ሐዋርያው ጳውሎስ በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስለ ሴቶች ራስ መሸፈንና ስለ ሥርዓት ያቀረበውን ረጅም ትምህርት ሲያጠቃልል፣ "ዳሩ ግን ማንም ሊከራከር ቢፈቅድ፣ እኛ ወይም የእግዚአብሔር አብያተ ክርስቲያናት እንዲህ ያለ ልማድ የለንም" በማለት የክርክሩን በር ይዘጋል (1 ቆሮ 11:16)። "የእግዚአብሔር አብያተ ክርስቲያናት" (በግሪኩ ኤክሌሲያይ ቱ ቴኡ) የሚለው አገላለጽ፣ በቆሮንቶስ ካለችው አጥቢያ ቤተ ክርስቲያን ውጪ፣ በመላው የሮም ግዛት (እንደ ይሁዳ፣ አንጾኪያ፣ ገላትያና መቄዶንያ) የተተከሉትን ሌሎች የክርስቶስ አማኝ ማኅበረሰቦችን በሙሉ ያመለክታል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ የቆሮንቶስ ሰዎች እጅግ ትዕቢተኞችና "ነጻነት አለን" በማለት አዳዲስና ያልተለመዱ ልማዶችን በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ለማስገባት የሚሞክሩ ነበሩ። "እኛ ከሌሎች እንለያለን፣ የበለጠ ጥበብ አለን" የሚል አስተሳሰብ ነበራቸው (1 ቆሮ 14:36)። ጳውሎስ ግን ይህን አመጸኛ መንፈሳቸውን ለማስቆም፣ የዓለም አቀፋዊቷን ቤተ ክርስቲያን ልምምድ እንደ ጠንካራ መከራከሪያ ያቀርባል። "እናንተ ብቻችሁን አዲስ ሕግ አታወጡም፤ የተቀሩት የእግዚአብሔር አብያተ ክርስቲያናት ሁሉ የሚያከብሩት አንድ ወጥ የሆነ ሐዋርያዊ ሥርዓት አለ" በማለት ወደ መሥመር ይመልሳቸዋል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ ጥቅስ የቤተ ክርስቲያንን ዓለም አቀፋዊ አንድነት ያረጋግጣል። ምንም እንኳ አብያተ ክርስቲያናት በተለያዩ ከተሞችና ባሕሎች ውስጥ ቢገኙም፣ መሠረታዊ የሆነው የእግዚአብሔር ቃልና የሐዋርያት ትምህርት ግን አንድ ነው። አጥቢያ ቤተ ክርስቲያን የራሷ የሆነ አስተዳደር ቢኖራትም፣ ከመላው የክርስቶስ አካል ተለይታ የራሷን የኑፋቄ ልማድ ማምጣት አትችልም። ጳውሎስ፣ "እኛ (ሐዋርያት) እና ሌሎች አብያተ ክርስቲያናት የክርክርና የሥርዓት አልበኝነት ልማድ የለንም" በማለት፣ የሐዋርያዊውን ትምህርት የበላይነት አጸና።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ በአጥቢያ ነጻነት እና በአጠቃላይ የቤተ ክርስቲያን ትውፊት መካከል ያለው ሚዛን ነው። የቆሮንቶስ ሰዎች የራሳቸውን ባሕል ከሐዋርያት ትምህርት በላይ አድርገው ነበር። ነገር ግን እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካው፣ የእግዚአብሔር ቃል በሁሉም ቅዱሳን ዘንድ እንዴት እንደታመነ በማየት ጭምር ነው። አንድ አጥቢያ ቤተ ክርስቲያን ከመላው ክርስትና ታሪክና ትምህርት ያፈነገጠ አዲስ ልምምድ ሲያመጣ፣ ያ አካሄድ የክርክርና የጥፋት መሆኑን ጳውሎስ ያጋልጣል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሆነ የአንድነትና የትሕትና መመሪያ ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን አንዳንድ አጥቢያ አብያተ ክርስቲያናት ወይም ግለሰቦች "አዲስ መገለጥ አገኘን" በማለት ከቃሉና ከታሪካዊቷ ቤተ ክርስቲያን ትምህርት ያፈነገጡ ነገሮችን ሲያመጡ እንያለን። እኛ ግን መመዘን ያለብን ይህ ልማድ በእግዚአብሔር አብያተ ክርስቲያናት ዘንድ (በቃሉ ሚዛን) የታወቀ ነው ወይስ አይደለም? በማለት ነው። እኛ የክርስቶስ ታላቅ አካል አንዱ ብልት እንጂ፣ ብቻችንን የተቆረጥን ደሴት አይደለንም።
በማጠቃለያ፣ የእግዚአብሔር አብያተ ክርስቲያናት የሐዋርያዊ ትምህርትና የአንድነት መሠረት ናቸው። "የአንድ አጥቢያ ቤተ ክርስቲያን ጤንነት የሚለካው፣ ከመላው የክርስቶስ አካል ጋር ባላት መንፈሳዊ ስምምነትና በቃሉ ትምህርት ላይ በጸናው ኅብረቷ ነው" እንደሚባለው፣ ራስን የቻለ አዲስ ሃይማኖት መፍጠር የክርስቲያን መንፈስ አይደለም። እያንዳንዱ አማኝ ከሐዋርያት የተሰጠውን ሥርዓት አክብሮ፣ ከሌሎች ቅዱሳን ጋር በአንድነትና በሰላም ሊመላለስ ይገባል።