ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ስጦታዎች አጠቃቀም መመሪያ ሲሰጥ፣ "እንደ ተሰጠንም ጸጋ ልዩ ልዩ ስጦታ አለን፤ ትንቢት ቢሆን እንደ እምነታችን መጠን ትንቢት እንናገር" ይላል (ሮሜ 12፡6)። በዚህ አውድ "ትንቢት" ማለት ወደፊት የሚሆነውን ነገር መተንበይ ብቻ ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ በገለጠው መሠረት የእግዚአብሔርን ሐሳብ፣ ፈቃድና ቃል ማብራራት፣ ማነጽ፣ መምከርና ማጽናናት ነው። "እንደ እምነት መጠን" (ወይም እንደ እምነት ሕግጋት) ማለት ደግሞ፣ የሚነገረው ትንቢት ሐዋርያት ካስተማሩት መሠረታዊ የክርስትና ትምህርት፣ ከእግዚአብሔር ቃል እውነት፣ እና ከተሰጠው መንፈሳዊ ጸጋ ጋር ፍጹም የተስማማ መሆን አለበት ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን ቤተ ክርስቲያን አዲስ ኪዳን ሙሉ በሙሉ ተጽፎ ስላልነበር፣ እግዚአብሔር ሕዝቡን ለመምራት የትንቢትን ስጦታ በስፋት ይጠቀም ነበር። ሆኖም፣ አንዳንዶች በስሜት በመነዳት ወይም የሐሰት መንፈስ በመቀበል ከክርስትና እምነት ጋር የሚጋጭ ሐሳብ ይናገሩ ነበር። ጳውሎስ ይህንን ውዥንብር ለመከላከል፣ ማናቸውም ትንቢት ሲነገር መመዘን ያለበት አስቀድሞ በተሰጠው የ"እምነት" መሠረት፣ ማለትም በክርስቶስ ወንጌል ትክክለኛነት ሚዛን እንደሆነ ያስተምራል።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የመንፈሳዊ ስጦታዎችን ሥርዓትና ወሰን ያሳያል። እግዚአብሔር መንፈሳዊ ነውና በቤቱ ውስጥ ሁከት የለም (አንደኛ ቆሮንቶስ 14፡33)። አንድ ነቢይ ትንቢት ሲናገር፣ ቃሉ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነት፣ የክርስቶስን አዳኝነት እና የመንፈስ ቅዱስን ቅድስና የሚጻረር መሆን የለበትም። እንደ እምነታችን መጠን መናገር ማለት ራስን ከፍ ከፍ ለማድረግ በማጋነን ወይም ያልተገለጠውን ተገለጠልኝ በማለት መዋሸትን ይከለክላል። የሚነገረው ቃል ከቅዱሳት መጻሕፍት አጠቃላይ እውነት ጋር መስማማት ግድ ይለዋል።
ይህ እውነታ በመንፈሳዊ ቅንዓትና በትክክለኛ ትምህርት መካከል ያለውን ሚዛን ይጠብቃል። ትንቢት ቤተ ክርስቲያንን ለማነጽ የተሰጠ ታላቅ ስጦታ ቢሆንም፣ ከቃሉ እውነት ውጭ ሲሆን ግን ወደ መናፍቅነት ይመራል። ስለዚህ ነቢያት መናገር ያለባቸው መንፈስ ቅዱስ በሰጣቸው መገለጥና በእምነታቸው ልክ ብቻ ነው። ሌላው አማኝ ደግሞ ይህንን ትንቢት በእግዚአብሔር ቃል ሚዛን የመመርመርና የመፈተን መንፈሳዊ ኃላፊነት አለበት (አንደኛ ተሰሎንቄ 5፡20-21)።
ቃሉ ለእኛም በተለይም የሐሰት ነቢያትና የተሳሳቱ ትምህርቶች በበዙበት ዘመን ትልቅ መከላከያ ይሆነናል። ዛሬ ስሜትን የሚኮረኩሩ፣ ከእግዚአብሔር ቃል ጋር የሚጋጩ እና ሰውን ከክርስቶስ ይልቅ ወደ ግለሰቦች የሚመሩ "ትንቢቶች" ይታያሉ። እኛ ግን ማናቸውንም መንፈሳዊ መገለጥ እንደ እምነታችን መጠን፣ ማለትም በተጻፈው የእግዚአብሔር ቃል ሚዛን መፈተን እንዳለብን አውቀን፣ ከስህተት መንገድ ራሳችንን ልንጠብቅ ይገባናል።
በማጠቃለያም፣ በእምነታችን መጠን ትንቢት መናገር ማለት በመጽሐፍ ቅዱስ እውነት ላይ ቆሞ ማገልገል ነው። "እውነተኛ ትንቢት ከቃሉ እውነት አይወጣም፣ ዓላማውም ክርስቶስን ማክበር ነው" እንደሚባለው፣ ማናቸውንም መንፈሳዊ ስጦታ ስንለማመድ ለቃሉ ሉዓላዊነት በመገዛት፣ ቤተ ክርስቲያንን በማነጽና እግዚአብሔርን በማክበር ላይ ብቻ ልናተኩር ይገባናል።