"ንጉሡም አገልጋዮቹን፡— እጁንና እግሩን አስራችሁ በውጭ ወዳለው ጨለማ አውጡት፤ በዚያ ልቅሶና ጥርስ ማፋጨት ይሆናል አለ" (ማቴ 22:13)። ይህ ቅዱስ ቃል ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ እግዚአብሔር ፍርድና ስለ ዘላለም ቅጣት ያስተማረውን እጅግ ጥልቅና አስፈሪ መንፈሳዊ እውነት የሚገልጽ ነው። በዚህ ስፍራ የተጠቀሰው "በውጭ ያለው ጨለማ" የሚለው ሐረግ በጥሬ ትርጉሙ ከብርሃን ክልል ውጭ መሆንን ሲያመለክት፣ በመንፈሳዊ አውድ ግን ከእግዚአብሔር ህልውና፣ ከጸጋው ብርሃንና ከዘላለም ሕይወት ደስታ ሙሉ በሙሉ መለየትን በምሳሌያዊ መንገድ ይገልጻል። "ልቅሶና ጥርስ ማፋጨት" የሚለው ቃል ደግሞ፣ ወደዚህ ስፍራ የተጣሉ ሰዎች የሚገጥማቸውን ጥልቅ የሆነ የጸጸት፣ የሥቃይና የተስፋ መቁረጥ ስሜት በሕያውነት የሚያስረዳ ነው።
በታሪካዊና በባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ ይህ ቃል የተነገረው ንጉሡ ለልጁ ባዘጋጀው የሠርግ ድግስ ምሳሌ ውስጥ ነው። በአንደኛው መቶ ክፍለ ዘመን በነበረው የምሥራቃውያን ባሕል፣ የንጉሥ ሠርግ እጅግ ደማቅ፣ በብርሃን የተሞላና በከፍተኛ ድምቀት የሚከበር ማኅበራዊ ክንውን ነበር። ንጉሡ ጥሪ ለተደረገላቸው እንግዶች ሁሉ የሠርግ ልብስ ያዘጋጅ ነበር፤ ሆኖም አንድ ሰው ይህንን ልብስ ሳይለብስ በድግሱ መካከል ተገኘ። የሠርግ ልብስ አለመልበስ የንጉሡን ክብር እንደ መድፈርና ሥርዓቱን እንደ ማቃለል ይቆጠራል። ማኅበራዊውና መንፈሳዊው ውጥረት የሚገኘው፣ በብርሃንና በደስታ ከደመቀው የሠርግ አዳራሽ ውስጥ ወጥቶ፣ ማንም ወደሌለበት፣ ወደሚቀዘቅዘውና አስፈሪ ወደሆነው የሌሊት ጨለማ መባረሩ ላይ ነው። ይህ በአዳራሹ ውስጥ ካለው ደስታ ጋር ያለውን ፍጹም ተቃርኖ ያሳያል።
ከሥነ-መለኮትና ከሕጋዊ አንጻር ሲታይ፣ የሠርግ ልብስ የሚያመለክተው በእግዚአብሔር ጸጋ የሚሰጠውን የክርስቶስን ጽድቅና ቅድስና ነው። የሰው ልጅ በራሱ መልካም ሥራ ወይም በገዛ ጽድቁ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ለመግባት መሞከሩ መለኮታዊውን ሕግ መተላለፍ ነው። ነቢዩ ኢሳይያስ ጽድቃችን ሁሉ እንደ መርገም ጨርቅ ነው ብሎ እንዳስተማረው (ኢሳ 64:6)፣ የእግዚአብሔርን ጸጋ ንቆ በራሱ መንገድ ለመዳን የሚሞክር ሰው በመጨረሻው ፍርድ ሕጋዊ ተጠያቂነትን አያመልጥም። "እጁንና እግሩን አስራችሁ" የሚለው ትእዛዝ፣ ፍርዱ የማይሻርና አምልጦ መውጣት የማይቻልበት ጽኑ መለኮታዊ እስራት መሆኑን ያረጋግጣል። እግዚአብሔር ብርሃን ነው፣ በእርሱም ዘንድ ጨለማ ከቶ የለም (1 ዮሐ 1:5)፤ ስለዚህ የክርስቶስን ብርሃን ያልለበሰ ሰው ሕጋዊ ስፍራው ከብርሃኑ ውጭ የሆነው የዘላለም ጨለማ ነው።
