ጳውሎስ በመቀጠል፣ “ንጹሕ የሆነውን ሁሉ… አስቡ” በማለት ስለ አእምሮ ቅድስና ጥብቅ መመሪያ ይሰጣል (ፊልጵስዩስ 4፥8)። ንጹሕ መሆን ማለት ከማንኛውም ዓይነት የሞራል ርኩሰት፣ ከዝሙት ሐሳብ፣ ከክፋትና ከማታለል የጠራ፣ እድፍ የሌለበትና ቅዱስ የሆነ ሐሳብ ማለት ነው። ይህ ቃል የውስጣዊውን የልብ ሞራል ንጽሕና እንጂ፣ ውጫዊውን የአካል መታጠብ አያመለክትም።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ የሮማውያን ግዛት ውስጥ የሥነ ምግባር ብልሹነት፣ የጣዖት በዓላትና የዝሙት ድርጊቶች እጅግ የተስፋፉ ነበሩ። ማኅበረሰቡ ይህንን ርኩሰት እንደ ተራ የሕይወት ክፍል ይቆጥረው ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ በዚህ በረከሰ ማኅበረሰብ መካከል የሚኖሩ ክርስቲያኖች፣ አእምሮአቸውን ከዚህ ከባቢ አየር ርኩሰት ጠብቀው፣ እንደ እግዚአብሔር ቅድስና ንጹሕ በሆነ ሐሳብ ብቻ ሊመሩ እንደሚገባ አስተማረ።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ አእምሮ የነፍስ ማዕከል ነው። ሐሳብ ሲረክስ መላው ሕይወት ይረክሳል። እግዚአብሔር ቅዱስ እንደሆነ፣ የልጆቹም አእምሮ የቅድስናው ማደሪያ መሆን አለበት። “በእርሱም ይህን ተስፋ የሚያደርግ ሁሉ እርሱ ንጹሕ እንደ ሆነ ራሱን ያነጻል” እንደሚለው፣ የክርስቶስን መምጣት የሚጠባበቅ አማኝ በየዕለቱ አእምሮውን ከኃጢአት ሐሳብ በማንጻት ራሱን ለእግዚአብሔር ይለያል (1 ዮሐንስ 3፥3)።
ይህ እውነት የሰው ልጅን ከሚፈታተነው የሥጋ ምኞት ጋር ከፍተኛ ውጥረት ይፈጥራል። ሥጋ ሁልጊዜ የዝሙትን፣ የቀናትንና የርኩሰትን ሐሳብ ወደ አእምሮ ያመጣል። ጠላትም በዓይንና በጆሮ በኩል ርኩስ ምስሎችንና ድምፆችን በመላክ አእምሮን ለማቆሸሽ ይዋጋል። ንጹሕ በሆነው ላይ ማሰብ ማለት፣ እነዚህን የርኩሰት ሐሳቦች ልክ እንደ አደገኛ መርዝ በመቁጠር በክርስቶስ ደም ኃይል አእምሮን ዘወትር ማጠብ ማለት ነው።
ቃሉ ለእኛም በተለይም ርኩሰት በቴክኖሎጂ አማካኝነት በቀላሉ በሚገኝበት በዚህ ዘመን ራሳችንን እንድንጠብቅ ትልቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል። ዓይናችን የሚያየውን፣ ጆሮአችን የሚሰማውንና አእምሮአችን የሚያወጣውንና የሚያወርደውን ነገር በጥብቅ መቆጣጠር አለብን። ሐሳባችን ንጹሕ ካልሆነ ጸሎታችንና አገልግሎታችን በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት አያገኝም።
በማጠቃለያው፣ የልብ ንጽሕና እግዚአብሔርን የማየት ምስጢር ነው። “አቤቱ፥ ንጹሕ ልብን ፍጠርልኝ፥ የቀናውንም መንፈስ በውስጤ አድስ” በሚለው የዳዊት ጸሎት በመነሳት፣ ዘወትር አእምሮአችንን ከኃጢአት እድፍ ጠብቀን በንጹሕ ሐሳብና በቅድስና ልንመላለስ ይገባል (መዝሙር 51፥10)።