"እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተም ቅርንጫፎች ናችሁ፤ ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና" (ዮሐ 15:5)። ይህ ቃል በክርስቶስና በአማኞች መካከል ያለውን ፍጹም ጥገኝነትና ኦርጋኒክ (ህያው) የሆነ ግንኙነት ያሳያል። "ቅርንጫፎች" የሚለው ቃል አማኞች ህይወታቸውን፣ ሀይላቸውንና ፍሬያቸውን ከዋናው ግንድ ከክርስቶስ እንደሚቀበሉ የሚያረጋግጥ ተምሳሌት ነው።
በእርሻ ስራ ህግ፣ ቅርንጫፍ የራሱ የሆነ ስር የለውም፤ ምግብ የሚያገኘውና የሚያድገው ከግንዱ በሚቀዳው ጭማቂ (ሕይወት) ብቻ ነው። ቅርንጫፉ ተቆርጦ መሬት ላይ ቢወድቅ ምንም አይነት ፍሬ ሊያፈራ አይችልም፣ ይደርቃል እንጂ። ክርስቶስ ይህንን የተፈጥሮ ህግ ወስዶ፣ መንፈሳዊ ህይወታችን ሙሉ በሙሉ በእርሱ ላይ የተንጠለጠለ መሆኑን አስተማረ።
በዚህ ክፍል ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት በሰው ልጅ ራስን መቻል እና በክርስቶስ ላይ መደገፍ መካከል ነው። የሰው ልጅ በተፈጥሮው የራሱን ጽድቅ ለማቆምና በራሱ ጉልበት መንፈሳዊ ስራ ለመስራት ይሞክራል። ጌታ ግን "ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም" በማለት የሰውን ትምክህት ሁሉ አፈረሰ። ከጌታ ውጪ የሚሰራ ማንኛውም መንፈሳዊ ስራ የሞተና ፍሬ አልባ ነው።
የቅርንጫፍ ብቸኛ ስራው በግንዱ ላይ መጣበቅ ነው። በእርሱ ስንኖር የክርስቶስ ሕይወት በእኛ ውስጥ ይፈሳል፣ መንፈስ ቅዱስም ፍሬውን በእኛ በኩል ያሳያል (ገላ 5:22)። እኛ ፍሬውን አምራቾች ሳንሆን፣ የፍሬው ተሸካሚዎች ብቻ ነን። ክብሩ ሁሉ ለግንዱና ለገበሬው ነው።
የክርስትና ሕይወት የጥገኝነት ሕይወት ነው። ቃሉ ለእኛም በራሳችን ኃይልና ጥበብ ከመመካት ወጥተን፣ ዘወትር በጸሎት፣ ቃሉን በማጥናትና በመታዘዝ ከክርስቶስ ጋር ያለንን ህብረት እንድናጠብቅ ያስገነዝበናል። ያለ እርሱ ሕይወት ባዶ ነው።
ጥንካሬያችን ያለው ከግንዱ ጋር ባለን ትስስር ላይ ነው። "ቅርንጫፍ በራሱ ምንም ነው፣ ነገር ግን ከግንዱ ጋር ሲዋሀድ የሕይወትና የበረከት መገለጫ ይሆናል" እንደሚባለው፣ ሙሉ በሙሉ በጌታ መደገፍ የህይወታችን ምስጢር ነው።