለውን የሰላ ልዩነት ያሳያል። የሰው ልጅ በተፈጥሮው የራሱን ፍላጎት የሚያስቀድም፣ በሌሎች ስህተት ቶሎ የሚበሳጭና የራሱን መብት ለማስከበር የሚቸኩል ነው። ነገር ግን መለኮታዊው መቻቻል ይህንን ስጋዊ ዝንባሌ በመስበር፣ ክርስቶስ እኛን ከነድክመታችን እንደታገሰን ሁሉ፣ እኛም የሌሎችን የባህሪ ጎርባጣነት እንድንታገስ ይጠይቃል። ይህ ያለ ቅድመ ሁኔታ የሚደረግ የጸጋ ልምምድ እንጂ የተፈጥሮ ችሎታ አይደለም።
እርስ በርስ መቻቻል ማለት በኃጢአት ላይ ማለማመጥ ወይም እውነትን መካድ ማለት ሳይሆን፣ በግል ግንኙነቶች ውስጥ ለሚፈጠሩ ግጭቶች የይቅርታን በር ክፍት ማድረግ ማለት ነው። ሰዎች ፍጹማን አለመሆናቸውን ተረድቶ፣ የእነርሱን እሾሃማ ባህሪ በክርስቶስ ፍቅር መሸፈን ነው። ይህ ተግባር በራስ ጥረት ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ በሚሰጥ የየዋህነትና የትህትና ጸጋ ብቻ የሚከናወን ታላቅ የፍቅር ስራ ሲሆን፣ የቤተ ክርስቲያንን አንድነት ከጥፋት ይታደጋል።
ቃሉ ለእኛም በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በማህበረሰቡ ውስጥ ያለንን አንድነት እንድንጠብቅ ትልቅ መመሪያ ይሰጠናል። በትንንሽ የሃሳብ ልዩነቶችና የባህሪ ግጭቶች ቶሎ ከመለያየትና ከመኮራረፍ ይልቅ፣ የክርስቶስን ሰፊ ልብ በመላበስ የወንድሞቻችንንና የእህቶቻችንን ሸክም ልንሸከም ይገባል። ትዕግስታችን የእምነታችን ተግባራዊ መለኪያ ነው።
በማጠቃለያ እርስ በርስ መቻቻል የክርስቶስ አካል ጤናማነትና የበሰለ መንፈሳዊነት መገለጫ ነው። የጌታን ፍቅር በተግባር የምናሳየው በደልን በመርሳትና ሰዎችን በፍቅር በመቀበል ነው፤ "ማንም በባልንጀራው ላይ የሚነቅፈው ነገር ቢኖረው፥ እርስ በርሳችሁ ትዕግሥትን አድርጉ ይቅርም ተባባሉ፤ ክርስቶስ ይቅር እንዳላችሁ እናንተ ደግሞ እንዲሁ አድርጉ" (ቆላ 3፡13)።