ሐዋርያው ጳውሎስ ለመንፈሳዊ ልጆቹ ሲጽፍ “ወንድሞች ሆይ፥ ይህን እላለሁ፤ ዘመኑ አጭር ሆኖአል፤ ከእንግዲህ ወዲህ ሚስቶች ያሉአቸው እንደ ሌላቸው ይሁኑ” በማለት ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን ያስተምረናል (1 ቆሮንቶስ 7፡29)። “ዘመኑ አጭር ሆኖአል” የሚለው አገላለጽ በመጀመሪያው ቋንቋ ሲተረጎም የቀረው ጊዜ የተጠቀለለ፣ የተቆረጠ እና ወደ ማለቂያው የተቃረበ መሆኑን የሚያሳይ ሲሆን፤ የምንኖርበት ዓለም እና ሥርዓቱ ዘላቂ አለመሆኑን በጥብቅ ያሳስባል።
በታሪካዊው እና ባህላዊው አውድ የጥንት ቤተ ክርስቲያን አማኞች የጌታን ዳግም ምጽዓት እጅግ በተፋጠነ እና በቅርብ ጊዜ በሚጠበቅ ሁኔታ ይመለከቱት ነበር። ጳውሎስ ይህንን መልእክት ሲጽፍ በሮም ግዛት ውስጥ የነበሩት ክርስቲያኖች ታላቅ ስደትና መከራ ከፊታቸው እንደሚጠብቃቸው ያውቅ ነበር። ስለዚህ ጊዜያዊ በሆነው የምድር ጉዳይ ላይ ከመጠመድ ይልቅ ለዘለዓለማዊው የእግዚአብሔር መንግሥት ቅድሚያ እንዲሰጡ ይህንን የማንቂያ ደወል አሰማ።
ከሥነ መለኮት አንጻር ይህ ትምህርት የክርስቲያኖችን የምድር ላይ ቆይታና ምልከታ የሚያስተካክል ነው። ሐዋርያው ጋብቻን፣ ሐዘንን፣ ደስታን ወይም ንግድን አይቃወምም፤ ነገር ግን እነዚህ ሁሉ ኃላፊነቶችና ስሜቶች ጊዜያዊ መሆናቸውን ያብራራል። አማኞች በምድራዊ ጉዳዮች ላይ ልባቸውን ሙሉ በሙሉ እንዳይጥሉ እና የዚህ ዓለም ሥርዓት አላፊ መሆኑን አውቀው በመንፈሳዊ ንቃት እንዲመላለሱ ያሳስባል (1 ዮሐንስ 2፡17)።
ይህ እውነት በምድር ላይ ያለን ቆይታ እንደ እንግዳ እና መጻተኛ መሆኑን ያጸናልናል። በምድር ላይ ስንኖር ኃላፊነታችንን በአግባቡ መወጣት ቢኖርብንም፣ የመጨረሻ ግባችን ግን ሰማያዊቷ ከተማ መሆኗን መዘንጋት የለብንም። የጊዜው ማጠር የሚያሳየው እያንዳንዱ የሕይወታችን ቅጽበት ለዘላለም መንግሥት መዋዕለ ንዋይ መሆን እንዳለበት እና ዓለምን በምንጠቀምበት ጊዜ በዓለም እንዳንዋጥ መጠንቀቅ እንዳለብን ነው።
በቴክኖሎጂ፣ በገንዘብ ማሳደድ እና በምድራዊ ምቾት በተጠመደው ዘመናችን የክርስቶስን መምጣት ተስፋ በማድረግ መኖር አለብን። ጊዜያችን አጭር መሆኑን ማወቃችን ከንቱ ከሆኑ ምድራዊ ፉክክሮች እንድንታቀብ እና እግዚአብሔርን ለሚያስከብሩ ዘላቂ ፍሬዎች ቅድሚያ እንድንሰጥ ያደርገናል።
ሕይወታችንን በእግዚአብሔር የጊዜ ሰሌዳ ውስጥ ማስገባት ትልቁ ጥበብ ነው። “ጊዜው እንደ ጥላ ያልፋል፤ ነገር ግን ለእግዚአብሔር የተሰጠች አንዲት ቅጽበት የዘላለምን አክሊል ታስገኛለች” እንደሚባለው በምድራዊው ኑሯችን ውስጥ ሰማያዊውን እውነት እያንጸባረቅን ልንመላለስ ይገባል።