ጌታችን እና መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ እንዲህ የሚል እጅግ አሳሳቢ እና ጥልቅ የሆነ ቃል ተናግሯል፤ "በቃልህ ትጸድቃለህና በቃልህም ትኰነናለህ" (ማቴ 12፡37)። በዚህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ውስጥ "ትጸድቃለህ" የሚለው ቃል ነጻ መውጣትን፣ ንጹሕ ሆኖ መገኘትን እና በእግዚአብሔር የፍርድ ዙፋን ፊት ተቀባይነት ማግኘትን ያመለክታል። በሌላ በኩል ደግሞ "ቃል" የተባለው ከከንፈራችን የሚወጣው ድምፅ ብቻ ሳይሆን፣ የልባችንን እውነተኛ ማንነት እና መንፈሳዊ ሁኔታ የሚያንጸባርቅ መለኪያ ነው። ይህ አባባል ቃሎቻችን በእግዚአብሔር ዘንድ ምን ያህል ታላቅ ክብደት እና ሥነ መለኮታዊ ትርጉም እንዳላቸው በግልጽ ያሳያል።
በታሪክ እና በባሕል አውድ ስንመለከተው፣ ኢየሱስ ይህንን ኃይለኛ ትምህርት ያስተማረው ፈሪሳውያን በነበራቸው ክፉ ልብ ተነሳስተው የመንፈስ ቅዱስን ሥራ በብዔልዜቡል ነው ብለው ከከሰሱት በኋላ ነበር (ማቴ 12፡24)። የሃይማኖት መሪዎቹ በውጫዊ አኗኗራቸው እጅግ ጻድቃን እና ሕግን ጠባቂዎች መስለው ቢታዩም፣ ከውስጥ ግን በመርዝ እና በክፋት የተሞሉ ነበሩ። ኢየሱስ ክርስቶስ የሰው ልጅ ውጫዊውን የሃይማኖት ልብስ ሳይሆን የልብን እውነት በእግዚአብሔር ፊት በሚያሳዩት ቃላት እንደሚመዘን ለማስገንዘብ፣ የእፍኝት ልጆች ብሎ በመጥራት ግብዝነታቸውን አጋልጧል። በዚህም ቃላት የነፍስን እውነተኛ ማንነት አውጥተው የሚያሳዩ ምስክሮች መሆናቸውን አስተምሯል።
የዚህ ክፍል ሥነ መለኮታዊ እና ሕጋዊ ውጥረት የሚመነጨው፣ ዛፉ ከፍሬው ይታወቃል ከሚለው መንፈሳዊ ሕግ ጋር በማያያዝ ነው (ማቴ 12፡33)። በአዲስ ኪዳን አስተምህሮ መሠረት መጽደቅ በእምነት እና በእግዚአብሔር ጸጋ ብቻ የሚገኝ ቢሆንም፣ እውነተኛ እምነት ግን በሕይወታችን ውስጥ በሚያፈራው ፍሬ ይረጋገጣል። በሰማያዊው ፍርድ ቤት፣ አንድ ሰው በልቡ አምኖ የዳነ መሆኑን የሚያረጋግጠው ዋነኛው ማስረጃ ከንፈሩ የሚያወጣው ቃል ነው። ቃሎቻችን የልባችን ፍሬዎች ስለሆኑ፣ በክርስቶስ ማመናችንን፣ መንፈሳዊ መታደሳችንን እና የእግዚአብሔርን ሕይወት መካፈላችንን በማያጠራጥር ሁኔታ አፍነው ያወጣሉ፤ ወይም ደግሞ አለማመናችንን ይመሰክራሉ።
ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ በንግግሩ መሃል የሰጠው ትልቁ ማብራሪያ፣ በልብ ሞልቶ ከተረፈው አፍ ይናገራልና የሚለው ሐሳብ ነው (ማቴ 12፡34)። አንድ ዕቃ ሲሞላ እንደሚፈስ ሁሉ፣ የሰውም አፍ የሚናገረው በልቡ ውስጥ ተከማችቶ ያለውን እምነት፣ ፍቅር እና ጽድቅ፣ ወይም ክፋት እና ኃጢአት ነው። ጌታችን ይህንን እውነት ይበልጥ ሲያጠብቀው፣ ሰዎች ስለሚናገሩት ስለ ከንቱ ነገር ሁሉ በፍርድ ቀን መልስ ይሰጡበታል በማለት አስጠንቅቋል (ማቴ 12፡36)። ስለዚህ በቃል መጽደቅ ማለት ቃላት በራሳቸው የማዳን ኃይል አላቸው ማለት ሳይሆን፣ ቃላት እግዚአብሔር የሰውን የልብ ንጽሕና የሚመዝንባቸው ትክክለኛ ሚዛኖች ናቸው ማለት ነው።
ይህ መለኮታዊ እውነት በዛሬው ዘመን ለምንገኝ የጴንጤቆስጤ አማኞች እጅግ ጥልቅ የሆነ የሕይወት ትምህርት እና ተግሣጽ ይሰጠናል። በመንፈስ ቅዱስ ተሞልተናል ስንል፣ ያ መንፈስ አንደበታችንን ሊገዛ እና ቃሎቻችንን ሊቀድስ ይገባዋል። መጽሐፍ ቅዱስ ሞትና ሕይወት በምላስ እጅ ናቸው በማለት የቃላትን ታላቅ ኃይል ያስተምረናል (ምሳ 18፡21)። ስለዚህ በዕለት ተዕለት ኑሮአችን ውስጥ ከሐሜት፣ ከስድብ፣ ከውሸት እና ከከንቱ ንግግር ርቀን፤ ይልቁንም ሕይወትን የሚሰጥ፣ ሌሎችን የሚያንጽ እና እግዚአብሔርን የሚያከብር ቃል ልንናገር ይጠበቅብናል። ንግግራችን የዳነ እና በመንፈስ ቅዱስ የታደሰ ልብ እንዳለን የሚያሳይ ሕያው ምስክር ሊሆን ይገባዋል።
በማጠቃለያ፣ ቃሎቻችን የነፍሳችን መስታወቶች መሆናቸውን መገንዘብ በሕይወታችን ውስጥ ትልቅ መንፈሳዊ መነቃቃትን ይፈጥራል። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንን ያስተማረው እንድንፈራ ሳይሆን፣ ልባችንን እና አንደበታችንን ለእግዚአብሔር መንፈስ ሙሉ በሙሉ አሳልፈን እንድንሰጥ ነው። በየዕለቱ ከንፈራችንን ለእግዚአብሔር ጸጋ ስናስገዛ፣ ቃላችን የሕይወት እና የፈውስ ምንጭ ይሆናል። የልባችን እውነት በእግዚአብሔር ፊት የተገለጠ ስለሆነ፣ የአፌ ቃልና የልቤ አሳብ በፊትህ ያማረ ይሁን፤ አቤቱ፥ ረዳቴ ቤዛዬም በማለት ዘወትር ወደ እግዚአብሔር መጸለይ መንፈሳዊ ግዴታችን ነው (መዝ 19፡14)። ይህ የትሕትና ጸሎት ወደ ዘላለም ሕይወት እና ወደ ፍጹም መጽደቅ የሚመራን የእውነተኛ አማኝ መገለጫ ነው።