ይህ ጥያቄ ክርስቲያኖች በተደጋጋሚ የሚያነሱት ጥልቅ ጉዳይ ነው። አንድ ሰው በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ሲያምን፣ ያለፈው፣ የአሁኑና የወደፊቱ ኃጢአቱ ሁሉ የዘላለም ይቅርታን እንደሚያገኝ መጽሐፍ ቅዱስ በግልጽ ያስተምራል። ታዲያ ይህ ከሆነ፣ ዮሐንስ "ኃጢአታችንን ብንናዘዝ…" ብሎ ደጋግመን እንድንናዘዝ ለምን አዘዘን? የሚለው ጉዳይ ሥነ-መለኮታዊ ማብራሪያ ይሻል።
ከታሪካዊና ባህላዊ አንጻር፣ በቤተሰብ ውስጥ ያለን ግንኙነት ብንመለከት ይህንን እውነት በቀላሉ እንረዳለን። አንድ ልጅ የቱንም ያህል ቢያጠፋ ከቤተሰቡ አባልነት አይሰረዝም፤ ልጅነቱ ቋሚ ነው። ሆኖም አባቱን ሲያሳዝን፣ የልጅነት መብቱን ባያጣም፣ ከአባቱ ጋር ያለው የደስታና የሰላም ሕብረት ግን ይቋረጣል። ልጅየው ጥፋቱን አምኖ ይቅርታ ሲጠይቅ፣ ልጅነቱን እንደ አዲስ እያገኘ ሳይሆን፣ የተበላሸውን የእርስ በርስ ግንኙነት እያደሰ ነው። በመንፈሳዊው ዓለምም እኛ ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ግንኙነት እንዲህ ነው።
በሥነ-መለኮት አስተምህሮ መሠረት፣ ሁለት ዓይነት ይቅርታዎች አሉ። የመጀመሪያው ፍርድ ቤታዊ (የሕግ) ይቅርታ ሲሆን፣ ይህም ዳግመኛ ስንወለድ ከዘላለም ኩነኔ ነጻ የሚያወጣን የአንድ ጊዜ ይቅርታ ነው። ሁለተኛው ደግሞ ቤተሰባዊ (የሕብረት) ይቅርታ ሲሆን፣ ይህም በምድር ላይ ስንኖር በዕለት ተዕለት ኑሮአችን ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ሕብረት ለማደስ የምንፈልገው ይቅርታ ነው። ኃጢአትን ደጋግመን የምንናዘዘው ድነታችንን ስላጣን ሳይሆን፣ በመንፈሳዊ ጉዞአችን ያቆሸሸንን እድፍ አጥበን ከአባታችን ጋር ያለንን ጣፋጭ ሕብረት ለመቀጠል ነው።
ይህንን ጥልቅ ሚስጥር ጌታ ኢየሱስ የደቀ መዛሙርቱን እግር ባጠበ ጊዜ ለጴጥሮስ ገልጾለታል። ጴጥሮስ ሰውነቴን ሁሉ እጠበኝ ባለው ጊዜ ኢየሱስ፣ ታጥቦ ንጹሕ የሆነ ሰው እግሩን ከመታጠብ በቀር ሌላ አያስፈልገውም በማለት መለሰለት (ዮሐንስ 13:10)። መላ ሰውነትን መታጠብ የዘላለምን መዳን ሲያመለክት፣ እግርን መታጠብ ደግሞ በዕለት ተዕለት የዓለም ጉዞ የሚመጣውን ርኩሰት በየቀኑ በንስሐ ማጽዳትን ያመለክታል።
ቃሉ ለእኛም ስለ መዳናችን ዋስትና እና ስለ ዕለት ተዕለት ቅድስናችን ግልጽ ግንዛቤ ይሰጠናል። ኃጢአት ስንሠራ ወደ ገሃነም እንወርዳለን ብለን በፍርሃት ከመንቀጥቀጥ ይልቅ፣ መንፈስ ቅዱስን ስላሳዘንና ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ሕብረት ስለተቋረጠ ፈጥነን ንስሐ መግባት አለብን። መናዘዝ ማለት እንደ አዲስ መዳን ሳይሆን፣ የቆሸሸውን እግራችንን ለአባታችን ሰጥተን መታጠብ ነው።
የክርስቲያን ንስሐ የፍርሃት ሳይሆን የፍቅር መገለጫ ነው። "ልጅ አባቱን ይቅርታ የሚጠይቀው ከቤት እባረራለሁ ብሎ ሳይሆን፣ የአባቱን ፊት በደስታ ለማየት ብሎ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም የተሰጠንን የልጅነት ጸጋ አስበን ሕብረታችንን ለማሳመር ዘወትር በንስሐ ልንመላለስ ይገባል።