“ኢየሱስም ሆምጣጤውን ከተቀበለ በኋላ፡- ተፈጸመ አለ፥ ራሱንም አዘንብሎ ነፍሱን አሳልፎ ሰጠ” (ዮሐ 19:30)። እዚህ ላይ “ነፍሱን አሳልፎ ሰጠ” (ወይም መንፈሱን አሳልፎ ሰጠ) የሚለው ቃል ሞት በድንገት እንዳሸነፈው ወይም በድካም አቅም አጥቶ እንደሞተ ሳይሆን፣ በገዛ ስልጣኑ ህይወቱን በፍጹም ፈቃዱ መተዉን የሚያሳይ ነው። ይህ ንግግር የክርስቶስን ሙሉ መለኮታዊ ስልጣንና በሞት ላይ ያለውን የበላይነት አጉልቶ የሚያሳይ ጥልቅ እውነት ነው።
በታሪካዊና በሮማውያን የስቅላት ስርአት፣ ወንጀለኞች በመስቀል ላይ ተሰቅለው የሚሞቱት ህመሙንና ስቃዩን መቋቋም ሲያቅታቸው በትንፋሽ ማጠርና በመታፈን ነበረ። ሞት ይመጣባቸው የነበረው ከእነርሱ ቁጥጥር ውጪ በሆነ የተፈጥሮ አቅም መዳከም ምክንያት ነው። የሰቀሏቸው ወታደሮችም ሆኑ የተሰቀሉት ሰዎች የሞቱን ትክክለኛ ሰአት መወሰን አይችሉም ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ የተለየ ነበር፤ የቃሉ አገባብ እንደሚያሳየው እግዚአብሔር ወልድ ሞትን ራሱ ጠርቶ ተቀበለው እንጂ ሞት መጥቶ በኃይል አልነጠቀውም።
በዚህ ክስተት ውስጥ ያለው ትልቁ የሥነ መለኮት ውጥረት በሕይወት ባለቤትነትና በሞት ኃይል መካከል ነው። ኢየሱስ አስቀድሞ “ነፍሴን ደግሞ አነሣት ዘንድ አኖራለሁና… እኔ በፈቃዴ አኖራታለሁ እንጂ ከእኔ ማንም አይወስዳትም” በማለት ተናግሮ ነበር (ዮሐ 10:17-18)። የኃጢአት ደመወዝ ሞት ቢሆንም፣ ኢየሱስ ኃጢአት ስላልነበረበት ሞት በእርሱ ላይ ምንም አይነት ህጋዊ ስልጣን አልነበረውም። በመስቀል ላይ የሞተው በሞት ተሸንፎ ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ ኃጢአት ለመሸፈን ሞትን በፈቃዱ ስለጋበዘው ብቻ ነው።
ስለዚህም “መንፈሱን አሳልፎ ሰጠ” ማለቱ የሰው ልጅ የኃጢአት እዳ ሙሉ በሙሉ ስለተከፈለና የማዳን ስራው ፍጻሜ ስላገኘ፣ ጌታ ራሱ በድል አድራጊነት ስራውን አጠናቆ ነፍሱን ለአባቱ አደራ መስጠቱን ያረጋግጣል። የመስዋእቱ በግ ደሙን ካፈሰሰ በኋላ፣ የአባቱን አላማ ዳር በማድረሱ የህይወቱን እስትንፋስ በገዛ እጁ አሳልፎ ሰጠ። ይህ ድርጊት ጌታችን በሞቱ ሰአት እንኳን ፍጹም ንጉስና ሉአላዊ እንደነበረ ያስረግጣል።
የክርስቶስ ሞት ተራ የሰማእትነት ሞት አይደለም። ቃሉ ለእኛም የህይወታችን ጌታ ሞትን እንኳን በስልጣኑ የሚያዝ ሀያል አምላክ መሆኑን እንድናውቅና፣ ህይወታችን በእርሱ እጅ የተጠበቀ መሆኑን ተረድተን ፍጹም እረፍት እንድናገኝ ያስተምረናል። በሕይወትም ሆነ በሞት እርሱ የሁሉ ጌታ ነው።
እውነተኛው ስልጣን የሚገለጠው ራስን በፈቃድ አሳልፎ በመስጠት ውስጥ ነው። “ክርስቶስ ህይወቱን በራሱ ስልጣን ባይሰጥ ኖሮ፣ ሞት በምንም ኃይል ሊወስደው አይችልም ነበር” እንደሚባለው፣ የድነታችን ዋስትና የተመሰረተው ጌታ በፍቅር አሳልፎ በሰጠው ሕይወት ላይ ነው።