ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ቅንዓትና አምልኮ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ሲሰጥ፣ "የጌታን ጽዋና የአጋንንትን ጽዋ ልትጠጡ አትችሉም፤ ከጌታ ማዕድና ከአጋንንት ማዕድ ልትካፈሉ አትችሉም" በማለት ሁለቱን ተቃራኒ ዓለማት ያስቀምጣል (1 ቆሮ 10:21)። በዚህ ክፍል "የአጋንንት ጽዋ" የሚለው አገላለጽ፣ በጣዖት አምልኮ ሥርዓት ውስጥ የሚቀርበውንና ለጣዖታት (በጀርባቸው ላሉት አጋንንት) የተለየውን ወይን ወይም መጠጥ ያመለክታል። ይህ ጽዋ የክፋት ኃይላት ኅብረትና ርኩሰት የሚተላለፍበት መንፈሳዊ መገናኛ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በቆሮንቶስ ከተማ የጣዖት ቤተ መቅደሶች የማኅበራዊ ሕይወት ማዕከላት ነበሩ። ሰዎች ወዳጆቻቸውን በሚጋብዙበት ጊዜ፣ ድግሱ የሚካሄደው በጣዖት ቤተ መቅደስ ውስጥ ነበር። በዚያም የሚበላው ሥጋና የሚጠጣው ወይን አስቀድሞ ለጣዖቱ የተሠዋ ነበር። አንዳንዶቹ የቆሮንቶስ አማኞች "ጣዖት ከንቱ ስለሆነ፣ በዚያ ሄደን ብንበላና ብንጠጣ ምንም አንሆንም" በሚል የተሳሳተ ነጻነት ወደ ጣዖት ማዕድ ይቀርቡ ነበር። ጳውሎስ ግን ይህ ድርጊት ማኅበራዊ ግብዣ ብቻ ሳይሆን፣ ከአጋንንት ጋር ቀጥተኛ መንፈሳዊ ኅብረት መፍጠር መሆኑን በማጋለጥ ያስጠነቅቃቸዋል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ከጽዋው መጠጣት ማለት በመንፈሳዊው ዓለም ውስጥ ቃል ኪዳን ማደስ ማለት ነው። አማኞች የጌታን እራት (ጽዋ) ሲጠጡ ከክርስቶስ አካልና ደም ጋር ኅብረት እንደሚያደርጉ ሁሉ፣ የአጋንንትን ጽዋ የሚጠጡም ሳያውቁት ከክፉ መናፍስት ጋር ይዋሐዳሉ። መጽሐፍ ቅዱስ "አሕዛብ የሚሠዉት ለአጋንንት እንጂ ለእግዚአብሔር አይደለም" በማለት ከጣዖት ጀርባ ያለውን ሥውር ኃይል ያጋልጣል (1 ቆሮ 10:20)። ስለዚህ አንድ ሰው የክርስቶስን ጽዋ እየጠጣ በተመሳሳይ ጊዜ የጣዖትን ጽዋ መጠጣት አይችልም፤ ይህ መንፈሳዊ ምንዝርና ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ የክርስቲያን ነጻነትና የመንፈሳዊው ዓለም አደጋ መጋጨት ነው። ጣዖቱ (ምስሉ) በራሱ እንጨት ወይም ድንጋይ ቢሆንም፣ በዚያ ሥርዓት ውስጥ የሚንቀሳቀሰው የአጋንንት ኃይል ግን እውነተኛ ነው። የክርስቲያን ነጻነት ወደ ርኩሰት ኅብረት ሊመራን አይገባም። ጳውሎስ "ጌታን እናስቀናዋለንን? ወይስ ከእርሱ ይልቅ እንበረታለን?" ብሎ እንደሚጠይቀው፣ እግዚአብሔር ቀናተኛ አምላክ ስለሆነ ልባችንንና አምልኳችንን ለሌላ ኃይል አሳልፈን ስንሰጥ ፈጽሞ ዝም አይልም።
ቃሉ ለእኛም ስለ መንፈሳዊ ንጽሕና ታላቅ ንቃት ይሰጠናል። ዛሬ በአካል ወደ ጣዖት ቤተ መቅደስ አንሄድ ይሆናል፤ ነገር ግን የዓለምን ርኩስ ፍልስፍና፣ ጥንቆላን፣ የባዕድ አምልኮ ልማዶችን ወይም እግዚአብሔርን የሚያረክሱ ሚዲያዎችን ስንጋራ፣ ሳናውቀው ከአጋንንት ማዕድ እየተካፈልን ሊሆን ይችላል። የክርስቶስ ቤተ መቅደስ የሆንን እኛ፣ ልባችንን ከማንኛውም ዓይነት የሰይጣን ኅብረት ንጹሕ አድርገን መጠበቅ አለብን። ጌታንና ዓለምን በአንድ ላይ ማገልገል ፈጽሞ አይቻልም።
በማጠቃለያ፣ የአጋንንት ጽዋ ከእግዚአብሔር የሚያርቅ የርኩሰትና የሞት ኅብረት ነው። "መንፈሳዊ ታማኝነት ሁለት ጌቶችን ማገልገልን አጥብቆ ይጸየፋል፤ የክርስቶስን ጽዋ የነካ ከንፈር የዓለምን ርኩሰት ሊቀምስ አይገባውም" እንደሚባለው፣ የክርስትና ሕይወት ፍጹም የሆነ መለየት ይጠይቃል። እያንዳንዱ አማኝ ራሱን ከአጋንንት አሠራር ሁሉ አግልሎ፣ በጌታ ማዕድ ብቻ በመካፈል ለእግዚአብሔር ክብር ሊኖር ይገባዋል።