ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ክርስቲያኖች ኅብረትና አንድነት ሲያብራራ "እንዲሁ ብዙዎች ስንሆን በክርስቶስ አንድ አካል ነን፥ እርስ በርሳችንም እያንዳንዳችን የሌላው ብልቶች ነን" በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ምስጢር ይገልጻል (ሮሜ 12፡5)። "አንድ አካል" የሚለው ዘይቤያዊ አገላለጽ ቤተ ክርስቲያን കേવಲ የሰዎች ስብስብ ወይም ማኅበር ሳትሆን፣ ልክ እንደ ሰውነት ሕይወት ያላት፣ የተሳሰረች እና አንዱ ክፍል ከሌላው ጋር ኦርጋኒክ የሆነ መስተጋብር ያላት መንፈሳዊት ሕያው ፍጥረት መሆኗን ያመለክታል። በክርስቶስ መሆን ደግሞ የዚህ አካል ራስና የሕይወት ምንጭ ክርስቶስ መሆኑን ያረጋግጣል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ የሮም መንግሥት ሰዎችን በዘር፣ በቋንቋ፣ በባሪያና በጨዋ፣ በሀብታምና በድሃ እጅግ ከፋፍሎ ነበር። ነገር ግን ክርስትና ሲመጣ ይህንን ግድግዳ አፈረሰው። ቤተ ክርስቲያን አይሁዳዊው ከአሕዛብ፣ ጌታው ከባሪያው፣ ምሁሩ ካልተማረው ጋር አብሮ የሚሰግድባት፣ የሚጸልይባት እና አንዱ የሌላው ብልት የሚሆንባት አዲስ መንፈሳዊ ቤተሰብ ሆነች (ገላትያ 3፡28)። ይህ በወቅቱ ለነበረው ማኅበረሰብ እጅግ አዲስና አብዮታዊ የሆነ፣ የእግዚአብሔርን ፍጹም የፍቅር አንድነት የሚያሳይ ምስክርነት ነበር።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የክርስቶስን አካል እርስ በርስ መተሳሰር ያስረዳል። በሰው አካል ውስጥ ዓይን እጅን "አላስፈልግህም" ሊለው እንደማይችል ሁሉ፣ በቤተ ክርስቲያንም ውስጥ ማንም አማኝ "ያለ ሌላው ወንድም ወይም እኅት ብቻዬን ልቆም እችላለሁ" ሊል አይችልም (አንደኛ ቆሮንቶስ 12፡21)። ሁላችንም በክርስቶስ ደም የዳንን፣ በአንድ መንፈስ የተጠመቅን እና አንድን ተስፋ የምንጠብቅ ነን። አንዱ ብልት ሲሰቃይ አካል ሁሉ አብሮ ይሰቃያል፤ አንዱ ሲከበር ሁሉም አብሮ ደስ ይለዋል።
ይህ እውነታ ራስ ወዳድነትንና የግል ብቻነትን አጥብቆ ይቃወማል። የክርስትና ሕይወት በግል ጸሎትና ንባብ ብቻ የሚያድግ ሳይሆን፣ ከሌሎች ቅዱሳን ጋር ባለን ኅብረት፣ መቻቻል እና መደጋገፍ የሚጎለብት ነው። እያንዳንዳችን የተሰጠንን መንፈሳዊ ስጦታ (ትንቢት፣ አገልግሎት፣ ማስተማር፣ መምከር) መጠቀም ያለብን ለራሳችን ክብር ሳይሆን፣ የክርስቶስን አካል ለማነጽ ነው። አንዱ የሌላው ብልት ነውና፣ የሌላው ጉድለት የእኔም ጉድለት መሆኑን አምነን በጋራ ልንተባበር ይገባል።
ቃሉ ለእኛም የቤተ ክርስቲያንን አንድነት እንድንጠብቅ ጥብቅ አደራ ይሰጠናል። በዘር፣ በፖለቲካ ወይም በማኅበራዊ ልዩነቶች ምክንያት የክርስቶስን አካል መከፋፈል ታላቅ ኃጢአት መሆኑን ያስገነዝበናል። እኛ ብዙዎች ስንሆን በክርስቶስ አንድ አካል ከሆንን፣ ልዩነታችንን በፍቅር አሸንፈን፣ ደካማውን ደግፈን፣ እርስ በርሳችን እየተዋደድን የጌታችንን የክርስቶስን መልክ በምድር ላይ ልናንጸባርቅ ይጠበቅብናል።
በማጠቃለያም፣ ቤተ ክርስቲያን በክርስቶስ አንድ አካል መሆኗ የመንፈስ ቅዱስ ታላቅ ሥራ ነው። "የክርስቶስ አካል ውበት የሚገለጠው ብልቶቿ ሁሉ በፍቅር ተሳስረው ሲያገለግሉ ነው" እንደሚባለው፣ ራሳችንን ከወንድሞቻችን ጋር በማስተሳሰር፣ ለቤተ ክርስቲያን አንድነትና ዕድገት የድርሻችንን በታማኝነት ልንወጣ ይገባናል።