ሐዋርያው ያዕቆብ ከምድራዊ ጥበብ የሚመነጨውን ክፋት ሲያጋልጥ "ነገር ግን መራራ ቅንዓትና አድመኝነት በልባችሁ ቢኖርባችሁ፣ አትመኩ በእውነትም ላይ አትዋሹ" ይላል (ያዕቆብ 3:14)። "መራራ ቅንዓት" (በግሪኩ ዜሎስ ፒክሮስ) የሚለው አገላለጽ፣ የሰዎችን ስኬት አለመፈለግን፣ በሌሎች በረከት መበሳጨትን፣ እና ራስን ከፍ ለማድረግ ሲሉ ሌላውን ማጥላላትን የሚያመለክት ክፉና መርዛማ ስሜት ነው።
በታሪካዊ አውድ፣ በዚያን ጊዜ በአይሁድ ማኅበረሰብ ውስጥ ለእግዚአብሔር ሕግ እንቀናለን እያሉ በሰዎች ላይ ጥቃት የሚያደርሱ አክራሪ ቡድኖች ነበሩ። በቤተ ክርስቲያንም ውስጥ፣ መንፈሳዊ ስጦታንና መሪነትን ለማግኘት የሚደረግ ሥጋዊ ፉክክር ነበር። ያዕቆብ ይህንን ስሜት "መራራ" ብሎ የጠራው፣ ልክ መራራ መርዝ ሰውን እንደሚገድል ሁሉ፣ ይህ ዓይነቱም የቅንዓት መንፈስ የሰውን ነፍስ ስለሚያቆስልና የቤተ ክርስቲያንን አንድነት ስለሚያጠፋ ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ መራራ ቅንዓት ከሰይጣን የሚመነጭ የኃጢአት ሥር ነው። ቅንዓት መጀመሪያ ሰይጣንን ከሰማይ አወረደው፣ ቃየንን ገዳይ አደረገው፣ የዮሴፍን ወንድሞችም ጨካኞች አደረጋቸው። አንድ አማኝ በልቡ መራራ ቅንዓት እያለው መንፈሳዊ ነኝ ብሎ ቢመካ፣ እርሱ ሐሰተኛ ነው። ያዕቆብ እንዳለው ይህ ጥበብ ምድራዊ፣ ሥጋዊና አጋንንታዊ ነው እንጂ ከላይ የሚወርድ አይደለም (ያዕቆብ 3:15)። ቅንዓት ባለበት ስፍራ ሁከትና ክፉ ሥራ ሁሉ ይገኛል።
ሐዋርያው ጳውሎስ የሥጋን ሥራዎች ሲዘረዝር፣ ጣዖትን ማምለክ፣ ሟርት፣ ጥል፣ ክርክር፣ ቅንዓት፣ ቁጣ፣ አድመኝነት በማለት መራራ ቅንዓትን ከከባድ ኃጢአቶች ጋር መድቦታል (ገላትያ 5:20)። ጠቢቡ ሰሎሞንም ስለ ቅንዓት አጥፊነት ሲናገር፣ የዋህ ልብ ለሥጋ ሕይወት ነው፤ ቅንዓት ግን አጥንትን ያበሰብሳል በማለት ይህ ስሜት አጥፊ መሆኑን አስረድቷል (ምሳሌ 14:30)።
ቃሉ ለእኛም የልባችንን ንጽሕና እንድንመረምር አጥብቆ ያሳስበናል። ወንድማችን ወይም እህታችን በመንፈሳዊ አገልግሎት፣ በኑሮ ወይም በትምህርት ሲሳካላቸው በውስጣችን የምንበሳጭ ከሆነ፣ በልባችን መራራ ቅንዓት አለ ማለት ነው። ይህ አጋንንታዊ ስሜት በውስጣችን እንዲያድር መፍቀድ የለብንም፤ ይልቁንም ንስሐ ገብተን በሌሎች ስኬት እውነተኛ ደስታን ማድረግን መማር አለብን።
ቅንዓት የሰውን ነፍስ የሚያበሰብስ የውስጥ ነቀዝ ነው። "በወንድሙ ብርሃን የሚቀና ሰው፣ የራሱን መንፈሳዊ ዐይን ያጠፋል" እንደሚባለው፣ እኛም ከማንኛውም መራራ ቅንዓት ርቀን ዘወትር በፍቅርና በሰላም ልንመላለስ ይገባል።