“በቀረውስ በጌታና በኃይሉ ችሎታ የጸናችሁ ሁኑ” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ መንፈሳዊውን ጦርነት ከመዘርዘሩ በፊት የኃይላችንን ምንጭ ያሳውቃል (ኤፌሶን 6፥10)። “በጌታ የጸናችሁ ሁኑ” ማለት በራሳችን ሥጋዊ ጥበብ፣ ችሎታ ወይም ብርታት መመካትን ትተን፣ ከክርስቶስ ጋር ባለን ኅብረት ከእርሱ በሚመነጭ መለኮታዊ ኃይል መሞላትና መበረታት ማለት ነው።
በጥንቱ የግሪኮ-ሮማውያን ዓለም፣ አካላዊ ጥንካሬ፣ ወታደራዊ ብቃትና ሰብዓዊ ፍልስፍና ከፍተኛ ክብር ነበራቸው። ሰዎች ራሳቸውን ለማበርታት በገዛ ጉልበታቸው ይተማመኑ ነበር። ነገር ግን የክርስቶስ ወንጌል ይህንን የዓለምን አስተሳሰብ በመሻር፣ እውነተኛ ጥንካሬ የሚገኘው የራስን ድክመት አምኖ በመቀበልና ሁሉን ቻይ በሆነው በእግዚአብሔር ኃይል ላይ በመደገፍ ብቻ መሆኑን አወጀ።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ ክርስቲያኖች በገዛ አቅማቸው የሰይጣንን የክፋት ኃይል ሊቋቋሙ አይችሉም። ዲያብሎስ ከእኛ እጅግ የላቀ መንፈሳዊ ኃይል ስላለው፣ እርሱን ማሸነፍ የሚቻለው ሞትን ድል አድርጎ በተነሳው በክርስቶስ ኃይል ብቻ ነው። እኛ በጌታ ስንጸና፣ የእርሱ የማሸነፍ ኃይል በእኛ ውስጥ መሥራት ይጀምራል። ይህ ማለት ኃይሉ የራሳችን ሳይሆን፣ በጸጋ የተሰጠን የእግዚአብሔር ሥጦታ ነው።
የዚህ ትምህርት ውጥረት ራስን ከመታመን አደጋ ጋር ይያያዛል። ብዙ ጊዜ በመንፈሳዊ ሕይወታችን ስኬት ሲገጥመን፣ በራሳችን የጸለይን ወይም የጾምን ስለሚመስለን ትዕቢት ይፈታተነናል። ሐዋርያው ጳውሎስ ግን “ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና” በማለት የኃይላችን ሚስጥር በድክመታችን ውስጥ የእግዚአብሔር ጸጋ ሲገለጥ መሆኑን መስክሯል (2 ቆሮንቶስ 12፥10)። መጽናት የሚቻለው በትሕትና ወደ ጌታ በመጠጋት ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም በሕይወት ፈተናዎችና በመንፈሳዊ ውጊያዎች ውስጥ ተስፋ እንዳንቆርጥ ታላቅ ብርታት ይሰጠናል። ፈተናው ሲበዛብን፣ በሽታ ሲጫጫነን ወይም ጠላት ሲበረታብን፣ ማየት ያለብን የራሳችንን አቅም ማነስ ሳይሆን የጌታችንን የኃይሉን ችሎታ ነው። በጸሎት፣ በቃሉና በመንፈስ ቅዱስ ምሪት ዘወትር ከጌታ ጋር መጣበቅ አለብን።
በማጠቃለያው፣ በጌታ መጽናት የድል አድራጊነት ምስጢር ነው። “ኃይልን በሚሰጠኝ በክርስቶስ ሁሉን እችላለሁ” የሚለውን እውነት በልባችን አኑረን፣ በመንፈሳዊው ጦርነት ሁሉ የጌታን ብርታት ለብሰን ሳይንገዳገዱ መቆም የዘወትር ኑሮአችን ሊሆን ይገባል (ፊልጵስዩስ 4፥13)።