ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች ስላገኙት አዲስ ማንነት ሲያብራራ፣ "ቀድሞ ጨለማ ነበራችሁና፥ አሁን ግን በጌታ ብርሃን ናችሁ፤ የብርሃን ልጆች ሆናችሁ ተመላለሱ" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ መለወጥን ያውጃል (ኤፌሶን 5፡8)። "በጌታ ብርሃን መሆን" የሚለው ቃል ብርሃን ወዳለበት ቦታ መምጣትን ብቻ ሳይሆን፣ የተፈጥሮና የማንነት ሥር ነቀል ለውጥ በማድረግ ራስን የብርሃን ምንጭ አድርጎ መገኘትን የሚያመለክት ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ብርሃንና ጨለማ በብዙ የጥንት ፍልስፍናዎች የእውቀትና የድንቁርና መግለጫዎች ነበሩ። ጳውሎስ ይህንን ሲጽፍ ግን ሥነ-ምግባራዊና መንፈሳዊ ትርጉም ሰጥቶታል። የኤፌሶን አማኞች ከማመናቸው በፊት የጨለማው ሥርዓት አካል ብቻ ሳይሆኑ፣ እነርሱ ራሳቸው "ጨለማ" ነበሩ። በጣዖት አምልኮ፣ በኃጢአትና በተስፋ መቁረጥ ውስጥ ይኖሩ ነበር። ነገር ግን በክርስቶስ ኢየሱስ ስላመኑ፣ ሕይወታቸው ከመሠረቱ ተለውጦ የእግዚአብሔርን ብርሃን የሚያንጸባርቁ አዲስ ፍጥረት ሆነዋል።
በነገረ መለኮት ጥናት መሠረት አማኞች ብርሃን የሚሆኑት ከራሳቸው አቅም የተነሣ ሳይሆን "በጌታ" ስለሆኑ ብቻ ነው። ክርስቶስ የዓለም ብርሃን ነው፤ እኛ ደግሞ ከእርሱ ጋር ስንጣበቅ፣ ልክ ጨረቃ የፀሐይን ብርሃን እንደምታንጸባርቅ፣ እኛም የእርሱን መለኮታዊ ቅድስናና እውነት እናንጸባርቃለን። በጌታ ብርሃን መሆን ማለት በኃጢአት ላይ ድል መንሣት፣ እውነትን መውደድና የእግዚአብሔርን ባሕሪይ በተግባር ማሳየት ነው።
የብርሃን ልጆች ሆኖ መመላለስ የዕለት ተዕለት ኃላፊነትን ያሳያል። ማንነትን ማግኘት የመጀመሪያው እርምጃ ሲሆን፣ እንደ ማንነቱ መኖር ደግሞ የሕይወት ዘመን ጉዞ ነው። ብርሃን ሲበራ የተደበቀው ሁሉ እንደሚገለጥ፣ የአማኞች ንጹሕ ሕይወትም በዓለም ላይ ያለውን የክፋት አሠራር በግልጽ ያሳያል። የብርሃን ፍሬ በበጎነት፣ በጽድቅና በእውነት የሚገለጥ ነው (ኤፌሶን 5፡9)።
ቃሉ ለእኛም ስለ ማንነታችንና ስለ ኑሮአችን ታላቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። እኛ የጨለማው ዓለም ተካፋዮች አይደለንም። ስለዚህ በንግግራችን፣ በሥራ ቦታችንና በድብቅ ሕይወታችን ሳይቀር የክርስቶስን ብርሃን ልናበራ ይገባል። በጨለማ ከሚኖሩት ጋር አብረን እየተመሳሰልን መኖር፣ የተቀበልነውን የብርሃን ማንነት መካድ ነው።
ብርሃናችን ለዓለም መታየት አለበት። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ "መልካሙን ሥራችሁን አይተው በሰማያት ያለውን አባታችሁን እንዲያከብሩ ብርሃናችሁ እንዲሁ በሰው ፊት ይብራ" (ማቴዎስ 5፡16) እንዳለው፣ በማንኛውም የጨለማ ስፍራ ውስጥ ብንገኝ የእውነትንና የጽድቅን ብርሃን ዘወትር ልናበራ ይገባል።