“ለወገን ማድላት ወይም በከንቱ ውዳሴ ምክንያት አንዳች አታድርጉ” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ ቤተ ክርስቲያንን ከሚያፈርሱ ሁለት አደገኛ ሥጋዊ ጠባዮች ያስጠነቅቃል (ፊልጵስዩስ 2፥3)። “ለወገን ማድላት” ማለት ራስ ወዳድነት፣ ቡድንተኝነትና የራስን ጥቅም ለማስከበር ሰዎችን መከፋፈል ሲሆን፣ “ከንቱ ውዳሴ” ደግሞ ትምክህተኝነትን፣ ባዶ ክብርን መፈለግንና በሰዎች ዘንድ ታዋቂ ለመሆን መጣርን ያመለክታል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የሮማውያንና የግሪኮች ማኅበረሰብ ራስን ከፍ ማድረግን፣ የፖለቲካ ሥልጣን መፈለግንና ስምን ማስጠራትን እጅግ ያበረታታ ነበር። ሰዎች ሀብታቸውንና ችሎታቸውን የሚጠቀሙት ከሌላው በልጠው ለመታየትና ውዳሴ ለማግኘት ነበር። ነገር ግን ጳውሎስ የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ከዚህ ዓለማዊ የፉክክር ሥርዓት ፍጹም የተለየችና በትሕትና ላይ የተመሠረተች መሆን እንዳለባት አበክሮ አስተማረ።
በሥነ-መለኮታዊ ትንታኔ፣ ወገንተኝነትና ከንቱ ውዳሴ የእግዚአብሔርን ክብር የሚሰርቁ የሥጋ ሥራዎች ናቸው። መንፈስ ቅዱስ አንድነትን ሲገነባ፣ ሥጋዊ ምኞት ግን የእኔ አሳብ ይበልጣል፣ የእኔ አገልግሎት ይታይልኝ በማለት የክርስቶስን አካል ይمزቃል። ክርስቲያን የሚያደርገው ማንኛውም መንፈሳዊ አገልግሎት ወይም በጎ አድራጎት መነሻው እግዚአብሔርን ማክበር እንጂ የሰዎችን ጭብጨባ መፈለግ መሆን የለበትም።
የዚህ ትምህርት ውጥረት አገልጋዮች በውስጣቸው ከሚያደርጉት የልብ ትግል ጋር ይያያዛል። የሰው ልጅ በተፈጥሮው ዕውቅናንና ምስጋናን ይፈልጋል። አንዳንዴም የእግዚአብሔርን ሥራ እየሠራን እንኳ የሰዎችን ውዳሴ ለመቀበል ልባችን ይፈተናል። ነገር ግን ሐዋርያው ያዕቆብ “መራራ ቅንዓትና አድልዎ በልባችሁ ቢኖርባችሁ አትመኩ” እንዳለው (ያዕቆብ 3፥14)፣ ከንቱ ውዳሴ አገልግሎትን ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ ቢስ ያደርገዋል።
ቃሉ ለእኛም የልባችንን መነሳሳት ዘወትር እንድንመረምር ትልቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስናገለግል፣ ስንዘምር፣ ስንሰብክ ወይም ስንሰጥ፣ “ይህን የማደርገው ለክርስቶስ ክብር ነው ወይስ ሰዎች እንዲያዩልኝ?” ብለን መጠየቅ አለብን። ፉክክርና መበላለጥን አስወግደን፣ በስውር የሚያየው አባታችን በክብር እስኪመልስልን ድረስ በቅንነት ማገልገል አለብን።
በማጠቃለያው፣ እውነተኛ ታላቅነት ያለው ትሕትናን በመልበስ ውስጥ ነው። “ትዕቢት ውርደትን ታመጣለች፤ ትሕትና ግን ክብርን ታስከትላለች” በሚለው የቃሉ እውነት ጸንተን፣ ሥጋዊ ውዳሴን ወደ ጎን በመተው ለእግዚአብሔር ስም ክብር ብቻ በታማኝነትና በፍቅር ልንመላለስ ይገባል (ምሳሌ 11፥2)።