ያዕቆብ የእውነተኛ ጥበብን መገለጫ ሲያብራራ "ከእናንተ ጠቢብና አስተዋይ ማን ነው? በመልካም ኑሮው ሥራውን በጥበብ የዋህነት ያሳይ" በማለት ይጽፋል (ያዕቆብ 3:13)። "በጥበብ የዋህነት" ማለት እውቀትንና መረዳትን በትሕትና፣ በገርነት፣ እና ራስን ዝቅ በማድረግ ማሳየት ማለት ነው። እውነተኛ መንፈሳዊ ጥበብ በክርክር ወይም ራስን በማጉላት ሳይሆን፣ ሌላውን በሚያከብር ሰላማዊ የሕይወት ዘይቤ ውስጥ የሚገለጥ ነው።
በታሪካዊው የግሪኮ-ሮማውያን ባህል፣ ፈላስፎችና መምህራን ጥበባቸውን የሚያሳዩት በንግግር ችሎታቸው፣ በክርክር አሸናፊነታቸውና በሰዎች ዘንድ በሚያገኙት አድናቆት ነበር። በእነርሱ ዘንድ የዋህነት የደካሞች ምልክት ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ነገር ግን የአይሁድና የክርስቲያን አስተምህሮ ይህንን የዓለምን መለኪያ በመገልበጥ፣ እውነተኛ ጠቢብ ማለት እውቀቱን በተግባራዊ መልካም ኑሮና በትሕትና የሚያሳይ ሰው መሆኑን አስተማረ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ጥበብ የጭንቅላት እውቀት ብቻ ሳትሆን የልብ አቋም ናት። የዋህነት ማለት ደግሞ አቅም ማጣት ሳይሆን፣ አቅምን በእግዚአብሔር ቁጥጥር ሥር ማድረግ ነው። አንድ አማኝ መንፈሳዊ ጥበብ አለው የሚባለው፣ እውቀቱን ተጠቅሞ ሰዎችን ሲያዋርድ ሳይሆን፣ በገርነት መንፈስ ሰዎችን ወደ እውነት ሲመራ ነው። ከላይ የሆነችው ጥበብ አንደኛ ንጽሕት ናት፣ በኋላም ታራቂ፣ ገር፣ እሺ ባይ፣ ምሕረትና መልካም ፍሬ የሞላባት ናት (ያዕቆብ 3:17)።
ይህንን የጥበብ የዋህነት ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ በሕይወቱ ሲያስተምር፣ ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ከእኔም ተማሩ፣ እኔ የዋህ በልቤም ትሑት ነኝና፣ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ ብሏል (ማቴዎስ 11:29)። ሐዋርያው ጳውሎስም በተመሳሳይ፣ ማንም ቢሳሳት መንፈሳውያን የሆናችሁ እናንተ እንደዚህ ያለውን ሰው በየዋህነት መንፈስ አቅኑት በማለት እውነተኛውን የጥበብ መንገድ አሳይቷል (ገላትያ 6:1)።
ቃሉ ለእኛም በተለይም ብዙ እውቀት አለን ብለን ለምናስብ ሰዎች ትልቅ ማረሚያ ይሰጠናል። የመጽሐፍ ቅዱስ እውቀት ኖሮን በትዕቢት የምንመላለስ ከሆነ፣ ጥበባችን ሥጋዊ እንጂ መንፈሳዊ አይደለም። ሰዎችን ወደ ጌታ መማረክ የምንችለው በመከራከር ሳይሆን፣ መልካም በሆነው ኑሮአችንና በምናሳየው የዋህነት ነው። ስለዚህ እውቀታችን በትሕትና ልብስ የተሸፈነ መሆን አለበት።
እውነተኛ ጥበብ ድምጿን አታጠነክርም፣ ፍሬዋን ግን ታበዛለች። "ብዙ እውቀት ኖሮት ትሕትና የሌለው ሰው፣ ፍሬ እንደሌለው ግን ቅጠሉ እንዳማረ ዛፍ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ዘወትር በመንፈሳዊ ጥበብና በየዋህነት ኑሮ ልንመላለስ ይገባል።