በፊታችን ያለውን ሩጫ እንሩጥ ማለት ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 12፡1)?

የዕብራውያን ጸሐፊ የክርስቲያንን ሕይወት ከስፖርት ውድድር ጋር እያመሳሰለ ሲያስተምር "ሸክምን ሁሉ ቶሎም የሚከበንን ኃጢአት አስወግደን፥ በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ" በማለት የትጋት አዋጅ ያውጃል (ዕብራውያን 12፡1)። "ሩጫ" (በግሪክኛው ‘አጎን’) ማለት ቀላል የእግር ጉዞ ሳይሆን፥ ከፍተኛ ጉልበትን፣ ትግልን፣ ራስን መካድንና እስከ መጨረሻው የፍጻሜ መስመር ድረስ መጽናትን የሚጠይቅ የማራቶን ውድድር ማለት ነው። ይህ በፊታችን ያለው ሩጫ እግዚአብሔር ለእያንዳንዳችን ያዘጋጀው የሕይወትና የአገልግሎት መንገድ ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የጥንት አትሌቶች ለውድድር ሲዘጋጁ አላስፈላጊ ክብደት እንዳይይዛቸውና ፍጥነታቸውን እንዳይቀንሰው፣ የለበሱትን ከባድ ልብስ አውልቀው እጅግ ቀላል በሆነ ልብስ (አንዳንዴም ራቁታቸውን) ይሮጡ ነበር። ጸሐፊው ይህንን የታወቀ ባህላዊ ልምምድ በመውሰድ፥ አማኞች መንፈሳዊ ሩጫቸውን በድል ለመጨረስ ከፈለጉ ጉዟቸውን የሚያከብደውንና እግራቸውን ጠላልፎ የሚጥለውን ኃጢአት አውልቀው መጣል እንዳለባቸው በሚገባ አስረድቷል።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር ይህ ሩጫ የዘፈቀደ ሳይሆን እግዚአብሔር ያወጣለት ሕጋዊ መስመርና ሕግ ያለው ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ "በጨዋታ የሚታገል ማንም ቢሆን፥ እንደ ሕጉ አድርጎ ባይታገል የድል አክሊልን አያገኝም" በማለት ያስተምራል (2 ጢሞቴዎስ 2፡5)። "ሸክም" የተባለው ኃጢአት ብቻ ሳይሆን፥ በራሱ ክፉ ባይሆንም ለመንፈሳዊ ዕድገት እንቅፋት የሚሆን ሥጋዊ ፍላጎት፣ የዓለም ሐሳብና አላስፈላጊ ትስስር ነው። እነዚህን ሕጋዊ በሆነ ንስሐ አስወግዶ መሮጥ የድል ግዴታ ነው።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ትምህርት ውጥረት የሚገኘው "በትዕግሥት" በሚለው ቃል ላይ ነው። ክርስትና የአጭር ርቀት (የ100 ሜትር) ሩጫ ሳይሆን የዕድሜ ልክ ማራቶን ነው። በመንገዱ ላይ አቀበት፣ ቁልቁለት፣ ድካምና ፈተና አለ። ትዕግሥት ማለት መከራን ችሎ ማሳለፍ ብቻ ሳይሆን፥ ምንም ዓይነት ፈተና ቢመጣ ዓይንን ከግቡ ላይ ሳያነሱ በተስፋ መግፋት ነው። ሸክሙን ያላራገፈ ሰው በመንገዱ አጋማሽ ላይ መዝለሉ ስለማይቀር ራስን ማጽዳት ወሳኝ ነው።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው ብዙ ነገሮችን ማከማቸትና መሸከም ይወዳል። የዓለምን ሀብት፣ ጭንቀት፣ ቂምና ስሜታዊ ቁስል ተሸክመን ለመሮጥ ስንሞክር ቶሎ እንዝላለን። ቶሎ የሚከበን (የሚተበተብብን) ኃጢአት ደግሞ እግራችንን አስሮ ያቆመናል። ይህ ቃል የሚያሳስበን ራሳችንን እንድንመረምርና መንፈሳዊ ፍጥነታችንን የቀነሰውን ነገር ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት እንድንጥል ነው።

ቃሉ ለእኛም መንፈሳዊ ሕይወታችንን ትኩረት ሰጥተን እንድንገመግም ብርቱ ጥሪ ያቀርብልናል። ዛሬ ብዙዎች ሸክም በዝቶባቸው በሩጫው ዝለዋል፤ እኛ ግን ሸክማችንን በክርስቶስ መስቀል ሥር መጣል አለብን። "ክብደቱን ያልጣለ ሯጭ፥ የድል አክሊል አይቀዳጅም" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም የሚያደናቅፈንን ነገር ሁሉ አስወግደን ጌታ ያዘጋጀልንን የክርስትና ሩጫ በትዕግሥትና በድል ልንወጣ ይገባል።