ስለ ክርስቲያናዊ ትምክህት ቃሉ ሲያስተምር "የሚመካ በጌታ ይመካ" በማለት ታላቅ መመሪያ ይሰጠናል (1 ቆሮንቶስ 1:31)። "መመካት" የሚለው ቃል መኩራራትን፣ በአንድ ነገር ላይ ፍጹም መታመንንና ያንን ነገር የሕይወት ክብር አድርጎ ማሳየትን ያመለክታል። በጌታ መመካት ማለት፣ የሕይወታችን፣ የድነታችንና የስኬታችን ሁሉ ምንጭ እግዚአብሔር መሆኑን በአደባባይ ማወጅ ነው።
በጥንቷ የሮም ግዛትና በቆሮንቶስ ማኅበረሰብ፣ ሰዎች በገንዘባቸው፣ በዘራቸው፣ በዕውቀታቸውና በማኅበራዊ ደረጃቸው መመካት የተለመደ የሕይወት ዘይቤ ነበር። ነገር ግን ቤተ ክርስቲያን የተመሠረተችው በጸጋ ላይ በመሆኑ፣ ማንኛውም ዓይነት ሥጋዊ ትምክህት በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት እንደሌለው ጳውሎስ አስረግጦ አስተማረ። ድነት የነጻ ስጦታ በመሆኑ፣ ሊመሰገንና ሊከበር የሚገባው ጸጋውን የሰጠው አምላክ ብቻ ነው።
ይህንን የትምክህት መርህ መጽሐፍ ቅዱስ በብሉይ ኪዳንም ሆነ በአዲስ ኪዳን አበክሮ ያሳየናል። የሚመካ ግን ምሕረትንና ፍርድን ጽድቅንም በምድር ላይ የማደርግ እኔ እግዚአብሔር መሆኔን በማወቁና በማስተዋሉ ይመካ ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ኤርምያስ 9:24)። የክርስቲያን ትልቁ ሀብቱና ክብሩ አምላኩን ማወቁና በእርሱ መታመኑ ነው።
የዚህ ቃል ጥልቅ ውጥረት የሰው ልጅ በራሱ ጥረትና ችሎታ ክብርን ለመውሰድ ከሚያደርገው የሥጋ ዝንባሌ ጋር ይጋጫል። በተፈጥሮአችን ራሳችንን ከፍ ማድረግ እንፈልጋለን። ነገር ግን በመስቀሉ ፊት ሁሉም ሰው እኩል ኃጢአተኛና በጸጋ የዳነ በመሆኑ፣ ራስን ዝቅ ማድረግና ጌታን ብቻ ከፍ ማድረግ የመንፈሳዊ ብስለትና የትሕትና ትልቁ ፈተና ነው።
ቃሉ ለእኛም በምድራዊ ስኬታችን፣ በገንዘባችን ወይም በመንፈሳዊ ስጦታችን እንኳ እንዳንታበይ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል። ያገኘነው በረከት ሁሉ ከጌታ የተቀበልነው መሆኑን አውቀን፣ ክብሩን ሁሉ ለእርሱ በመስጠት በእውነተኛ ትሕትና እንድንመላለስ ያሳስበናል።
በማጠቃለያው፣ እውነተኛ ክብር የሚገኘው ራስን ዝቅ በማድረግ ነው። "በገዛ ራሱ ሥራ የሚመካ በመጨረሻው ፊቱን ይደፋል፤ በጌታ ጸጋ የሚመካ ግን በዘላለም አደባባይ የሕይወትን አክሊል ይቀዳጃል" እንደሚባለው፣ ትምክህታችን ዘወትር በክርስቶስ ብቻ ሊሆን ይገባናል።