የዮሐንስ ወንጌል የጌታን የጉዞ አቅጣጫ ሲያብራራ "በሳማርያም ሊያልፍ ግድ ሆነበት" በማለት ከሰውኛ ፍላጎት ባለፈ መለኮታዊ ዓላማን ያሳያል (ዮሐንስ 4፡4)። "ግድ ሆነበት" የሚለው ቃል ጂኦግራፊያዊ አስገዳጅነትን ሳይሆን፣ መለኮታዊ የሆነ የእግዚአብሔር አብን ፈቃድ መፈጸምና አስቀድሞ የታቀደን የነፍስ ማዳን ተልእኮ ለማከናወን ያለውን ቁርጠኝነት የሚያመለክት ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊና ጂኦግራፊያዊ ዳራ፣ ከይሁዳ ወደ ገሊላ ለመሄድ በሳማርያ አቋርጦ ማለፍ እጅግ አጭሩ መንገድ ነበረ። ነገር ግን አይሁዳውያን ሳምራውያንን እንደ ርኩስ ይቆጥሯቸው ስለነበር፣ በእነርሱ ምድር ላለመርገጥ ሲሉ የዮርዳኖስን ወንዝ ተሻግረው በፔሪያ በኩል ረጅም መንገድ አቋርጠው ይጓዙ ነበር። ኢየሱስ ይህንን ጥንታዊ የጥላቻና የመገለል መንገድ ጥሶ በቀጥታ በሳማርያ ለማለፍ መምረጡ ታላቅ ማኅበራዊ አብዮት ነበረ።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ጉዞ የእግዚአብሔር ፍቅር ወሰን የለሽነትን ያሳያል። እግዚአብሔር ሰዎችን የሚወደው በዘራቸው ወይም በሃይማኖታዊ ንጽሕናቸው ሳይሆን፣ መዳን ለሚፈልገው ለሰው ልጅ ነፍስ ባለው ጥልቅ ፍቅር ነው። ጌታ ግድ ሆነበት ያለው አንዲትን የጠፋች የሳማርያ ሴት ነፍስ ለማዳንና በእርሷም በኩል መላውን ከተማ ወደ ጸጋው መንግሥት ለማስገባት ነው። ወንጌል የሰውን ልጅ የጥላቻ ግድግዳ ሁሉ የሚያፈርስ መለኮታዊ ኃይል ነው።
በዚህ ታሪካዊ ክስተት ውስጥ እጅግ አስገራሚ የሆነ የባሕል ውጥረት እናያለን። ደቀ መዛሙርቱ ይህ የጌታ ውሳኔ አስገርሟቸው ነበር፤ ምክንያቱም የአይሁድ መምህር ከሳምራዊት ሴት ጋር መነጋገር ይቅርና በምድራቸው ማለፍ ራሱ ነውር ነበርና። ነገር ግን ኢየሱስ የሰውን ልማድ ትቶ የእግዚአብሔርን ሐሳብ አስቀደመ። የሰው ልጅ የሠራውን የልዩነት ድንበር፣ ክርስቶስ በፍቅሩ ሰብሮ አለፈው።
እውነተኛው እረኛ የጠፋውን በግ ፍለጋ ይወጣል። ኢየሱስ ይህን ያህል ርቀት የተጓዘው የዚያችን አንዲት የተገፋች ሴት ሕይወት ለመለወጥ ነው። እግዚአብሔር ማንም ሰው እንዲጠፋ አይፈልግም። የሰዎች ጥላቻ የቱንም ያህል ሥር የሰደደ ቢሆን፣ የእግዚአብሔር የማዳን ዕቅድ በማንኛውም ቦታ ውስጥ ገብቶ ለመሥራት ግድ ይለዋል። የክርስቶስ አስገዳጅነት የፍቅርና የምሕረት አስገዳጅነት ነው።
ቃሉ ለእኛም በሰዎች መካከል ያለውን የዘር፣ የባሕልና የጥላቻ ግድግዳ በማፍረስ ወንጌልን ለሁሉም ማድረስ ግዴታችን መሆኑን ያሳስበናል። "በአይሁዳዊና በግሪክ ሰው መካከል ልዩነት የለምና፤ አንዱ ጌታ የሁሉ ጌታ ነውና፥ ለሚጠሩትም ሁሉ ባለ ጠጋ ነው" እንደሚለው ቃሉ (ሮሜ 10፡12)፣ እኛም የክርስቶስን ፈለግ ተከትለን ፍቅር ወዳስገደደን ሥፍራ ሁሉ ዘወትር ልንጓዝ ይገባናል።