የዚህ የፍርድ ቃል ሌላኛው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የሚያተኩረው፣ በውጭ ያለው ጨለማ በሚያመጣው ዘላለማዊ ጸጸት ላይ ነው። ብዙዎች የእግዚአብሔር መንግሥት ጥሪ ደርሷቸው በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ቢገኙም፣ የክርስቶስን እውነተኛ የልብ መለወጥ ካልተለማመዱ ፍጻሜያቸው ጥፋት ይሆናል። "ልቅሶ" ለጠፋው የዘላለም የክብር ዕድል የሚደረግን ጥልቅ ሐዘን ሲያመለክት፣ "ጥርስ ማፋጨት" ደግሞ በእግዚአብሔር ጻድቅ ፍርድ ላይ፣ እንዲሁም በራሳቸው ስንፍና ላይ የሚኖራቸውን ንዴትና ቁጣ ያሳያል። እግዚአብሔር የሰውን ልጅ በነጻ ፈቃዱ ቢጠራም፣ የጸጋውን ልብስ አውልቆ የራሱን ጽድቅ ለሚለብስ ሰው ግን እግዚአብሔር የዘላለምን ፍርድ ያጸናበታል። ይህ የሚያሳየው የእግዚአብሔር ጸጋና ፍትሕ ጎን ለጎን የሚሄዱ የማያወላውሉ መለኮታዊ ሕጎች መሆናቸውን ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ንቃትንና ራስን የመመርመር ግዴታን የሚያስገነዝብ ነው። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ መገኘታችን ወይም ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን መፈጸማችን ብቻውን ከዘላለም ፍርድ አያድነንም። እያንዳንዳችን የክርስቶስን የጽድቅ ልብስ መልበሳችንን በእግዚአብሔር ቃል ሚዛን ዘወትር ልንመረምር ይገባናል። በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት የምናገኘው በገዛ ሥራችን ሳይሆን፣ ክርስቶስ በመስቀል ላይ በከፈለው መለኮታዊ ዋጋና በሰጠን የጸጋ ስጦታ ብቻ ነው። ስለዚህ የዓለምን ጨለማና የኃጢአትን መንገድ ትተን፣ ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር በመገዛት በብርሃን ልንመላለስ መንፈሳዊ ኃላፊነት አለብን። ዛሬ የጸጋው በር ክፍት በሆነበት ሰዓት ራሳችንን ለእግዚአብሔር አሳልፈን መስጠት የሕይወታችን ዋነኛ ዓላማ ሊሆን ይገባዋል።
በማጠቃለል፣ በውጭ ያለው ጨለማ የእግዚአብሔርን አዳኝ ጸጋና የክርስቶስን የጽድቅ ልብስ ለናቁ ሰዎች የተዘጋጀ የዘላለም መለየትንና የሥቃይ ስፍራን የሚያሳይ አስፈሪ ፍርድ ነው። ጌታችን ይህንን ምሳሌ የተናገረው ሰዎችን ለማስፈራራት ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን መንግሥት ክብርና የጽድቅን አስፈላጊነት አጥብቆ ለማስገንዘብ ነው። ማንም ሰው በራሱ መንገድ ወደ ሰማያዊው ሠርግ አዳራሽ ሊገባ አይችልም። ቃሉ እንደሚያስረግጥልን፣ "ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስን ልበሱት እንጂ ምኞቱን እንዲፈጽም ለሥጋ አታስቡ" (ሮሜ 13:14)። በመሆኑም ከዘላለም ጨለማና ፍርድ አምልጠን በእግዚአብሔር የብርሃን መንግሥት ደስታ እንድንካፈል፣ የክርስቶስን የጽድቅ ልብስ በእምነት ለብሰን እስከ መጨረሻው ልንጸና ይገባናል።