የእግዚአብሔር ቃል ስለ ጣዖት መሥዋዕት ሲያብራራ “እውቀት ያስታብያል፤ ፍቅር ግን ያንጻል” በማለት መሠረታዊ የሆነውን የክርስቲያናዊ ሕይወት መርህ ያስተምረናል (1 ቆሮንቶስ 8፡1)። “ያስታብያል” የሚለው ቃል በግዕዙም ሆነ በመጀመሪያው ቋንቋ በትዕቢት መነፋትን፣ ራስን ከፍ ማድረግን እና ሌላውን መናቅን የሚያመለክት ሲሆን፤ ከመንፈሳዊ ፍቅር የተለየ ዕውቀት እንዴት ወደ ትዕቢትና መንፈሳዊ ውድቀት ሊያመራ እንደሚችል በግልጽ ያሳያል።
በታሪካዊው የቆሮንቶስ ከተማ አውድ አብዛኛው ሥጋ በገበያ ከመሸጡ በፊት ለጣዖት ይሠዋ ነበር። በመንፈሳዊ ዕውቀት የበሰሉ ክርስቲያኖች ጣዖት ከንቱ መሆኑን ስለሚያውቁ ሥጋውን ያለምንም የህሊና ወቀሳ ይበሉ ነበር። ነገር ግን ይህን የሚያደርጉት ገና ከጣዖት አምልኮ ነጻ ላልወጡ እና ህሊናቸው ደካማ ለሆኑ አዳዲስ ክርስቲያኖች ያለ ማሰብ ስለነበር ጳውሎስ ይህን የዕውቀት መታበይ ክፉኛ ኮንኖታል።
ከሥነ መለኮት አኳያ ዕውቀት በራሱ መጥፎ አይደለም፤ ነገር ግን በፍቅር ካልተመራ አጥፊ ይሆናል። የእግዚአብሔርን ቃል ማወቅ፣ ምስጢራትን መረዳት እና ጥልቅ ሥነ መለኮታዊ ግንዛቤ መያዝ መልካም ቢሆንም፣ ይህ ዕውቀት ሌሎችን ለማገልገልና ለመገንባት ካልዋለ ዋጋ ቢስ ነው (1 ቆሮንቶስ 13፡2)። እውነተኛ መንፈሳዊ ዕውቀት ሁልጊዜ ትሕትናን እንጂ ትዕቢትን አያፈራም።
በአማኞች መካከል ያለው ግንኙነት መመራት ያለበት በመብት እና በዕውቀት ሳይሆን በፍቅር ሕግ ነው። ፍቅር ስለሌሎች መንፈሳዊ ደህንነት ሲባል የራስን መብት መተውን ይጠይቃል። ዕውቀት ብቻውን ሲቆም ሰዎችን ይከፋፍላል፤ ፍቅር ግን የክርስቶስን አካል አንድ አድርጎ ያንጻል፣ ይጠግናል እንዲሁም ለሌሎች ድካም ይራራል።
ቃሉ ለእኛም ሌሎች ወንድሞቻችንን በእውቀታችን ብዛት እንዳንጨቁን ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል። በመጽሐፍ ቅዱስ ዕውቀት መጎልበታችን ደካማ የሆኑትን ለመንከባከብ እንጂ እነሱን ለመናቅ ወይም ለማሰናከል ሊያገለግል አይገባም። ትልቁ መንፈሳዊነት የሚለካው በምናውቀው መጠን ሳይሆን በምናሳየው የፍቅር ጥልቀት ነው።
ዕውቀት ለጭንቅላት ብርሃን ሲሰጥ ፍቅር ግን ለልብ ሙቀት ይሰጣል። “ፍቅር የሌለው እውቀት እንደ ባዶ ነፋስ ሲሆን በፍቅር የተሞላ ዕውቀት ግን የሕይወት ዛፍ ነው” እንደሚባለው በምንማረው ቃል ልንታበይ ሳይሆን ለወንድሞቻችን ሕይወት መገንቢያ ልናደርገው ይገባል።