ሐዋርያው ዮሐንስ በሰማይ ያለውን የቅዱሳን አምልኮ ሲገልጽ "ሃያ አራቱ ሽማግሌዎች በዙፋኑ ላይ በተቀመጠው ፊት ወድቀው፥ ከዘላለም እስከ ዘላለም በሕይወት ለሚኖረው እየሰገዱ፡— ጌታችንና አምላካችን ሆይ… ክብርና ውዳሴ ኃይልም ልትቀበል ይገባሃል እያሉ አክሊላቸውን በዙፋኑ ፊት ይጥላሉ" ይላል (ራእይ 4፡10-11)። አክሊልን በዙፋኑ ፊት መጣል (ማስቀመጥ)፣ አንድ አማኝ ያገኘው መንፈሳዊ ድል፣ ጽድቅና ሽልማት በገዛ ኃይሉ ሳይሆን ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ጸጋ የተገኘ መሆኑን አምኖ መቀበልን የሚያሳይ ታላቅ የአምልኮ መገለጫ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በጥንቱ የሮማውያንና የምሥራቅ ነገሥታት ሥርዓት ውስጥ፣ ያሸነፈው ኃያል ንጉሥ በዙፋኑ ላይ ሲቀመጥ፣ የተሸነፉት ወይም ለዚያ ንጉሥ ታማኝ የሆኑት ከታች ያሉ ገዥዎች የገዛ ዘውዳቸውን (አክሊላቸውን) አውልቀው በታላቁ ንጉሥ እግር ሥር ያስቀምጡ ነበር። ይህ ድርጊት \’የእኔ ሥልጣንና ክብር የመጣው ከአንተ ነው፣ እኔ ሙሉ በሙሉ የአንተ ተገዢ ነኝ\’ የሚል ጥልቅ የውዴታ መገዛት ምልክት ነበረ። በራእይ መጽሐፍ ያሉቱ ቅዱሳንም ይህንን መለኮታዊ ክብር ለክርስቶስ ይሰጣሉ።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ድርጊት የጸጋ ትምህርት ፍጻሜ ነው። አማኞች በምድር ላይ ላሳዩት ታማኝነት፣ ስደት በመቀበላቸውና በቅድስና በመኖራቸው የሕይወትን፣ የጽድቅንና የክብርን አክሊል ከጌታ እጅ ይቀበላሉ (2ኛ ጢሞቴዎስ 4፡8)። ነገር ግን ሰማይ በደረሱ ጊዜ ያንን አክሊል በራሳቸው ላይ ደፍተው አይኮሩበትም። ወደ ኋላ መለስ ብለው ሲያዩ፣ ያንን አክሊል እንዲያገኙ የረዳቸው የገዛ ጥረታቸው ሳይሆን የታረደው በግ ደምና ጸጋው መሆኑን ስለሚረዱ፣ ክብሩን ሁሉ መልሰው ለጸጋው ባለቤት ያቀርባሉ።
በዚህ የአምልኮ ሥርዓት ውስጥ እጅግ የሚደንቅ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። በምድር ላይ ስንኖር አክሊል (ሽልማት) ለማግኘት እንሮጣለን፣ እንጋደላለን። ነገር ግን ያንን ያገኘነውን አክሊል ሰማይ ስንደርስ የጌታን እግር ለማስጌጥ መልሰን እንሰጠዋለን። ሽልማት ለማግኘት ጥረት ማድረግና ያንን ሽልማት በጌታ ፊት አውልቆ መጣል፣ ፍጹም የሆነ የፍቅርና የአምልኮ ጥምረት ነው። እውነተኛ ደስታ ያለው አክሊልን በመሸከም ሳይሆን ለእግዚአብሔር በማስረከብ ውስጥ ነው።
የሰው ልጅ በምድር ላይ ትንሽ ስኬት ሲያገኝ በራሱ ጥበብና ኃይል የመጣ መስሎት በክብር ይሞላል። አክሊሉን በራሱ ላይ ደፍቶ በኩራት ይመላለሳል። ነገር ግን የሰማዩ አምልኮ የሚያስተምረን፣ በሕይወታችን ያገኘነው ማንኛውም ዓይነት መንፈሳዊም ሆነ ሥጋዊ በረከት ራሳችንን እንድናከብርበት ሳይሆን እግዚአብሔርን እንድናመልክበት የተሰጠን መሆኑን ነው። ኩራትና ትዕቢት በሰማይ ዙፋን ፊት ፈጽሞ ቦታ የላቸውም።
ቃሉ ለእኛም በምድር ላይ ለምናገኘው መንፈሳዊ ስኬትም ሆነ አክሊል ክብሩን ሁሉ ለጌታችን እንድንሰጥ ያሳስበናል። "ስለዚህም ደግሞ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው፥ ከስምም ሁሉ በላይ ያለውን ስም ሰጠው… ምላስም ሁሉ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው ብሎ ያምናል" እንደሚለው ቃሉ (ፊልጵስዩስ 2፡9-11)፣ እኛም ዘወትር አክሊላችንን በጌታ እግር ሥር በመጣል በፍጹም ትሕትናና አምልኮ ልንመላለስ ይገባናል።