ሐዋርያው ያዕቆብ መልእክቱን ሲያበቃ የኃጢአተኛው መመለስ የሚያስገኘውን ታላቅ የመጨረሻ ውጤት ሲገልጽ "ኃጢአተኛን ከተሳሳተበት መንገድ የሚመልሰው ነፍሱን ከሞት እንዲያድን… ይወቅ" በማለት ይደመድማል (ያዕቆብ 5፡20)። "ነፍስን ከሞት ማዳን" ማለት አንድን ሰው ከሥጋዊ ሞት ብቻ ሳይሆን፣ ከሁሉ በላይ ከዘላለም ጥፋት፣ ከእግዚአብሔር መለየትና በመጨረሻም ከገሃነም እሳት ፍርድ መታደግ ማለት ነው። ሞት በመጽሐፍ ቅዱስ ቋንቋ ከሕይወት ምንጭ ከሆነው ከእግዚአብሔር መለየት ነው።
በጥንታዊው የአይሁድና የክርስትና ትምህርት፣ የሰው ልጅ በፊቱ ሁለት መንገዶች አሉት፤ የሕይወት መንገድና የሞት መንገድ (ዘዳግም 30፡15)። የሕይወት መንገድ እግዚአብሔርን መታዘዝና በእውነት መመላለስ ሲሆን፣ የሞት መንገድ ደግሞ እውነትን ትቶ በኃጢአት መደሰት ነው። ያዕቆብ ይህንን መልእክት ሲጽፍ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የነበሩ፣ ነገር ግን በእውነት መንገድ ከመሄድ ፈንቅለው ወደ ዓለም የሄዱትን ሰዎች በማሰብ ነው። እነዚህን ሰዎች መመለስ፣ ወደ ገደል አፋፍ እየሄደ ያለን ሰው ነጥቆ እንደማውጣት ይቆጠራል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ የኃጢአት ደመወዝ ሞት ነው (ሮሜ 6፡23)። አማኝ ነኝ የሚል ሰው እንኳ ሆን ብሎ በኃጢአት መንገድ መጓዙን ከቀጠለና ንስሐ ካልገባ፣ መንፈሳዊ ሕይወቱ እየደረቀና እየሞተ ይሄዳል። የእግዚአብሔር ቃል "ሞት የሚያመጣ ኃጢአት አለ" በማለት ያስጠነቅቃል (1ኛ ዮሐንስ 5፡16)። ስለዚህም አንድን የተሳሳተ ሰው ወደ ክርስቶስ ሲመልሱት፣ በክርስቶስ የሞትና የትንሣኤ ኃይል ዳግም የሕይወት እስትንፋስ እንዲያገኝና ከዘላለም ጥፋት እንዲያመልጥ ይደረጋል። እውነተኛ አዳኝ ክርስቶስ ቢሆንም፣ አማኞች የዚህ የማዳን ሥራ አጋሮች ናቸው።
በሰውኛ ዕይታ፣ እኛ ብዙ ጊዜ የሰዎችን ሥጋዊ ሕይወት ለማዳን ከፍተኛ ጥረት እናደርጋለን፤ ለታመመ ሰው ገንዘብ እናዋጣለን፣ ወደ ሐኪም እንወስዳለን። ነገር ግን ሥጋዊው ሞት የማይቀር እጣ ፈንታችን ነው። ከዚህ ይልቅ እጅግ ሊያሳስበን የሚገባው የሰዎች ነፍስ ጉዳይ ነው። አንድ ሰው ዓለማዊ ስኬትና ጤና ኖሮት በመንፈሱ ከሞተ፣ ያ ትልቁ አሳዛኝ ክስተት ነው። ነፍስን ማዳን ከማንኛውም ምድራዊ ስኬት የሚበልጥ የዘላለም ክብር ያለው ተግባር ነው።
ይህ ተግባር ታላቅ ትዕግሥትን፣ ፍቅርንና ጸሎትን ይጠይቃል። የጠፋውን በግ ፍለጋ የሚወጣ እረኛ እንቅፋትና ድካም እንደሚገጥመው ሁሉ፣ የተሳሳተን ወንድም ለመመለስም ብዙ ዋጋ መክፈል ያስፈልጋል። ሆኖም ያቺ አንዲት ነፍስ ስትድን በሰማይ ከሚሆነው ታላቅ ደስታ ጋር ሲነጻጸር ድካሙ ሁሉ ኢምንት ነው።
ቃሉ ለእኛም በዓለምና በኃጢአት ውስጥ የጠፉትን ሰዎች ነፍስ ከዘላለም ሞት ለማትረፍ ወንጌልን በመመስከርና በፍቅር በመምከር እንድንተጋ ያሳስበናል፤ የነፍስ ዋጋ በእግዚአብሔር ፊት እጅግ የከበረ መሆኑንም ያስተምረናል። "አንዳንዶቹንም ከእሳት ነጥቃችሁ አድኑ" እንደሚለው ቃሉ (ይሁዳ 1፡23)፣ እኛም የሰዎችን ነፍስ ከጥፋት ለመታደግ ዘወትር የእግዚአብሔር የጸጋ መሣሪያዎች ልንሆን ይገባናል።