ሐዋርያው ዮሐንስ የፈሪሳውያንን ክስ ሲያቀርብ "እንግዲህ ሰንበትን ስለ ሻረ ብቻ አይደለም፣ ነገር ግን ደግሞ ራሱን ከእግዚአብሔር ጋር አስተካክሎ፡— እግዚአብሔር አባቴ ነው ስላለ፣ ስለዚህ አይሁድ ሊገድሉት አብዝተው ይፈልጉት ነበር" ይላል (ዮሐንስ 5:18)። "ራሱን ከእግዚአብሔር ጋር አስተካከለ" ማለት، ኢየሱስ በባህርዩ، በሥልጣኑና በአምላክነቱ ከእግዚአብሔር አብ ጋር ፍጹም አንድና እኩል (በግሪኩ ኢሶስ) መሆኑን በአደባባይ አወጀ ማለት ነው።
በታሪካዊው የአይሁድ ሃይማኖት፣ እግዚአብሔር አንድ ብቻ ነው። ማንም የሰው ልጅ ራሱን "የእግዚአብሔር ልጅ" ብሎ መጥራት ወይም እግዚአብሔርን በግል "አባቴ" ብሎ መጥራት፣ እንደ ታላቅ ስድብ ይቆጠር ነበር። የዚህ ስድብ ቅጣትም በድንጋይ ተወግሮ መሞት ነው። አይሁዳውያን የኢየሱስን ንግግር በደንብ ተረድተውታል፤ እርሱ እግዚአብሔርን አባቴ ሲል፣ ተራ የጉዲፈቻ ልጅነትን ሳይሆን፣ መለኮታዊ ተፈጥሮን የጋራ ማድረጉን ስለገባቸው ሊገድሉት ፈለጉ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ኢየሱስ ራሱን ከእግዚአብሔር ጋር እኩል ማድረጉ የሥላሴን ሚስጥር የሚያሳይ ነው። እርሱ አባቴ እስከ ዛሬ ይሠራል እኔም ደግሞ እሠራለሁ በማለት (ዮሐንስ 5:17)፣ የሰንበት ሕግ እግዚአብሔርን እንደማይገድበው ሁሉ እሱንም እንደማይገድበው አሳየ። ኢየሱስ ሕይወትን መስጠት፣ ሙታንን ማስነሳትና ፍርድን መፍረድ የሚችል ፍጹም አምላክ ነው። እርሱ ከእግዚአብሔር ያነሰ ታናሽ አምላክ ሳይሆን، የባህርይ አምላክ ነው።
ይህንን የክርስቶስን አምላክነት ሐዋርያው ጳውሎስ ሲያብራራ፣ እርሱ በእግዚአብሔር መልክ ሲኖር ሳለ ከእግዚአብሔር ጋር መተካከልን መቀማት እንደሚገባ ነገር አልቆጠረውም በማለት የክርስቶስን ዘላለማዊ እኩልነት አረጋግጧል (ፊልጵስዩስ 2:6)። ኢየሱስም ራሱ ቆየት ብሎ፣ እኔና አብ አንድ ነን በማለት ይህንን መለኮታዊ ሚስጥር ያለምንም ማወላወል ለሕዝቡ አሳውቆአል (ዮሐንስ 10:30)።
ቃሉ ለእኛም ስለ አዳኛችን ማንነት የጠራ እምነት እንድንይዝ ያደርገናል። እኛ የምናመልከውና የዳንነው በተራ ነቢይ ወይም በተፈጠረ መልአክ ሳይሆን፣ ራሱ ፍጹም አምላክ በሆነው በክርስቶስ ኢየሱስ ነው። የክርስቶስን አምላክነት መቀነስ ወንጌልን ማፍረስ ነው። ስለዚህ ማዕበልም ሆነ ሞት ቢመጣ፣ ይህ ኃያልና ከእግዚአብሔር ጋር እኩል የሆነ አምላክ ከእኛ ጋር መሆኑን አውቀን ልንጽናና ይገባል።
ወልድን ማክበር አብን ማክበር ነው፣ በመለኮት ዙፋን ላይ የአባትና የልጅ ክብር አንድ ነውና። "ክርስቶስ ራሱን ከእግዚአብሔር ጋር እኩል ሲያደርግ የሰውን ልጅ ሥጋ መልበሱ፣ ታላቁ የትሕትናና የፍቅር መገለጫ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ይህንን አምላክ ዘወትር በማምለክ በእውነት ልንመላለስ ይገባል።