ሐዋርያው ጳውሎስ ለሰው ሁሉ መልካም ማድረግ እንዳለብን ካሳሰበ በኋላ፣ "ይልቁንም ለሃይማኖት ቤተ ሰዎች" በማለት ልዩ የሆነ ትኩረት ለሚሹ ወገኖች ቅድሚያ ይሰጣል (ገላትያ 6፡10)። "የሃይማኖት ቤተ ሰዎች" የሚለው ሐረግ፣ በኢየሱስ ክርስቶስ በማመን ዳግመኛ የተወለዱትን፣ የእግዚአብሔር ቤተሰብ የሆኑትንና በአንድ መንፈሳዊ ኅብረት ውስጥ ያሉትን ክርስቲያኖች በሙሉ የሚያመለክት ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ ዘመን የነበረ ቤተሰብ እጅግ የተቀራረበ፣ የሚተሳሰብና አንዱ ለሌላው ጥበቃ የሚያደርግ ጠንካራ ተቋም ነበር። ጳውሎስ ቤተ ክርስቲያንን እንደ አንድ ትልቅ መንፈሳዊ ቤተሰብ አድርጎ ይቆጥራታል። የሐሰት መምህራን አማኞችን በአይሁድና በአህዛብ፣ በተገረዘና ባልተገረዘ በማለት ሊከፋፍሏቸው ሲሞክሩ፣ ጳውሎስ ግን ሁሉም በክርስቶስ ደም የተሳሰሩ የአንድ ቤተሰብ አባላት መሆናቸውን ያረጋግጥላቸዋል።
ለሰው ሁሉ መልካም ማድረግ ተገቢ ቢሆንም፣ ቅድሚያው ግን ለመንፈሳዊ ወንድሞችና እህቶች መሆን አለበት። አንድ የሥጋ አባት የጎረቤቱን ልጆች ከመመገቡ በፊት የራሱን ቤተሰብ እንደሚያስተዳድር ሁሉ፣ የቤተ ክርስቲያንም ቀዳሚ ኃላፊነት በውስጧ ላሉት የተቸገሩ፣ የታመሙና የደከሙ ቅዱሳን መድረስ ነው። ይህ አድልዎ ሳይሆን፣ መለኮታዊ የሆነ የሥርዓትና የቤተሰብ ግዴታ ነው። ፍቅር ከቤት ይጀምራል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን የደም ትስስር ያላት ቤተሰብ ናት፤ ደሙም የክርስቶስ ደም ነው። በአንድ አብ የተወለዱ፣ በአንድ መንፈስ የተጠመቁና የአንድ አካል ብልቶች የሆኑ አማኞች እርስ በርስ ጥልቅ የሆነ መተሳሰብ ሊኖራቸው ይገባል። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያለ አንድ አማኝ ሲራብ ወይም ሲቸገር ዝም ብሎ ማየት፣ የገዛ አካልን እንደመጥላት የሚቆጠር መንፈሳዊ ሕመም ነው።
ቃሉ ለእኛም ስለ ቤተ ክርስቲያን ያለንን ግንዛቤ ያድስልናል። ቤተ ክርስቲያን ማለት በሳምንት አንዴ የምንሰበሰብበት ሕንፃ ብቻ ሳትሆን፣ እርስ በርስ የምንተሳሰብበትና ሸክም የምንካፈልበት መንፈሳዊ ቤተሰብ መሆኗን መገንዘብ አለብን። በውስጣችን ላሉ ወላጅ አልባዎች፣ መበለቶችና አቅም ለሌላቸው ወገኖች ልዩ ትኩረት በመስጠት የክርስቶስን ፍቅር በተግባር ልንገልጽ ይገባል።
የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ታላቅ ክብርና ኃላፊነት ነው። ቃሉ "እንግዲያስ ከእንግዲህ ወዲህ ከቅዱሳን ጋር ባላገሮችና የእግዚአብሔር ቤተ ሰዎች ናችሁ እንጂ እንግዶችና መጻተኞች አይደላችሁም" (ኤፌሶን 2፡19) እንደሚል፣ ይህንን የከበረ መንፈሳዊ ዝምድና እርስ በርስ በመተሳሰብና በመረዳዳት አጥብቀን ልንጠብቀው ይገባል።