ሐዋርያው ዮሐንስ ስለ አማኞች የቅድስና ሕይወት ሲጽፍ "በእርሱ የሚኖር ሁሉ ኃጢአትን አያደርግም… ከእግዚአብሔር የተወለደ ሁሉ ኃጢአትን እንዳያደርግ እናውቃለን" በማለት ጠንከር ያለ ቃል ይናገራል (1ኛ ዮሐንስ 3:6፤ 5:18)። ይህ ቃል አማኞች ከዳግም ልደት በኋላ ፈጽሞ አይሳሳቱም ወይም ፍጹማን ናቸው ማለት አይደለም። በግሪኩ ሰዋሰው መሠረት "ኃጢአትን አያደርግም" የሚለው ግስ፣ ቀጣይነት ያለውን፣ ልማዳዊ የሆነውን እና ሆን ተብሎ የሚደረግን የኃጢአት አኗኗር ያመለክታል።
በታሪካዊ አውድ፣ ይህ መልእክት የሐሰት አስተማሪዎችን (አንቲኖሚያውያንን) ለመቃወም የተጻፈ ነው። እነዚህ ሰዎች "መንፈሳዊ እውቀት ስላለን በሥጋችን የምንሠራው ኃጢአት ምንም አያመጣም" እያሉ ያለ አንዳች የሕሊና ወቀሳ በዝሙትና በክፋት ይኖሩ ነበር። ዮሐንስ ግን እውነተኛ ዳግም ልደት ያገኘ ሰው ኃጢአትን እንደ ዘወትር ልማድ አድርጎ መኖር እንደማይችል፣ ተፈጥሮው ስለተቀየረ ኃጢአትን እንደሚጸየፍ በግልጽ አስረገጠ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ዮሐንስ ራሱ ቀደም ብሎ "ኃጢአት የለብንም ብንል ራሳችንን እናስታለን" በማለት አማኞች ሊሰናከሉ እንደሚችሉ ተናግሯል (1ኛ ዮሐንስ 1:8)። የዚህ ክፍል ውጥረት የሚፈታው በተፈጥሮ ለውጥ ነው። አዲስ ፍጥረት የሆነ ሰው በድካም ሊሰናከል፣ በድንገትም ኃጢአት ሊሠራ ይችላል፤ ነገር ግን በዚያ ኃጢአት ውስጥ ተኝቶ መኖር አይችልም። የእግዚአብሔር ዘር በውስጡ ስላለ፣ መንፈስ ቅዱስ ይወቅሰዋል፣ ወደ ንስሐም ይመልሰዋል። አሳማ በጭቃ መኖር ሲወድ፣ በግ ግን ድንገት ቢወድቅም ፈጥኖ ይወጣል።
ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን እውነት ሲያብራራ፣ እንግዲህ ምን እንላለን? ጸጋ እንዲበዛ በኃጢአት ጸንተን እንኑርን? አይደለም፤ ለኃጢአት የሞትን እኛ ወደ ፊት እንዴት አድርገን በእርሱ እንኖራለን? ይላል (ሮሜ 6:1-2)። ዳግመኛ የተወለደ ሰው አሮጌው ማንነቱ ከክርስቶስ ጋር ስለተሰቀለ፣ ከእንግዲህ የኃጢአት ባሪያ ሆኖ መኖር አይገባውም።
ቃሉ ለእኛም ሕይወታችንን በሐቀኝነት እንድንመዝን ያደርገናል። በአፋችን ጌታን እናውቃለን እያልን፣ በድብቅ ግን ኃጢአትን እንደ ዕለት ተዕለት ልማድ አድርገን የምንለማመድ ከሆነ፣ ዳግም ልደታችን ጥያቄ ውስጥ ይገባል። እውነተኛ አማኝ ኃጢአትን ይጠላል እንጂ አይለማመደውም። ስለዚህ ድንገት ብንሰናከል እንኳ ቶሎ በንስሐ ተመልሰን ዘወትር በቅድስና ጎዳና መራመድ አለብን።
መዳን ኃጢአት ላለመሥራት አቅም ይሰጣል እንጂ ኃጢአት ለመሥራት ፈቃድ አይሰጥም። "የእግዚአብሔር ልጅ በኃጢአት ሊሰናከል ይችላል፣ ነገር ግን የኃጢአት አረንቋ ውስጥ መኖር አይችልም" እንደሚባለው፣ እኛም ርኩሰትን ሁሉ ጠልተን ዘወትር እግዚአብሔርን በሚያስደስት ንጹሕ ኑሮ ልንመላለስ ይገባል።