“እኔ ካላጠብሁህ፥ ከእኔ ጋር ዕድል የለህም አለው” (ዮሐ 13:8)። ይህ የክርስቶስ ቃል እጅግ ከባድና ጥልቅ መንፈሳዊ ትርጉም ያዘለ ነው። “ዕድል የለህም” ወይም ክፍል የለህም ማለት ህብረት፣ ውርስ ወይም መንፈሳዊ ግንኙነት አይኖረንም ማለት ነው።
ጴጥሮስ ጌታ እግሩን እንዲያጥበው ያልፈለገው ከውጫዊ ትህትና በመነጨ ስሜት ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ እግር ማጠቡን ተራ የንጽህና ስርአት ብቻ ሳይሆን፣ የሰው ልጅ በክርስቶስ ደም የመንጻቱና የኃጢአት ስርየት የማግኘቱ መንፈሳዊ ተምሳሌት አድርጎ ነው ያቀረበው። አንድ ሰው በክርስቶስ ካልነጻ፣ ከእርሱ ጋር ምንም አይነት መንፈሳዊ ህብረት ሊኖረው አይችልም።
እዚህ ላይ ያለው ውጥረት የሰውን ጽድቅና የእግዚአብሔርን ጸጋ በማነጻጸር ላይ ይገኛል። ጴጥሮስ ራሱን ዝቅ በማድረግ የጌታን ስራ ለመቃወም ሞከረ፤ ነገር ግን የጌታ ስራ ሳይፈጸም በራሱ ጥረት በእግዚአብሔር ፊት መቆም አይቻልም። ከክርስቶስ ጋር ለመተባበር የእርሱን የማንጻት ስራ፣ ማለትም የመስቀሉን ጸጋ ሙሉ በሙሉ በትህትና መቀበል ግድ ይላል።
ይህ መንጻት አንዴ በደሙ የሚገኘውን ዘላለማዊ ድነት እንዲሁም በየዕለቱ በንስሀ የሚደረገውን የእግር መታጠብ (የእለት ተእለት ንጽህና) ያሳያል (ዮሐ 13:10)። ጴጥሮስ የጌታን ቃል ሲሰማ፣ “እንግዲያስ እግሬን ብቻ ሳይሆን እጄንና ራሴንም እጠብ” በማለት ሙሉ በሙሉ ራሱን ለእግዚአብሔር ጸጋ አስገዛ።
ድነታችን የተመሰረተው ጌታ በእኛ ላይ በሚሰራው ስራ ላይ ነው። ቃሉ ለእኛም የራሳችንን ጽድቅ ትተን የክርስቶስን የማንጻት ስራ በትህትና እንድንቀበልና፣ ከእርሱ ጋር ዘላለማዊ ህብረት እንዲኖረን የእርሱን ጸጋ ዘወትር እንድንሻ ያስገነዝበናል።
የእግዚአብሔር ጸጋ ወደ እርሱ የምንቀርብበት ብቸኛ መንገድ ነው። “የክርስቶስን መንጻት ያልተቀበለ ነፍስ፣ በሰማያዊው ማእድ ላይ ስፍራ የለውም” እንደሚባለው፣ በደሙ መታጠብ የህይወታችን መሰረት ሊሆን ይገባዋል።