የእግዚአብሔርን የፍትሕ ጥብቅነት ለማሳየት ጴጥሮስ ታሪካዊ ማስረጃ ሲያቀርብ፣ "እግዚአብሔር ኃጢአትን ላደረጉ መላእክት ሳይራራላቸው ወደ ገሃነም ጥሎ በጨለማ ጉድጓድ ለፍርድ ሊጠበቁ አሳልፎ ከሰጣቸው" (2 ጴጥሮስ 2፡4) ይላል። እዚህ ላይ "ለፍርድ ሊጠበቁ" የሚለው ሐረግ፣ እነዚህ የወደቁና ኃጢአት የሠሩ መላእክት አሁን ያሉበት ሁኔታ የመጨረሻው የቅጣት ፍጻሜ ሳይሆን، በታላቁ የፍርድ ቀን የመጨረሻ ውሳኔያቸውን እስኪቀበሉ ድረስ በማምለጫ በሌለው መለኮታዊ እስር ቤት (ታርታሮስ) ውስጥ መዘጋታቸውን የሚያመለክት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ የአይሁድ ሥነ-ጽሑፍ (እንደ መጽሐፈ ሄኖክ ባሉ መጻሕፍት) መሠረት፣ በዘፍጥረት 6 ላይ የተገለጹትና የእግዚአብሔርን ሕግ የተላለፉት መላእክት፣ በጨለማ ስፍራ በሰንሰለት ታስረው የመጨረሻውን የፍርድ ቀን እንደሚጠባበቁ በስፋት ይታመን ነበር። ጴጥሮስ ይህንን የታወቀ እውነት በመጠቀም፣ አሁን ያሉትን ሐሰተኛ መምህራን ለማስጠንቀቅ ፈለገ። እግዚአብሔር ኃያላን ለሆኑት መላእክት ኃጢአት ሲሠሩ ካልራራላቸው፣ ሐሰተኛ መምህራንና ኃጢአተኞች ከእግዚአብሔር ፍርድ ያመልጣሉ ብሎ ማሰብ ሞኝነት መሆኑን አብራራ።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የእግዚአብሔርን ምሕረትና ፍትሕ ያሳያል። እግዚአብሔር አፍቃሪ አምላክ ቢሆንም፣ ቅድስናው ግን ኃጢአትን ዝም ብሎ እንዲያልፍ አይፈቅድለትም። ለፍርድ መጠበቅ ማለት ጊዜያዊ የጸጋና የትዕግሥት ጊዜ ቢኖርም، ፍትሕ ግን መፈጸሙ አይቀርም ማለት ነው። እነዚህ መላእክት በጨለማ ጉድጓድ መታሰራቸው، የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ ቁጥጥርና የክፋትን ኃይል ገደብ ያሳያል። ክፋት በዓለም ላይ የፈለገውን ያህል ቢንቀሳቀስም، መጨረሻው ግን በሰንሰለት የታሰረ ነው።
ይህ የፍርድ መጠበቅ ለፍጻሜው ቀን የተያዘ ቀጠሮ ነው። አማኞች በክርስቶስ ኢየሱስ ስላመኑ ከዚህ የፍርድ ቀን ነፃ ወጥተዋል፤ ነገር ግን ኃጢአትን የሚወዱ፣ የክርስቶስን ጸጋ የሚንቁና ሐሰትን የሚያስተምሩ ሁሉ፣ ልክ እንደ ወደቁት መላእክት የዘላለም ጥፋት ተዘጋጅቶላቸዋል።
ቃሉ ለእኛም በእግዚአብሔር ፍርድ ላይ ትክክለኛ ፍርሃት እንዲኖረን ያደርገናል። በዓለም ላይ ኃጢአት ሲበዛና ክፉ ሰዎች ሲበለጽጉ እግዚአብሔር ዝም ያለ ቢመስልም፣ የክፋት ሁሉ መጨረሻው ለታላቁ የፍርድ ቀን ተጠብቆ የቆየ መሆኑን አውቀን፣ ከክፉዎች ጎዳና ፈጽመን ልንርቅ ይገባናል።
"የእግዚአብሔር ፍትሕ ቢዘገይም፣ ፈጽሞ ግን አይቀርም፤" እንደሚባለው፣ ዛሬ ኃጢአትን አድርጎ በነፃነት መመላለስ የሚመስለው ነገር ሁሉ፣ ነገ በታላቁ አምላክ ዙፋን ፊት ለሚያስፈራው ፍርድ መጠበቅ መሆኑን ልናስተውል ያስፈልገናል።