ሐዋርያው ያዕቆብ የኃጢአትን አደገኛ የዕድገት ደረጃ ሲገልጽ "ከዚህ በኋላ ምኞት ፀንሳ ኃጢአትን ትወልዳለች፤ ኃጢአትም ካደገች በኋላ ሞትን ትወልዳለች" በማለት ያስጠነቅቃል (ያዕቆብ 1:15)። እዚህ ላይ "ሞትን ትወልዳለች" የሚለው ሐረግ، ኃጢአት እንደ አንድ ሕያው አካል በማህፀን ውስጥ አድጎ፣ በመጨረሻው የፍሬ ጊዜው አካላዊና መንፈሳዊ ሞትን ወደ ሰው ሕይወት እንደሚያመጣ የሚያሳይ ዘይቤያዊ አገላለጽ ነው።
በታሪካዊው የአይሁድ ባህልና አስተምህሮ መሠረት፣ በሰው ልጅ ውስጥ "የክፉ ዝንባሌ" (የፀር ሃራ) እንደሚኖር ይታመን ነበር። ይህ ዝንባሌ ገና በሀሳብ ደረጃ ሲመጣ ኃጢአት አይደለም፤ ነገር ግን ሰውየው ያንን ሐሳብ ከተቀበለውና ካስተናገደው ሐሳቡ ወደ ተግባር ይቀየራል። ያዕቆብ ይህንን የተለመደ አስተሳሰብ ይበልጥ በማብራራት፣ ኃጢአት በድንገት የሚከሰት ሳይሆን، በምኞት መፀነስ የሚጀምር፣ በድርጊት የሚያድግና በመጨረሻም አሰቃቂ የሆነውን ሞት የሚያስከትል ረዥም ሂደት መሆኑን አሳየ።
የዚህ ሂደት ሥነ-መለኮታዊ ትርጉም እጅግ አስፈሪ ነው። ኃጢአት መጀመሪያ ላይ ጣፋጭና አጓጊ መስሎ ሊታይ ይችላል። ሆኖም ኃጢአት ከተፈጸመችና በሰው ሕይወት ውስጥ ካደገች በኋላ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን መንፈሳዊ ሕብረት ታቋርጣለች (መንፈሳዊ ሞት)፣ በመጨረሻም የዘላለም ኩነኔን (የዘላለም ሞትን) ታመጣለች። የኃጢአት መጨረሻ ግብ የሰውን ልጅ ሕይወት ሙሉ በሙሉ ማጥፋት ነው።
ይህንን የኃጢአትና የሞት ቁርኝት ሐዋርያው ጳውሎስ ሲያብራራ፣ የኃጢአት ደመወዝ ሞት ነውና፤ የእግዚአብሔር የጸጋ ስጦታ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን የዘላለም ሕይወት ነው በማለት ግልጽ አዋጅ ይናገራል (ሮሜ 6:23)። በመጀመሪያውም ፍጥረት ታሪክ፣ አዳምና ሔዋን ኃጢአት በሠሩ ጊዜ፣ ከእግዚአብሔር ክብር እንደተለዩና ሞትም ወደ ሰው ዘር ሁሉ እንደገባ መጽሐፍ ቅዱስ አበክሮ ያስተምራል (ዘፍጥረት 3)።
ቃሉ ለእኛም የኃጢአትን አደገኛነት ቀድመን እንድናስተውል ታላቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ኃጢአትን በሐሳባችን ውስጥ ስናስተናግድ፣ ጉዳት የሌለው ትንሽ ነገር አድርገን ማሰብ የለብንም። ትንሿ ምኞት አድጋ ገዳይ መሆኗ አይቀርም። ስለዚህ፣ ምኞት ገና በሐሳባችን ውስጥ እንደተፀነሰች፣ በእግዚአብሔር ቃልና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በማስወረድ ራሳችንን ከሞት መንገድ መጠበቅ አለብን።
ኃጢአት ሲጀምር አታላይ፣ ሲጨርስ ግን ገዳይ ነው። "ምኞት የኃጢአት ማህፀን፣ ሞት ደግሞ የኃጢአት የመጨረሻ ፍሬ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ሀሳባችንን በክርስቶስ ቁጥጥር ሥር በማድረግ ዘወትር በሕይወት መንገድ ልንመላለስ ይገባል።