የእግዚአብሔር ቃል የሥላሴን አንድነት ሲገልጽ፣ ኢየሱስ "እውነት እውነት እላችኋለሁ፣ አብ ሲያደርግ ያየውን ነው እንጂ ወልድ ከራሱ ምንም ሊያደርግ አይችልም፤ ያ የሚያደርገውን ሁሉ ወልድ ደግሞ ይህን እንዲሁ ያደርጋልና" ይላል (ዮሐንስ 5:19)። ይህ ቃል የክርስቶስን አቅም ማጣት የሚያሳይ ሳይሆን፣ በአብና በወልድ መካከል ያለውን ፍጹም የፈቃድ፣ የሐሳብና የአሠራር መዋሃድ የሚያመለክት መለኮታዊ እውነት ነው።
በታሪካዊውና ባህላዊው አውድ፣ በጥንቱ ዘመን አንድ ወንድ ልጅ አባቱ የሚያደርገውን የሙያ ሥራ (ለምሳሌ አናጢነት) እያየ ይማርና ልክ እንደ አባቱ ይሠራ ነበር። ልጁ ከአባቱ የተለየ ወይም የሚቃረን ሥራ አይሠራም። ኢየሱስ ይህንን ማኅበራዊ ሥዕል በመጠቀም፣ እርሱ እንደ መንፈሳዊ አባትና ልጅ፣ ከአብ ፈቃድ ውጪ በራሱ ተነሳሽነት፣ ተቃራኒ የሆነ አንዳችም ነገር እንደማያደርግ ለፈሪሳውያን አስረዳ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ወልድ ከራሱ ሊያደርግ አይችልም መባሉ የሥላሴ አካላት ፈጽሞ እንደማይለያዩ ያሳያል። አብ የሚያስበውን ወልድ ይፈጽመዋል፣ ወልድ የሚሠራውም የአብ ፈቃድ ነው። በመካከላቸው የሥልጣን ሽኩቻ፣ የፈቃድ ግጭት ወይም የተለያየ ዓላማ የለም። ኢየሱስ በምድር ላይ ያደረጋቸው ተአምራት፣ ትምህርቶችና የፈውስ ሥራዎች በሙሉ በቀጥታ ከሰማያዊው አባቱ የተቀበላቸው ፍጹም መለኮታዊ አሠራሮች ናቸው።
ይህንን የሥላሴ ፍጹም መታዘዝ ጌታ ኢየሱስ ራሱ ሲያረጋግጥ፣ እኔ ከራሴ አንዳች አላደርግም፣ ነገር ግን አባቴ እንዳስተማረኝ እነዚህን እናገራለሁ በማለት የአስተምህሮውን ምንጭ ገልጿል (ዮሐንስ 8:28)። እንዲሁም፣ እኔ በአብ እንዳለሁ አብም በእኔ እንዳለ አታምንምን? እኔ የምነግራችሁን ቃል ከራሴ አልናገረውም፤ ነገር ግን በእኔ የሚኖረው አብ እርሱ ሥራውን ይሠራል በማለት መለኮታዊ አንድነቱን አበክሮ አስተምሮአል (ዮሐንስ 14:10)።
ቃሉ ለእኛም ስለ ትሕትናና ስለ መታዘዝ ታላቅ አርአያ ይሆንልናል። ፍጹም አምላክ የሆነው ክርስቶስ እንኳ ከአባቱ ፈቃድ ውጪ ምንም ካላደረገ፣ እኛ ደካማ የሆንን ሰዎች እንዴት በገዛ ፈቃዳችንና በሥጋዊ ጥበባችን ለመመላለስ እንደፍራለን? መንፈሳዊ አገልግሎታችንና የዕለት ተዕለት ኑሯችን ውጤታማ የሚሆነው، ፈቃዳችንን ለእግዚአብሔር ቃልና ለመንፈስ ቅዱስ ምሪት ሙሉ በሙሉ ስናስገዛ ብቻ ነው።
እውነተኛ ኃይል ራስን ችሎ በመቆም ሳይሆን፣ በፍጹም ፍቅርና መታዘዝ ለአብ ፈቃድ በመገዛት ውስጥ ይገኛል። "የክርስቶስ ታላቅነት የሚታየው በራሱ ፈቃድ በመመላለሱ ሳይሆን፣ የአባቱን ፈቃድ ፍጹም አድርጎ በመፈጸሙ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን ለጌታ በማስገዛት ዘወትር በታዛዥነት ልንመላለስ ይገባል።